Ένα κουνέλι βαμπίρ, ένας διάβολος σκύλος και άλλες ιστορίες

 

Οι ιστορίες της μυθολογίας, της λαογραφίας και της μυθοπλασίας είναι κοινά στο ιστορικό μας περιβάλλον. Από ένα κουνέλι βαμπίρ που σκαρφαλώνει πάνω από μια πόρτα στο Νιούκαστλ μέχρι τον διάβολο του εκτυπωτή που σκύβει σε ένα κατάστημα της Υόρκης, μια υπερφυσική αύρα μπορεί να βιωθεί σε όλη την Αγγλία.

The Vampire Rabbit of Newcastle

Το «κουνέλι βαμπίρ» του Νιούκαστλ κάθεται απειλητικά πάνω από την περίτεχνη τοξωτή πόρτα ενός εμπορικού κτιρίου του 20ου αιώνα. Βρέθηκε δίπλα στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου στο Νιούκαστλ, η παρουσία αυτού του θηρίου με κυνόδοντα, άγρια ​​μάτια, που ρουφά το αίμα είναι κάτι σαν μυστήριο. Ο τοπικός μύθος λέει ότι ο κυνηγεμένος θηρίο κάποτε επιτέθηκε σε ληστές ταφών και τους ρούφηξε το αίμα. Άλλοι λένε ότι προοριζόταν να είναι ένας λαγός (που πιθανόν να συμβολίζει την άνοιξη και τον ερχομό του Πάσχα) του οποίου τα αυτιά ήταν τοποθετημένα προς τα πίσω.

Printer's Devil, York

Σχετικά με το θέμα των περίεργων πλασμάτων που κατοικούν σε μη χαρακτηριστικές τοποθεσίες, ένας έντονο κόκκινος διάβολος μπορεί να βρεθεί να σκύβει σε μια γωνία του No 33 Stonegate στο Γιορκ, που παλαιότερα ήταν εγκαταστάσεις εκτυπωτών. Αυτή η περιοχή του Γιορκ ήταν κάποτε διάσημη για τα βιβλιοπωλεία και τα τυπογραφεία της και ο διάβολος αυτού του τυπογράφου πιστεύεται ότι αντιπροσωπεύει τον νεότερο μαθητευόμενο σε εργαστήριο τυπογραφίας. Πήρε το φταίξιμο όταν οτιδήποτε γράφτηκε λάθος, και λέγεται ότι ήταν άτυχο να τον κοιτάξει κατευθείαν στα μάτια.

Ο διάβολος του τυπογράφου πιστεύεται ότι αντιπροσωπεύει τον νεότερο μαθητευόμενο σε εργαστήριο τυπογραφίας. Λέγεται ότι είναι άτυχος να τον κοιτάξουμε κατευθείαν στα μάτια. 

Black Shuck

Οι ιστορίες του τερατώδους μαύρου σκύλου που είναι γνωστός ως Black Shuck είναι από καιρό μέρος της τοπικής λαογραφίας στις πόλεις Bungay και Blythburgh. Λέγεται ότι περιπλανιέται στις ακτές και την ύπαιθρο της Ανατολικής Αγγλίας. Το θρυλικό θηρίο άφησε το στίγμα του για πρώτη φορά στις 4 Αυγούστου 1577, κατά τη διάρκεια της Κυριακάτικης λειτουργίας. Λέγεται ότι ξέσπασε από τις πόρτες της εκκλησίας της Αγίας Τριάδας σε ένα χτύπημα βροντής, αφαιρώντας τη ζωή ενός άνδρα και ενός αγοριού. Καθώς έφευγε, έξυσε τις επιφάνειες της βόρειας πόρτας και περίεργα σημάδια εγκαυμάτων φαίνονται ακόμα και σήμερα εκεί.

Combe Gibbet, Hungerford

Τέσσερα μίλια νότια του Χάνγκερφορντ βρίσκεται η τοποθεσία ενός σπάνιου διπλού αγγείου (ένας σταθμός για απαγχονισμούς ανθρώπων ή πτωμάτων), που στέκεται 25 πόδια ψηλά στην κορυφή του Inkpen Beacon. Ανεγέρθηκε το 1676, το αγγείο χρησιμοποιήθηκε για να εκθέσει τα πτώματα δύο ντόπιων που είχαν θανατωθεί τον 17ο αιώνα. Ο George Broomham και η Dorothy Newman είχαν σχέση και κρεμάστηκαν για τη δολοφονία της συζύγου του George Martha. Το γκίμπετ έμεινε όρθιο για να λειτουργήσει ως προειδοποίηση για τους άλλους και να τους αποτρέψει από τη διάπραξη εγκλημάτων.

Κάστρο Farleigh Hungerford

Το κάστρο Farleigh Hungerford χτίστηκε τον 14ο αιώνα και κατοικήθηκε για 300 χρόνια από την οικογένεια Hungerford. Μέσα στο κάστρο υπάρχουν πολλοί κρυμμένοι θησαυροί του παρελθόντος της οικογένειας και βαθιά μέσα στην κρύπτη μπορείτε να βρείτε την καλύτερη συλλογή της Βρετανίας από ανθρωπομορφικά, «ανθρωπόμορφα» μολύβδινα φέρετρα.

Σπήλαια Hellfire, West Wycombe

Τα σπήλαια της Hellfire είναι ένα μέρος όπου ο μύθος και η πραγματικότητα μπλέκονται. Αυτό το δίκτυο τεχνητών σπηλαίων πήρε το όνομά του από τη διαβόητη Λέσχη Hellfire, που αποτελείται από υψηλόβαθμα μέλη της κοινωνίας, ευγενείς και πολιτικούς, που πιστεύεται ότι συμμετείχαν σε παγανιστικές τελετές, όργια και μαύρη μαγεία βαθιά μέσα στις σπηλιές. Τα σπήλαια λειτουργούν πλέον ως τουριστικό αξιοθέατο και σύμφωνα με πληροφορίες αποτελούν εστία παραφυσικής δραστηριότητας.

alitoteam

Διαβάστε περισσότερα

Βαμπίρ στην Ελλάδα: Από τα Αρχαία Ελληνικά Πλάσματα στον Βρυκόλακα

Οι βρικόλακες είναι μερικά από τα πιο διάσημα πλάσματα του τρόμου. Η λαογραφία αμέτρητων πολιτισμών σε όλο τον κόσμο διαθέτει κάποιο είδος βαμπίρ, και ο Βρυκόλακας της Ελλάδας δεν διαφέρει.

Ο Έλληνας βρικόλακας είναι ένα απέθαντο, τρομακτικό πλάσμα που γίνεται πιο ισχυρό όσο περισσότερο του επιτρέπεται να τρέφεται. Η πίστη στον Βρυκόλακα ήταν ευρέως διαδεδομένη στην Ελλάδα, ιδιαίτερα στις αγροτικές περιοχές, μέχρι τα μέσα του εικοστού αιώνα, αλλά πολλοί εξακολουθούν να πιστεύουν στο πλάσμα μέχρι σήμερα.

Τόσο ο όρος «Βρυκόλακας» όσο και η ίδια η φιγούρα πιθανότατα προέρχονται από γειτονικές σλαβικές χώρες, όπου οι θρύλοι για βρικόλακες είναι ευρέως διαδεδομένοι και παρουσιάζονται εξέχοντα στη λαογραφία.

Η σλαβική λέξη «varkolak» είναι η ρίζα πολλών όρων για φιγούρες που μοιάζουν με βαμπίρ σε όλη την Ανατολική Ευρώπη και τα Βαλκάνια. που στην πραγματικότητα σημαίνει «λυκάνθρωπος», αντιπροσωπεύει τους βρικόλακες στις περισσότερες σλαβικές χώρες.

Αν και ο Βρυκόλακας έχει πολλές ομοιότητες με τους Σλάβους βρικόλακες, υπάρχουν κάποιες διαφορές. Ο Έλληνας βρικόλακας δεν πίνει αίμα, αλλά γλεντάει με τη σάρκα και το συκώτι των θυμάτων του σαν σύγχρονες φιγούρες ζόμπι.

Αρχαία ελληνικά πλάσματα που μοιάζουν με βρικόλακες

Υπάρχουν επίσης πολλά πλάσματα από την αρχαία ελληνική μυθολογία που μοιάζουν επίσης με βρικόλακες, δηλαδή οι Empusae, η Lamia, ο Mormo και οι Striges.

Οι Empusae ήταν μετατοπιστές σχήματος που συχνά έπαιρναν τη μορφή όμορφων γυναικών. Είχαν ένα πόδι από ορείχαλκο που ελεγχόταν από την Εκάτη, μια μυστηριώδη αρχαία Ελληνίδα θεά μάγισσα.

Τα πλάσματα σαγήνευαν και τρέφονταν με κορμιά νεαρών ανδρών στην ελληνική μυθολογία .

Ομοίως, η Lamia είναι μια ανατριχιαστική αρχαία Ελληνίδα θηλυκό μετατοπιστή που καταναλώνει ανθρώπινη σάρκα, ιδιαίτερα παιδιά.

Ίσως το πιο διάσημο, η Lamia απεικονίστηκε στην κωμωδία Ειρήνη του Έλληνα θεατρικού συγγραφέα Αριστοφάνη του πέμπτου αιώνα π.Χ.

Τα αρχαία σχόλια στο έργο του Αριστοφάνη εξηγούν τον ρόλο που έπαιξε η Lamia στην ελληνική μυθολογία. Ήταν μια βασίλισσα της σημερινής Λιβύης που αγαπήθηκε από τον Δία, τον μεγαλύτερο από όλους τους θεούς της Ελλάδας.

Όταν η σύζυγος του Δία, η Ήρα, της έκλεψε τα παιδιά της από αυτή την ένωση, η Lamia ξεκίνησε ένα φονικό ξεφάντωμα, καταστρέφοντας κάθε παιδί που μπορούσε να δελεάσει στην εξουσία της. Οι Αθηναίες μητέρες ήταν ακόμη γνωστό ότι τη χρησιμοποιούσαν ως απειλή για να τρομάξουν τα παιδιά που συμπεριφέρονταν άσχημα.

Το «mormo» ή «φοβικό», μοιάζει με τη Lamia, καθώς είναι επίσης ένα γυναικείο πνεύμα που λέγεται ότι καταναλώνει τα παιδιά. Μέχρι σήμερα, οι Ελληνίδες μητέρες και οι φροντιστές επικαλούνται το πλάσμα για να τρομάξουν τα παραπλανητικά παιδιά.

Το Strix (πληθυντικός Striges) αναφερόταν σε ένα μυθικό πουλί που τρώει σάρκα και μοιάζει με ένα μείγμα κουκουβάγιας και νυχτερίδας. Το πλάσμα πουλί είναι νυχτόβιο, με μεγάλο, μυτερό ράμφος και τρομακτικά νύχια. Λέγεται ότι τρώει βρέφη και μάλιστα πιστεύεται ότι είναι μεταμφιεσμένη μάγισσα.

Ο Βρυκόλακας στην ελληνική λαογραφία

Στην ελληνική λαογραφία υπάρχουν πολλοί τρόποι που θα μπορούσε κανείς να μεταμορφωθεί σε Βρυκόλακα. Τις περισσότερες φορές, οι άνθρωποι που εκδιώχθηκαν από την Εκκλησία για ιεροσυλία και εκείνοι που θάφτηκαν σε αγιασμένο έδαφος πιστευόταν ότι μεταμορφώνονταν σε βαμπίρ.

Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η Ελλάδα υπέστη τον μεγάλο λιμό , κατά τον οποίο 300.000 άνθρωποι πέθαναν από την πείνα. Ο τεράστιος αριθμός των νεκρών κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου προκάλεσε την υπερχείλιση των νεκροταφείων και πολλοί άνθρωποι αναγκάστηκαν να θάψουν τους αγαπημένους τους έξω από νεκροταφεία σε ομαδικούς τάφους.

Αυτό προκάλεσε μεγάλη αγωνία σε όλη τη χώρα, καθώς η πίστη στους Βρυκόλακας ήταν τόσο ριζωμένη σε πολλούς Έλληνες που κάποιοι φοβήθηκαν ότι οι συγγενείς τους θα γίνονταν βρικόλακες επειδή δεν θάβονταν σε νεκροταφεία.

Τραγικά, μερικές οικογένειες φοβήθηκαν τόσο πολύ από τη φρικτή μεταμόρφωση που αποκεφάλισαν ακόμη και τα πτώματα των αγαπημένων τους πριν ταφούν για να αποφύγουν να γίνουν βρικόλακες.

Σε ορισμένες περιοχές, οι άνθρωποι πίστευαν ότι η κατανάλωση του κρέατος από ένα πρόβατο που είχε τραυματιστεί από έναν λύκο ή έναν λυκάνθρωπο θα μπορούσε να προκαλέσει τη βαμπιρική μεταμόρφωση.

Ο μύθος αναφέρει ότι το σώμα του Βρυκόλακα, αν και νεκρό, δεν φθείρεται, αλλά γίνεται αρκετά στιβαρό και αποκτά μια υγιή, κατακόκκινη επιδερμίδα λόγω της διατροφής του από σάρκα και αίμα. Αυτό είναι αρκετά διαφορετικό από τις σύγχρονες περιγραφές για τους βρικόλακες ως χλωμούς και άρρωστους στην εμφάνιση.

Όσοι είχαν κόκκινα μαλλιά και ανοιχτόχρωμα μάτια συχνά υποπτεύονταν ότι ήταν βρικόλακες, καθώς έμοιαζαν με σλαβικούς λαούς, των οποίων η λαογραφία ήταν γεμάτη από τέτοιες φιγούρες.

Τα βαμπίρ στην Ελλάδα θεωρήθηκε ότι έφεραν μεγάλη καταστροφή στα χωριά. Περιγράφηκαν ως νομαδικές φιγούρες που περιπλανήθηκαν στη χώρα αναζητώντας θύματα για να βασανίσουν και να τραφούν.

Σε πολλές ιστορίες, ένας Βρυκόλακας περιγράφεται μάλιστα ότι φέρνει ασθένειες και επιδημίες σε χωριά σε όλη την Ελλάδα. Λέγεται ότι σκοτώνει τα θύματά του καθισμένος πάνω τους ή συνθλίβοντάς τα καθώς κοιμούνται και αργότερα τρέφεται με τη σάρκα και τα όργανά τους, ιδιαίτερα το συκώτι.

Πολλοί έχουν αποδώσει αυτόν τον μύθο στην υπνική παράλυση, μια κατάσταση που προκαλεί στους πάσχοντες να χάνουν τον έλεγχο των μυών τους για σύντομο χρονικό διάστημα αμέσως μετά το ξύπνημα ή τον ύπνο.

Όσοι έχουν παράλυση ύπνου συχνά έχουν παραισθήσεις και περιγράφουν βλέποντας φιγούρες και άλλες τρομακτικές εικόνες γύρω τους.

Ο πιο επίμονος θρύλος των ελληνικών βαμπίρ, που πολλοί πιστεύουν ακόμη στην αγροτική Ελλάδα σήμερα, περιλαμβάνει το χτύπημα των πόρτων. Στην ελληνική λαογραφία, ο Βρυκόλακας τριγυρίζει σε χωριά χτυπώντας πόρτες και φωνάζοντας τα ονόματα όσων ζουν εκεί.

Εάν κανείς δεν απαντήσει στο αρχικό χτύπημα, ο βρικόλακας θα πάει στο επόμενο σπίτι χωρίς να προκαλέσει βλάβη. Αν κάποιος ανοίξει την πόρτα, οι Βρυκόλακας θα τους κάνουν να πεθάνουν λίγες μέρες αργότερα και θα γίνουν και αυτοί βρικόλακες, όπως λέει ο θρύλος.

Γι' αυτό, σε ορισμένα ελληνικά χωριά σήμερα, οι κάτοικοι θα απαντήσουν στην πόρτα τους μόνο μετά από ένα δεύτερο χτύπημα και όχι μετά το πρώτο.

Για να σκοτώσει κανείς τον Βρυκόλακα, πρέπει να επιχειρήσει να καταστρέψει το σώμα του αναπαραγωγώντας, αποκεφαλίζοντας ή αποτεφρώνοντας το βαμπίρ ενώ κοιμάται στον τάφο του. Αυτό συμβαίνει μόνο τα Σάββατα.

Καταστρέφοντας το σώμα του πλάσματος, πιστεύεται ότι το άτομο απελευθερώνεται από το να ζει αιώνια ως Βρυκόλακας και μπορεί πλέον να ξεκουραστεί.

Αποδείξεις για βρικόλακες σε όλη την Ελλάδα

Οι αρχαιολόγοι έχουν ανακαλύψει πολλούς τάφους σε όλη την Ελλάδα, ιδιαίτερα από την Οθωμανική περίοδο, που δείχνουν πόσο διαδεδομένη ήταν η πίστη στους βρικόλακες σε όλη τη χώρα.

Ένας τάφος που βρέθηκε στο νησί της Λέσβου κατά την Οθωμανική περίοδο περιείχε ένα σώμα με καρφιά τρυπημένα στο λαιμό, τη λεκάνη και τα πόδια του, καρφώνοντάς το στον τάφο του.

Προκειμένου να κρατήσουν μακριά τους βρικόλακες, οι Έλληνες είχαν μια ποικιλία αποτροπαϊκών (αρχαία ελληνικά για «απομάκρυνση») ή αντικείμενα και πρακτικές που χρησιμοποιούνταν για να κρατούν μακριά υπερφυσικά πλάσματα όπως τα βαμπίρ.

Η ταφή ενός πτώματος μπρούμυτα ή το να βάλεις δρεπάνια κοντά στον τάφο για να αποτρέψει την είσοδο δαιμόνων ή κακών πνευμάτων στο σώμα, θεωρήθηκε ότι εμποδίζει τη μεταμόρφωση σε βαμπίρ στην Ελλάδα.

Οι Έλληνες τοποθετούσαν επίσης έναν μικρό κέρινο σταυρό και κομμάτια αγγείων με τις λέξεις «Ο Ιησούς Χριστός Νικά» στον τάφο για να αποκρούσουν το κακό. Αυτή η πρακτική μοιάζει με την αρχαία ελληνική παράδοση της τοποθέτησης ενός νομίσματος στο στόμα του πτώματος τόσο για να πληρώσει το φόρο τους πέρα ​​από τον ποταμό Στύγα όσο και για να διώξει τα κακά πνεύματα.

Το σκόρδο, και το πανταχού παρόν κακό μάτι, χρησιμοποιούνται επίσης ευρέως για να διώξουν τα κακά πνεύματα και τους Βρυκόλακα μέχρι σήμερα στην Ελλάδα.

alitoteam

Διαβάστε περισσότερα

Ο Βρυκόλακας που στοίχειωνε την Μύκονο

Στην αμερικανική ποπ κουλτούρα, τα βαμπίρ είναι συχνά γοητευτικά, σέξι και εκλεπτυσμένα (κατά το πρόσφατο boom των βαμπιρικών ρομάντσων θα πω και βουτυρόπαιδα). Ο δικός μας βρυκόλακας ωστόσο, πρωτοξάδερφος του σλαβικού βαμπίρ, υπήρξε διαφορετική ιστορία. Η Μύκονος δε, έχει τη δική της αληθινή εμπειρία με το σκοτεινό αυτό πλάσμα, που μάλιστα δεν αποκλείεται να ενέπνευσε μία από τις λιγότερο προβεβλημένες αλλά χαρακτηριστικές τοποθεσίες της. Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή.

Οι πρώτες καταγραφές της λέξης «βρυκόλακας» στη Δύση, του πρωτοξάδερφου του σλαβικού βαμπίρ, έγιναν από τα μέσα του 17ου αιώνα και μετά, από συγγραφείς όπως ο Έλληνας λόγιος και βιβλιοθηκάριος της Βατικανής Βιβλιοθήκης, Λέων Αλλάτιος, ή από τον πατέρα François Richard στο Relation de l’Isle de Sant-erini. Αυτός όμως που έγινε αυτόπτης μάρτυρας της υστερίας που μπορούσε να προκαλέσει στην Ελλάδα ένας απέθαντος κάτοικός της, και το συμπεριέλαβε στο έργο του Αφήγηση για ένα ταξίδι στην Εγγύς Ανατολή, ήταν ο βοτανολόγος περιηγητής του 18ου αιώνα, Joseph Pitton de Tournefort. Ο ήδη πολυταξιδεμένος Tournefort, με το αίτημα και τη χρηματοδότηση του Γαλλικού Στέμματος (του Λουδοβίκου ΙΔ΄συγκεκριμένα) για να ερευνήσει τη φυσική ιστορία αλλά και τα ήθη και έθιμα των λαών, ξεκίνησε μία διετή αποστολή από το Ελληνικό Αρχιπέλαγος και την Κωνσταντινούπολη μέχρι τα σύνορα της Περσίας. Μία από τις στάσεις του ανάμεσα στα 38 ελληνικά νησιά που επισκέφθηκε ήταν η Μύκονος.

Μαζί με τους συνοδοιπόρους που επέλεξε, τον ζωγράφο Claude Aubriet και τον Γερμανό γιατρό Andreas Gundelscheimer, αποφάσισε να μην εξερευνήσει τις τοποθεσίες με τον τρόπο που είχαν καθιερώσει οι τότε περιηγητές, αλλά να ριψοκινδυνεύσουν σε απόμερες και άγνωστες διαδρομές. Ήθελαν επίσης να διαπιστώσουν κατά πόσο ίσχυαν όσα είχαν γράψει κάποτε για τη χώρα τους ο Θουκυδίδης, ο Διοσκουρίδης, ο Ηρόδοτος και άλλοι αρχαίοι Έλληνες. Μπορεί ο σκοπός του ταξιδιού του Tournefort να ήταν κυρίως βοτανικού ενδιαφέροντος, όμως λειτουργούσε κιόλας ως ένας κατάσκοπος για τον βασιλιά του που θα αποκτούσε έτσι μία αξιολόγηση των λιμανιών και της χαρτογράφησης των περιοχών. Η Μύκονος που περιγράφει από τον Οκτώβριο του 1700 και τον Ιανουάριο του 1701, ήταν άγονη, “χαμηλή”, ευχάριστη ως διαμονή για τους ξένους, με εξαιρετικά σταφύλια και ένα μαλακό τυρί που τον τρέλανε (θα αναφέρεται ίσως στην κοπανιστή), με περισσότερες γυναίκες από άντρες και τους τελευταίους να έχουν μείνει φαλακροί από τα 20-25 τους χρόνια. Ήταν επίσης βαθιά Ορθόδοξη, με ιερείς που επέμεναν σε εκκλησιαστικά γιατροσόφια αντί για ιατρικές θεραπείες. Σε ένα σημείο του Ταξιδιού στην Κρήτη και τις Νήσους του Αρχιπελάγους, του βιβλίου που κυκλοφορεί από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης και περιλαμβάνει όλο το έργο του που σχετίζεται με την Ελλάδα, θυμάται πως είχε προτείνει να γίνει αφαίμαξη στο πόδι μίας γυναίκας για να θεραπευτεί ο φρικώδης της πονοκέφαλος, αλλά οι παπάδες είχαν προτιμήσει να της χτυπούν το κεφάλι για να βγει ο Διάβολος από μέσα της.

Αυτό τελικά δεν ήταν τίποτα όμως.

Η Μύκονος του επεφύλασσε μία – περίπου – συνάντηση με έναν βρυκόλακα.

Μύκονος

Η Μύκονος όπως απεικονίζεται στο βιβλίο του Tournefort

Στη διάρκεια της επίσκεψής του, ένας χωρικός του νησιού που ο Tournefort αποκαλεί “δύστροπο” και “φιλόνικο από τη φύση του”, δολοφονήθηκε από άγνωστο δράστη. Αφού θάφτηκε σε μία από τις εκκλησίες της Μυκόνου, άρχισε να ακούγεται δύο μέρες μετά πως τη νύχτα κυκλοφορούσε στα στενά, έμπαινε στα σπίτια κι αναποδογύριζε έπιπλα και σκουντούσε τους κατοίκους στην πλάτη για πλάκα. Δε φαινόταν να είναι επικίνδυνος, μόνο άτακτος, γι’ αυτό και οι κάτοικοι – μαζί τους και ιερείς – γελούσαν. Αυτό μέχρι που άρχισαν να παραπονιούνται οι προύχοντες του νησιού.

Μετά από μάταιες δεήσεις που έκαναν οι ιερείς, γράφει ο Tournefort, αποφασίστηκε να γίνει εκταφή μετά τα εννιάμερα του μακαρίτη και να αφαιρεθεί η καρδιά του. «Ο χασάπης της πόλης, αρκετά ηλικιωμένος και πολύ αδέξιος», αναφέρεται σε απόσπασμα του κεφαλαίου Η Παρούσα Κατάσταση της Ελληνικής Εκκλησίας, «άρχισε να ανοίγει την κοιλιά αντί για το στήθος. Ψαχούλεψε για πολλή ώρα τα εντόσθια, χωρίς να βρει εκεί εκείνο που έψαχνε. Στο τέλος, κάποιος του είπε ότι πρέπει να κόψει το διάφραγμα. Η καρδιά ξεριζώθηκε, προς θαυμασμό όλων των παρισταμένων».

Η δυσοσμία του σώματος ωστόσο, σε συνδυασμό με το λιβάνι που έκαψαν για να την εξουδετερώσουν, ήταν τόσο έντονη που άρχισε να ζαλίζει όσους ήταν εκεί. Μέσα στη σύγχυση, θεωρήθηκε ότι ο καπνός από το λιβάνι άχνιζε από το σώμα του νεκρού και σύντομα ο κόσμος που βρισκόταν στην πλατεία έξω από την εκκλησία άρχισε να φωνάζει «βρουκόλακας». Ο χασάπης στο μεταξύ τόνισε ότι το πτώμα ήταν πολύ ζεστό και το αίμα του ακόμα κόκκινο, και η ερμηνεία που δόθηκε ήταν πως ο νεκρός είχε αμαρτάνει βαριά γιατί δεν είχε πεθάνει τελείως, επιτρέποντας έτσι στον Διάβολο να τον αναστήσει. Ο ίδιος ο Tournefort και η συντροφιά του προσπάθησαν να εξηγήσουν πως η θερμότητα των εντοσθίων του πτώματος ήταν φυσιολογική, αλλά άδικα. Αποφασίστηκε να γίνει καύση της καρδιάς του στον γιαλό, όμως ούτε αυτό έπιασε. Ο νεκρός είχε αποθρασυνθεί και η Μύκονος ήταν ανάστατη.

«Τον κατηγόρησαν ότι έδερνε ανθρώπους τη νύχτα, παραβίαζε πόρτες, αλλά και ταράτσες, ότι θρυμμάτιζε τζάμια, έσκιζε ρούχα και άδειαζε στάμνες και μπουκάλια», περιγράφει ο βοτανολόγος. «Πιστεύω ότι δεν λυπήθηκε παρά μόνον το σπίτι του προξένου όπου μέναμε! Παρ’ όλα αυτά, δεν έχω ξαναδεί τίποτε το τόσο αξιοθρήνητο από την κατάσταση στην οποία βρέθηκε το νησί. Είχε παραφρονήσει όλος ο κόσμος. Ακόμα και οι πιο συνετοί φαίνονταν το ίδιο σαλεμένοι, όπως και οι άλλοι […] Έβλεπε κανείς ολόκληρες οικογένειες να εγκαταλείπουν τα σπίτια τους και να έρχονται στα άκρα της πόλης, φέρνοντας τα κρεββάτια τους στην πλατεία, για να περάσουν εκεί τη νύχτα. Όλοι κλαίγονταν συνεχώς για νέα έκτροπα. Μόλις βράδιαζε, δεν άκουγε κανείς παρά μόνο βογγητά». Σε άλλο σημείο αναφέρει πως ορισμένοι είχαν φτιάξει τις αποσκευές τους για να μετακομίσουν στη Σύρο και την Τήνο.

«Πώς να ξαναφέρουμε έναν ολόκληρο λαό στα συγκαλά του;», αναρωτιέται, και εξηγεί πως δεν ξαναείπαν ότι θεωρούσαν τον χωρικό πραγματικά πεθαμένο γιατί θα τους θεωρούσαν γελοίους και άπιστους. Η Μύκονος ήταν πεπεισμένη ότι την καταδίωκε βρικόλακας, με τους πιο φανατισμένους να υποχρεώνουν τους παπάδες να κάνουν νηστεία. Εκτός αυτού, οι παπάδες ράντιζαν σε αλλόφρονες ταχύτητες με αγίασμα τα σπίτια νύχτα-μέρα, χωρίς να ξεχνούν φυσικά και το πτώμα που κι αυτό κατανάλωνε νυχθημερόν τη δική του μερίδα αγιασμού από το στόμα. Το ξέθαβαν επίσης 3-4 φορές τη μέρα για να του μπήξουν γυμνά σπαθιά, μέχρι που ένας περαστικός στο νησί Αλβανός πρότεινε να χρησιμοποιήσουν τουρκικά χαντζάρια. «Δε βλέπετε, καημένοι τυφλοί», τους είπε με “ύφος ειδικού” που ειρωνεύεται στο κείμενό του ο Tournefort, «ότι ο προφυλακτήρας που έχουν τα σπαθιά αυτά σχηματίζει σταυρό με τη λαβή και εμποδίζει τον διάβολο να βγει απ’ το κορμί;». Ε, πες το έτσι.

Βασικά, γράψε λάθος. Ούτε με αυτό βρήκαν σωσμό.

Μύκονος

Άρθρο στο περιοδικό Μπουκέτο, 08/10/1931 (Πηγή: strangepress.gr)

Ο περιηγητής περιγράφει πως η Μύκονος περιέπεσε τελικά σε κατάθλιψη και οι κάτοικοι άρχισαν να απαιτούν την ολοκληρωτική καύση του βρυκόλακα, πριν ερημώσει τελείως το νησί. Πράγματι, ο χωρικός μεταφέρθηκε στη διπλανή βραχονησίδα του Αγίου Γεωργίου – σήμερα θα το ακούσεις συχνότερα ως Μπάος, κατά τον πειρατή Γιώργο Μπάο – και κάηκε εκεί. Την Πρωτοχρονιά του 1701, ο Tournefort είδε τη φωτιά από μακριά καθώς επέστρεφε από τη Δήλο. Ο Μπάος ήταν, σύμφωνα με τον θρύλο, τόπος εξορίας των βρυκολάκων, και τα πρόσωπά τους είναι ακόμα αποτυπωμένα στα βράχια. Μετά την καύση του πτώματος εκεί, οι Μυκονιάτες ηρέμησαν και άρχιζαν να βάζουν την εμπειρία τους σε στίχους.

Δεν αποκλείεται αυτή η ιστορία να ενέπνευσε κιόλας την ονομασία μίας λιγότερο γνωστής τοποθεσίας του νησιού. Ο ανενεργός πια φάρος του νησιού, Αρμενιστής, στέκεται ακόμα στην περιοχή Φανάρι, πάνω σε έναν λόφο που παλιά αποκαλούσαν Βουρβούλακα. Δηλαδή βρυκόλακα. Λέγεται πως χρωστούσε την ονομασία του σε μία προσπάθεια των κατοίκων του νησιού να αποτρέψουν τα παιδιά από το να προσεγγίσουν το απόκρημνο μέρος, αλλά ποιος ξέρει αν είναι αυτή η μόνη αλήθεια;

Το βιβλίο Ταξίδι στην Κρήτη και τις Νήσους του Αρχιπελάγους του Joseph Pitton de Tournefort κυκλοφορεί από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης.

Διαβάστε περισσότερα

Windigo ~ οι τρεις όψεις του τρόμου

Μέσα στα πυκνά, βαθιά σημεία του δάσους, εκεί που δύσκολα θα έφτανε άνθρωπος, ίσως να διαδραματίζονται ιστορίες τρόμου, που θα έκαναν να τρέμουν ακόμα και οι πιο θαρραλέοι και ριψοκίνδυνοι. Ιστορίες απάνθρωπων, υπερφυσικών, άγριων γεγονότων. Παράξενα πλάσματα που κατοικούν στα πιο βαθιά και σκοτεινά δάση του κόσμου, κτήνη πιο τρομακτικά από τίποτα άλλο.

Ένα τέτοιο πλάσμα είναι το Windigo. Η λέξη αυτή που χρησιμοποιείται για να το περιγράψει, δεν είναι ένα συγκεκριμένο ουσιαστικό αφού είναι ανύπαρκτη από μόνη της. Η λέξη ' Windigo ', είναι απλά μια λέξη αναφοράς σ΄ αυτό. Ο όρος προέρχεται από τη λέξη ' Witiku ', και έχει τη ρίζα της στην ομιλία της φυλής Algonquian. Τη χρησιμοποίησαν όμως μέσα στους αιώνες και άλλες φυλές με διάφορες παραλλαγές : Wendigo, Windego, Wetiko, Windago, Windikook, κλπ.

Ο μύθος του Windigo, είναι ευρέως γνωστός ανάμεσα στις γενιές της φυλής Algonquian στην Αμερική, από τις παραθαλάσσιες περιοχές έως τις περιοχές των απέραντων λιβαδιών, και από τις κεντρικές έως τις βορειανατολικές ΗΠΑ. Κανένα 'τέρας' και κανένα ¨κακό πνεύμα' δεν προκάλεσε τόσο πολύ φόβο σ΄ αυτούς τους ανθρώπους.

Ο μύθος διαφοροποιείται από περιοχή σε περιοχή στις λεπτομέρειες αλλά η βάση του είναι πάντα η ίδια: οι χαμένοι κυνηγοί ή οι άνθρωποι που έχουν μείνει για μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς τροφή και με την πείνα να τους κυριαρχεί, ειδικά κατά τη διάρκεια του χειμώνα, με τον κανιβαλισμό να είναι η τελευταία λύση, θα γίνουν Windigo(es) ή θα κυριευτούν από το πνεύμα του και θα οδηγηθούν στο τέλος να τραφούν τρώγοντας άλλους ανθρώπους. Όταν αυτό συμβεί, τότε στη ζωή τους γίνονται βίαιοι και αντικοινωνικοί. Ακόμα και μετά την επιστροφή τους στο πολιτισμό και την κατανάλωση κανονικής τροφής, η ανάγκη για κατανάλωση ανθρώπινης σάρκας θα επιστρέψει στους ' Windigoes'. Αυτός ο πόθος θέτει σε άμεσο κίνδυνο τα υπόλοιπα μέλη της κοινότητας. Θεωρείται ότι ο μόνο τρόπος να σκοτωθεί το Windigo και το κακόβουλο πνεύμα είναι να καεί το σώμα αυτού που το φιλοξενεί στις στάχτες.

Όπως είπαμε και προηγουμένως. ο μύθος ποικίλλει στις λεπτομέρειες. Κάποιες από αυτές είναι οι διαφορετικοί τρόποι που μπορεί κάποιος να μεταμορφωθεί σε Windigo : είτε από μια φανταστική πληγή από κάποιον που ονειρεύεται το δάγκωμα από ένα Windigo, είτε από το δάγκωμα του ίδιοι του windigo, είτε ακόμα και από το γεγονός να ακούσει το θόρυβο από το πέρασμά του.

Έχει υποστηριχτεί ότι όταν γίνεται λόγος για την υπερφυσική διάσταση του Windigo. τότε το θέμα πρέπει να αντιμετωπίζεται με ιδιαίτερη προσοχή και σοβαρότητα. Αντίθετα δεν πρέπει να γίνεται απαραίτητα και σε κάθε περίπτωση συσχετισμός ανάμεσα σε ένα άνθρωπο με κανιβαλιστικές τάσεις και στο Windigo.

Οι περισσότερες ιστορίες λένε ότι ο 'οικοδεσπότης' του πνεύματος αυτού είναι ένας είδος ανθρωπόμορφου δράκου, με μεγάλες διαστάσεις που κάθε μέρα αναπτύσσεται με την κατανάλωση ανθρώπινης σάρκας. Ίσως οι ιστορίες αναφέρονται μεταφορικά στα αποκρουστικά εξωτερικά χαρακτηριστικά που έχουν ή αποκτούν άνθρωποι που φτάνουν στο σημείο να τρώνε άλλους ανθρώπους. Αλλά το Windigo δεν είναι αθάνατο. Μερικοί υποστηρίζουν ότι θανατώνεται κατά τρόπο ανάλογο που θανατώνεται και ένας λυκάνθρωπος. Υπάρχει και μια ιστορία στην κεντρική Αμερική που μιλά για ένα γιατρό, που αφού πήρε δυνάμεις από έναν μάγο της φυλής Algoquian, μεταμορφώθηκε σε ένα ¨εξίσου δυνατό, πολύ ψηλό, και ισχυρό πλάσμα' με δυνατότητα να αντιπαρατεθεί με το Windigo και να το νικήσει. ( Ίσως εδώ να πρόκειται μεταφορικά για μια συνεργασία της σύγχρονης - για την εποχή ιατρικής - με την μαγεία των ινδιάνικο φυλών, με σκοπό τη σωτηρία ενός ανθρώπου που είχε κυριευτεί από το κτηνώδες πνεύμα)

Το Windigo συνδέεται άμεσα με τον χειμώνα, επειδή οι περισσότερες περιπτώσεις 'εμφανίσεών' του ακούγονται κατά την περίοδο αυτών των κρύων μηνών. Τους μήνες αυτού είναι αισθητή η έλλειψη τροφών κάτι που θα μπορούσε σε ειδικές συνθήκες να προκαλέσει τάσεις κανιβαλισμού. Οι ιστορίες λένε ότι αυτό κινείται μαζί με τον χειμωνιάτικο κρύο αέρα, με τις απάνθρωπες κραυγές του να σχίζουν την ατμόσφαιρα. Άλλες αναφέρουν ότι το Windigo αποτελείται από πάγο και κρύο. Και πράγματι κάτι τέτοιο θα συνέβαινε σε έναν οικοδεσπότη του, με μια καρδιά παγωμένη , ανίκανη στα ανθρώπινα αισθήματα και τις συγκινήσεις. Οι περισσότερες αναφορές μιλούν για σκληρά αντικοινωνικές, βίαιες και κανιβαλιστικές συμπεριφορές των ατόμων που είχαν κυριευτεί από το Windigo. Εν τούτοις ορισμένα από τα άτομα αυτά, συνειδητοποιώντας την κατάσταση που βρίσκονταν επέλεξαν να φύγουν και να χαθούν στα δάση, προκειμένου να μην βλάψουν κάποιον συνάνθρωπό τους. Κάποια μάλιστα κατέληγαν στη αυτοκτονία λυτρώνοντας έτσι τον εαυτό τους και τους συνανθρώπους τους στην κοινωνία που ζούσαν.

Όπως συνέβη με τις μάγισσες και τους λυκάνθρωπους στην Ευρώπη, με αντίστοιχο τρόπο αντιμετωπίστηκαν οι Windigoes στον Καναδά την περίοδο των αποίκων. Πολλά τέτοια περιστατικά καταγράφηκαν. Ο εξερευνητής David Thompson αναφέρεται σε ένα τέτοιο περιστατικό - εξουδωτέρωσης ενός τέτοιου ατόμου σε δασική περιοχή στις μεγάλες λίμνες του Καναδά, στα τέλη του 1700. Ένας νεαρός ινδιάνος κυνηγός, είπε ότι ένιωθε μια ισχυρή ανάγκη να φάει την σάρκα της αδερφής τους, αλλά και οποιουδήποτε άλλου ανθρώπου. Ανήσυχο το συμβούλιο της φυλής αποφάσισε ότι ο άνθρωπος αυτός έπρεπε να πεθάνει και μάλιστα να θανατωθεί από τον ίδιο του το πατέρα. Όταν του το ανακοίνωσαν, ο νεαρός κυνηγός δήλωσε πρόθυμος να πεθάνει αφού αυτό έπρεπε να γίνει. Λίγο αργότερα κρεμάστηκε, και στη συνέχεια αποτεφρώθηκε σε μια μεγάλη φωτιά μέχρι του σημείου να χαθούν ακόμα και τα κόκαλά του. Μόνο έτσι θα χανόταν εντελώς το κακό πνεύμα που τον είχε κυριεύσει και να μην επιστρέψει σ΄ αυτόν τον κόσμο. Οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα πιστεύουν ή ότι οι Windigoes δεν υπήρξαν ποτέ ή ότι υπήρξαν σε παλιά εποχή αλλά όχι τώρα. Οι ψυχολόγοι γνωρίζουν πολύ καλά την «ψύχωση Windigoes» όπως την αποκαλούν. Στην κατάσταση αυτή οι ασθενείς παρουσιάζουν σημάδια κανιβαλιστικών τάσεων και ακραία αντικοινωνική συμπεριφορά. Ένα ξέσπασμα τέτοιων περιπτώσεων υπήρξε την δεκαετία του 1970.
Μήπως όμως το Windigo είναι και ένα υπαρκτό πλάσμα που υπάγεται στην κατηγορία της κρυπτοζωολογίας ; Θα μπορεί να συμβαίνει και αυτό, και να αποτελεί την τρίτη περίπτωση. Οι προηγούμενες δύο είναι αυτές που αναφέραμε προηγουμένως : η πρώτη, ένα κακό πνεύμα που κινείται κατά τη διάρκεια του πολικού ψύχους μέσα στα δάση, αναζητώντας ένα ανθρώπινο σώμα να το δεχτεί και να το βοηθήσει να ικανοποιήσει τον φυσικό του πόθο για την ανθρώπινη σάρκα. Η δεύτερη, μια ψύχωση της οποίας οι ασθενείς παρουσιάζουν σημάδια αντικοινωνικότητας και κανιβαλισμού. Η τρίτη περίπτωση είναι ένα είδος ανθρωποειδούς πλάσματος όπως ο Sasquatch. Είναι τόσο βίαιο και κτηνώδες που σκοτώνει κάθε ζωντανό οργανισμό που θα φέρει στα χέρια του συμπεριλαμβανομένου και του ανθρώπου. Είναι πλάσμα της νύκτας. Αναζητά τα θύματά του την αυγή και τα τρώει όταν πέφτει το σκοτάδι. Η διατροφή του είναι κυρίως η σάρκα, αλλά όταν δεν μπορεί να τη βρει τρώει σάπιο ξύλο, τα βρύα των ελών και τα μανιτάρια.
Παρόλο που η περίπτωση αυτή δεν είναι τόσο γνωστή όσο οι δύο προηγούμενες, εν τούτοις θέλει το πλάσμα απόλυτα υπαρκτό, τουλάχιστον στο παρελθόν. Ένα τέτοιο άγνωστο πλάσμα της κρυπτοζωολογίας δεν είναι κάτι το παράδοξο.

Υπάρχουν μερικές αναφορές για βίαιες επιθέσεις ενός πλάσματος που έμοιαζε ή θα μπορούσε να είναι ο Sasquatch. Πολλές αναφέρονται στο περιβόητο από τα γεγονότα Φαράγγι των Πιθήκων στον Καναδά, απ’ όπου φαίνεται να πήρε και το όνομα αυτό. Σε ένα περιστατικό ένας κυνηγός πυροβόλησε ένα Sasquatch. Το πλάσμα έπεσε στο έδαφος, ενώ ταυτόχρονα άλλα πλάσματα βγήκαν από το δάσος και τον καταδίωξαν. Αυτός βρήκε καταφύγια σε μια καλύβα που είχε εγκαταστήσει μαζί με άλλους κυνηγούς χρησιμοποιώντας την σαν βάση για κυνήγι. Λίγο αργότερα μια μικρή ομάδα Sasquatch άρχισε να πολιορκεί βίαια την καλύβα η οποία άντεξε λόγω της ισχυρής κατασκευής της. Τα πλάσματα παρέμειναν όλη τη νύχτα προσπαθώντας να πιάσουν τους κυνηγούς. Την αυγή όμως απομακρύνθηκαν κάτι που έδωσε την ευκαιρία στους έντρομους εγκλωβισμένους ανθρώπους να απομακρυνθούν όπως - όπως και να μην επιστρέψουν ποτέ εκεί.

Μια ακόμα αναφορά έχει να κάνει με τον πρόεδρο των ΗΠΑ, Theodore Roosevelt. Ο Αμερικανός πρόεδρος σε ένα βιβλίο του, το «κυνήγι των αγρίων ζώων», αναφέρεται σε μια ιστορία που του είπε ένας έμπειρος κυνηγός των βουνών με το όνομα Bauman. Ο κυνηγός του εξιστόρησε γιο το πως ένας φίλος του, και αυτός κυνηγός, σκοτώθηκε από ένας πλάσμα μισό άνθρωπος και μισό κτήνος κατά την διάρκεια ενός από τα κυνήγια τους. Ο σύντροφός του βρέθηκε νεκρός με τέσσερα ευδιάκριτα σημάδια από κυνόδοντες στο λαιμό του. Εκτός από αυτές τις τελευταίες ιστορίες και εκείνες που τον θέλουν να τρώει ελάφια και μικρά ζώα ο Sasquatch θεωρείται ειρηνικό πλάσμα.
Και τι συμβαίνει με τα chupacampras και τα συγγενικά του πλάσματα σε όλο τον κόσμο ; Τι συμβαίνει με τον Bigfoot, το Yeti και τα παρόμοια πλάσματα όπως αναφέρει στο βιβλίο του ¨ ο πίθηκοι του μυστηρίου στον κόσμο¨ ο Loren Koleman. Αν πράγματι ο Windigo είναι υπαρκτός (δηλαδή αληθεύει η τρίτη εκδοχή ) τότε πρόκειται για το πιο φονικό πλάσμα που ακρωτηριάζει με μοναδική ευκολία κάθε ζωντανό οργανισμό.

(Στην Μογγολία τα Almas θεωρήθηκαν για κάποια περίοδο ιδιαίτερα επικίνδυνα και κανιβαλιστικά . Αυτό μπορεί να τα συνδέει και με τον «ξαδερφό» τους, τον Sasquatch, κατατάσσοντάς τα στην πραγματικότητα σαν τους τελευταίους neanderthals)

Σχεδόν όλες οι περιοχές της Βορείου Αμερικής φαίνεται να φιλοξενούν πιθηκοειδή πλάσματα. Στον Δυτικό Καναδά λέγεται Sasquatch, στην Φλώριδα Everglades, κπλ. Αυτό όμως που παρουσιάζει ιδιαιτερότητα είναι η περιγραφή τους. Κάθε περιοχή παρουσιάζει κάτι το ξεχωριστό. Άλλα είναι λεπτότερα, άλλα πιο ψηλά, άλλα κοντά και χοντρά, άλλα εμφανίζονται συχνότερα και άλλα πιο αραιά. Έτσι γεννιέται το ερώτημα : μπορεί το Windigo να είναι απλά μια «παραλλαγή» των Αμερικανικών πιθήκων ή ταυτίζεται ακριβώς με το Sasquatch που επεκτείνεται μόνο μέχρι την ανατολή. Μια άμεση σύγκριση ανάμεσα στα δύο πλάσματα θα έδινε την απάντηση.

Είναι όμως στην πραγματικότητα το Windigo επικίνδυνο ; Μερικά «θρυλικά]» πλάσματα ήταν άγρια μέχρι που η ανακάλυψή τους απέδειξε το αντίθετο. Κάτι τέτοιο συνέβη με τον γορίλλα. Ίσως η φοβερή φήμη του Windigo να σχετίζεται με το γεγονός ότι εμφανίζεται σπάνια και έτσι προκαλεί τον φόβο στους κατοίκους που δεν ξέρουν πώς να τον αντιμετωπίσουν. Ίσως σε αυτές τις περιοχές της Βορείου Αμερικής οι φήμες και οι διαδόσεις να έχουν δώσει αυτή την σκληρή εικόνα για το πλάσμα, σε αντίθεση με τις περιοχές της Δυτικής ακτής όπου τόσο οι παλιές φυλές όσο και οι σύγχρονοι κάτοικοι θεωρούν τον Sasquatch φιλικό πλάσμα, τον αντιμετωπίζουν με σεβασμό και ευελπιστούν να τον αντικρίσουν.

Μήπως όμως το Windigo αξίζει αυτό που το χαρακτηρίζουν και η σκληρή του φήμη είναι μια ρεαλιστική απόρροια της κτηνώδους συμπεριφοράς του ; Αν δεν υπάρχουν πηγές από «πρώτο χέρι» ίσως δεν μάθουμε ποτέ.
Υπάρχουν θεάσεις του σήμερα ; Έτσι φαίνεται. Στο Οντάριο, αν και δεν είναι μια επαρχία σαν την Αλμπέρτα και την Βρετανική Κολούμπια που μπορεί να κρυφτεί ο Bigfoot, εν τούτοις υπάρχουν σποραδικές αλλά ακριβείς αναφορές και άλλα μυστηριώδη πλάσματα που κινούνται γύρω και μέσα από τα δάση. Η πιο πρόσφατη αναγνώριση ενός τέτοιου πλάσματος έγινε στο Οντάριο το 1997 από έναν Αμερικανό οδηγό φορτηγού κοντά στην Αγία Αικατερίνη.
Σε όλες τις αναγνωρίσεις οι περιγραφές πλησιάζουν με αυτές του Bigfoot. Πλάσματα με μαύρο, ή σκούρο καφέ τρίχωμα, με ένα πιο ανοιχτό χρωματισμό προς το μέρος του προσώπου. Σε όλες όμως τις περιγραφές συμπεριλαμβανομένων και αυτών γύρω από το Οντάριο, κανένα από τα πλάσματα δεν φάνηκε τόσο επικίνδυνο όσο είχε αφήσει να διαφαίνεται το σύνολο των ιστοριών για το Windigo.

Ανεξάρτητα από το μέγεθος της αλήθειας για όλα αυτά και το προσδιορισμό του ποια από τις τρεις εκδοχές εκφράζει αυτή την αλήθεια, το Windigo αφήνει τα σημάδια του και στον σύγχρονο κόσμο. Έτσι πολλές λίμνες, ποτάμια, βουνά και περιοχές παίρνουν το όνομά τους από αυτό. Παράδειγμα το Εθνικό Πάρκο Windigo στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Συμπερασματικά, εάν πρόκειται για έναν υπερφυσικό δαίμονα του δάσους, το πνεύμα του κανιβαλισμού, ένα zombi του πολικού ψύχους, το φάντασμα της πείνας, μια αναταραχή της προσωπικότητας, ένα κτηνώδες, άγριο πλάσμα, η απλά τις συνέπειες της μοναξιάς που νιώθουν έντονα στο δάσος οι χαμένοι κυνηγοί δύσκολα θα αποδειχτεί. Το σίγουρο είναι ότι με όποια μορφή και να το αντιμετωπίσει κανείς, δεν θα είναι ποτέ ο ίδιος μετά, όταν αυτό θα έχει ήδη συμβεί..

supernatural.gr

Διαβάστε περισσότερα

Η Καταγωγή των Τεράτων

Συνήθως συμβολίζουν τους μύχιους φόβους μας. ίσως πάλι η δημιουργία τους να συνδέεται με την παρατήρηση ζώων τα οποία υπήρξαν κάποτε, αφού έχουμε βρει απολιθώματά τους.

Το βλέμμα του θανάτου

Στην ελληνική μυθολογία η Μέδουσα ήταν γοργόνα όπως και οι αδερφές της, Σθενώ και Ευρυάλη. Ζούσαν στη μακρινή Δύση, γύρω από τα κεφάλια τους τυλίγονταν φίδια και όποιος τολμούσε να τις κοιτάξει κατάματα πέτρωνε.

Αποκεφαλισμός.

Η Μέδουσα και οι αδερφές της προκαλούσαν τρόμο ακόμα και στους θεούς, αφού ήταν το απόλυτο σύμβολο του Κακού. Σε αντίθεση με τη Σθενώ και την Ευρυάλη, η Μέδουσα ήταν θνητή. Η μοίρα της συνδέθηκε με το μυθικό ήρωα Περσέα, ο οποίος με τη βοήθεια ενός καθρέφτη κατάφερε να αποφύγει το βλέμμα της και να την αποκεφαλίσει.

Ομαδικά όργια.

Την εικόνα μιας κεφαλής με φίδια τη συναντάμε και στη φύση. Κατά την εποχή της αναπαραγωγής κάποια είδη ερπετών επιδίδονται σε ομαδικές περιπτύξεις. Η εικόνα τους θυμίζει τρίχες μαλλιών.

Εν αρχή ην τα απολιθώματα

Σύμφωνα με ορισμένους παλαιοντολόγους, ο μύθος των Kυκλώπων συνδέεται με τα απολιθωμένα κρανία νάνων ελεφάντων που εντοπίστηκαν στη Σικελία. Το κρανίο τους διατρέχει μια κεντρική τρύπα συνδεδεμένη με την προβοσκίδα τους. Ιστορίες με γίγαντες δε συναντάμε μόνο στην αρχαία ελληνική μυθολογία. Η Αγγλίδα παλαιοντολόγος Αντριέν Μαγιόρ υποστηρίζει ότι και άλλοι αρχαίοι λαοί που ανακάλυπταν απολιθωμένα οστά ζώων δημιουργούσαν θρύλους για υπερμεγέθη πλάσματα όπως τα μαμούθ, οστά των οποίων βρέθηκαν στη Σιβηρία στις αρχές του 20ού αιώνα.

Σειρήνες. Από τον ουρανό, στο βυθό

Ήταν καλές ή κακές; Οι Σειρήνες, όπως και πλήθος άλλα όντα που δανείστηκαν τα μέλη τους από διάφορα άλλα ζώα, φέρουν αμφίσημα χαρακτηριστικά. Αφού σαγηνεύσουν τους ναυτικούς, στη συνέχεια τους αιχμαλωτίζουν. Τις συναντάμε για πρώτη φορά στην Οδύσσεια, όπου ο Όμηρος τις περιγράφει σαν πουλιά με ανθρώπινο κεφάλι και στήθος.

Η αλλαγή.

Σήμερα οι Σειρήνες μετατράπηκαν σε πλάσματα με χαρακτηριστικά ανθρώπου και ψαριού, αφού την εποχή του Μεσαίωνα η μορφή τους μεταλλάχθηκε από την επιρροή μύθων του Βορρά. Στους μύθους διαφόρων λαών εμφανίζονται ως όντα με γυναικεία χαρακτηριστικά, με σώμα ψαριών ή ερπετών που ζούσαν σε ποταμούς, λίμνες και θάλασσες. Η διάδοσή τους συνδέεται με την εμφάνιση της φώκιας Μονάχους-Μονάχους ή άλλων συγγενικών ειδών όπως ο θαλάσσιος ελέφαντας στη Μεσόγειο και στα παράλιά της.

Τι φοίνικας, τι φοινικόπτερο!

Ο μύθος του φοίνικα ανάγεται στην αφρικανική φύση. Για τους αρχαίους Αιγυπτίους, το πτηνό συνδεόταν με τη λατρεία του Ήλιου. Κάθε πεντακόσια χρόνια –κάποιες εκδοχές του μύθου αναφέρουν 1.461 ή 12.954 χρόνια– ο φοίνικας πετάει στην Αραβία για να χτίσει τη φωλιά του, στην οποία αργότερα βάζει φωτιά. Κατόπιν αναγεννάται από τις στάχτες του. Η ιδέα ενός πουλιού που αναγεννάται από τις στάχτες του σχετίζεται με ορισμένα είδη φοινικόπτερων τα οποία ζουν γύρω από ηφαιστειογενείς λίμνες στην Αφρική και πετούν ανάμεσα σε σύννεφα από θειώδεις καπνούς.

Ο τρόμος των επτά θαλασσών; Ένα καλαμάρι-γίγαντας.

«Κάτω από τη φουρτούνα, στα βάθη της αβυσσαλέας θάλασσας, το Κράκεν κοιμάται τον αρχαίο αδιατάρακτο ύπνο χωρίς όνειρα». Μ’ αυτά τα λόγια περιέγραψε ο Βρετανός ποιητής Άλφρεντ Τένισον (1809-1892) το θρυλικό αυτό θαλάσσιο πλάσμα το οποίο υποτίθεται ότι θα φανερωνόταν τη Δευτέρα Παρουσία.

Ολόκληρο νησί.

Πριν απ’ αυτόν, ο Δανός Έρικ Ποντοπιντάν στη Φυσική Ιστορία της Νορβηγίας (1752) είχε γράψει ότι «τα πλοκάμια του μπορούν να αρπάξουν ακόμα και τα μεγαλύτερα πλοία». Επίσης ότι «όταν αναδύεται, η πλάτη του μοιάζει με νησί». Τόσο οι αφηγήσεις της αραβικής παράδοσης για τα θαλάσσια ερπετά όσο και ο θρύλος του Κράκεν συνδέονται με τις σποραδικές εμφανίσεις γιγαντιαίων καλαμαριών που κρύβονταν στις κρύες θάλασσες του Βορρά.

Το κέρατό μου!

Οι πρώτες αναφορές στους μονόκερους έγιναν το 400 π.Χ. σε διηγήσεις του αρχαίου Έλληνα γιατρού Κτησία περί μικρών λευκών γαϊδουριών με ένα κέρατο στη μέση του μετώπου τους, τα οποία προέρχονταν από την Ασία. Ο Λατίνος Πλίνιος ανέφερε ότι επρόκειτο για ζώο της Ινδίας. Ο μονόκερως ήταν έμπνευση των Ελλήνων, οι οποίοι ερμήνευσαν με ατυχή τρόπο τα ανάγλυφα σχέδια που απεικόνιζαν περσικές αντιλόπες που διαβιούσαν σε ξηρά κλίματα. Τις έβλεπαν προφίλ, με αποτέλεσμα να είναι ορατό μόνο το ένα τους κέρατο.

Δράκε, δράκε, είσαι εδώ;

Μέχρι και το 16ο αιώνα οι περισσότεροι πίστευαν ότι πολλά απ’ αυτά τα πλάσματα υπήρχαν πραγματικά. Αρχικά θεωρούσαν ότι οι δράκοι φέρνουν μεγάλη τύχη. Στη συνέχεια οι ηρωικές αφηγήσεις του Βορρά και η χριστιανική παράδοση μετέτρεψαν τους δράκους σε ένα από τα σύμβολα του Σατανά.

Κροκόδειλος & Σία.

Υπήρχαν διάφοροι τύποι δράκων. Άλλοι είχαν γαμψά νύχια που πετούσαν φωτιές, άλλοι διέθεταν φτερά κι άλλοι όχι και άλλοι ήταν μαύροι ή λαμπυρίζοντες. Δράκοι υπάρχουν εν αφθονία και στις παραδόσεις της Ανατολής, στις οποίες θεωρούνται ευοίωνοι.


Οι αρχαίοι Έλληνες αποκαλούσαν δράκους όλα τα ερπετά μεγάλων διαστάσεων. Η γέννηση των μυθικών δράκων συνδέεται με τις διηγήσεις ταξιδιωτών σε εξωτικές χώρες. Αυτοί έλεγαν ιστορίες για μεγάλα ερπετά, κυρίως κροκοδείλους ή σαύρες. Κάπως έτσι προέκυψαν οι θρύλοι γύρω από τις αναμετρήσεις τους με ήρωες όπως ο Ηρακλής ή ο Άγιος Γεώργιος. Οι δράκοι της Ανατολής συσχετίζονται με τα ευρήματα μεγάλων απολιθωμένων οστών στις εκεί περιοχές.

Το όνομά μου είναι γρύπας…

Ο γρύπας είναι ένα μυθικό ζώο με σώμα λιονταριού και κεφάλι αετού. Οι Έλληνες ήταν εξοικειωμένοι με τη μορφή του χάρη στην επαφή τους με τους λαούς της Μεσοποταμίας. Σύμφωνα με παλαιοντολόγους, οι πρώτες αναφορές ταυτίζονται χρονικά με την ανεύρεση κρανίων δεινοσαύρων με ράμφος παπαγάλου. Καθώς οι άνθρωποι εκείνης της εποχής δεν ήταν σε θέση να εξηγήσουν σε ποια συνομοταξία ζώων ανήκαν αυτοί οι αινιγματικοί σκελετοί, θεώρησαν ότι επρόκειτο για μυθικά ζώα. Ας μην ξεχνάμε ότι η παλαιοντολογία αναπτύχθηκε μόλις το 18ο αιώνα.



πηγή

Διαβάστε περισσότερα

Aνακαλύφθηκε «βρυκόλακας», ετών 10, σε αρχαίο ρωμαϊκό νεκροταφείο

Μια «ταφή βαμπίρ» που αποκαλύφθηκε σε μια ρωμαϊκή περιοχή στην Ιταλία αποτελεί ένδειξη αρχαίων πρακτικών ταφής ώστε να αποφευχθεί η πιθανότητα… «ανάστασης» των νεκρών, σύμφωνα με τους αρχαιολόγους.


Το σώμα ενός 10χρονου αγοριού είχε ταφεί με τελετουργικό τρόπο, με μια πέτρα μέσα στο στόμα του, πιθανότατα εξαιτίας του φόβου ότι μπορεί να επιστρέψει από τους νεκρούς και να μεταδώσει την ασθένεια στην υπόλοιπη κοινότητα.

Στοιχεία που συγκεντρώθηκαν από τα οστά του παιδιού, γνωστό στην τοπική κοινωνία ως « Ο βρικόλακας του Λουγκάνο», υποδεικνύουν πως το παιδί είχε νοσήσει με ελονοσία την περίοδο που απεβίωσε.

«Δεν έχω ξαναδεί κάτι τέτοιο. Είναι εξαιρετικά ανατριχιαστικό και περίεργο», δήλωσε  ο καθηγητής Ντέιβιντ Σόρεν, αρχαιολόγος του Πανεπιστημίου της Αριζόνα, που πραγματοποιεί ανασκαφές στον περιοχή για πάνω από τρεις δεκαετίες.

Τα λείψανα είναι τα πιο πρόσφατα περίεργα ευρήματα από το Παιδικό Νεκροταφείο, μέρος στο οποίο βρίσκονται δεκάδες θαμμένα παιδιά αλλά και στοιχεία που δείχνουν πρακτικές μαγείας, όπως κόκκαλα βατράχων, νύχια κορακιών και χάλκινων καζανιών.

Χρονολογημένα σε μια εποχή του πέμπτου αιώνα, όταν ξέσπασε μια θανατηφόρα ελονοσία στην κεντρική Ιταλία, οι αρχαιολόγοι θεώρησαν ότι το νεκροταφείο είχε δημιουργηθεί ειδικά για τα μωρά και τα μικρά παιδιά που θα ήταν πιο ευάλωτα στην ασθένεια.

Ο σκελετός του 10χρονου αγοριού, αποτελεί την μεγαλύτερη σε ηλικία σωρό, που έχει ανακαλυφθεί και ταυτοποιηθεί στο εν λόγω ιταλικό νεκροταφείο.

Ήταν μια από τις πέντε νέες ταφές που ανακαλύφθηκαν εκεί κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, και βρέθηκε τοποθετημένη κάτω από έναν επιβλητικό τάφο φτιαγμένο από κεραμίδια.

«Γνωρίζοντας ότι για την ταφή αυτή χρησιμοποιήθηκαν δύο μεγάλα κεραμίδια, περιμέναμε κάτι μοναδικό στο εσωτερικό, ίσως μια« διπλή γέφυρα »- όχι ασυνήθιστη για αυτό το νεκροταφείο – όπου μια και μόνο ταφή συμπεριλαμβάνει δύο άτομα», δήλωσε ο David Pickel,  διδακτορικός φοιτητής του πανεπιστημίου του Στάνφορντ που διευθύνει την ανασκαφή.«Μετά την αφαίρεση των κεραμιδιών, όμως, έγινε αμέσως σαφές σε εμάς ότι είχαμε να κάνουμε με ένα μεγαλύτερο σε ηλικία άτομο», συμπλήρωσε ο Pickel.

Οι ανοιχτοί σιαγόνες και τα ίχνη από τα δόντια του παιδιού στην επιφάνεια της πέτρας ήταν η απόδειξη ότι η πέτρα είχε τοποθετηθεί σκόπιμα μέσα στο στόμα.

Παρόμοιες ταφές έχουν καταγραφεί από τη Βενετία ως το Νορθάμπτον και, μαζί με τα τεμαχισμένα πτώματα και τα καρφωμένα παλούκια στην καρδιά,  θεωρούνται μέθοδοι που υποτίθεται θα εμπόδιζαν αυτούς τους «βρικόλακες» να επιστρέψουν στην ζωή και να στοιχειώσουν τους ζωντανούς.

«Αυτή είναι μια πολύ ασυνήθιστη νεκρώσιμη μέθοδος που  συναντά κανείς σε διάφορες μορφές και σε διαφορετικούς πολιτισμούς, ειδικά όμως στον ρωμαϊκό κόσμο, αυτό θα θα μπορούσε να υποδηλώσει πως υπήρχε ο φόβος πως αυτό το άτομο θα μπορούσε να επιστρέψει από τους νεκρούς επιχειρώντας να μεταδώσει την ασθένεια στους ζωντανούς», εξήγησε ο βιοαρχειολόγος Jordan Wilson, ένας άλλος φοιτητής που εξέτασε το σώμα.

Ο καθηγητής Σόρεν πρόσθεσε: «Γνωρίζουμε ότι οι Ρωμαίοι ήταν πολύ ανήσυχοι σχετικά με αυτό και θα έφταναν και στο σημείο να εξασκήσουν μαγεία για να κρατήσουν το «κακό» – ό, τι είναι αυτό που μολύνει το σώμα – από το να βγαίνει έξω από το σώμα».Ένα αποφραγμένο δόντι, που μπορεί να αποτελεί μια παρενέργεια της ελονοσίας, παρείχε τις αποδείξεις ότι το παιδί απεβίωσε στην επιδημία που έπληξε πολλούς κατοίκους του νεκροταφείου.

  Αλλού στο ίδιο χώρο, ένα κορίτσι τριών ετών είχε θαφτεί με πέτρες που βάρυναν προς τα κάτω τα χέρια και τα πόδια της – μια πρακτική που επίσης θεωρούνταν πως αποτρέπει τα πτώματα να επιστρέψουν στην ζωή.

Οι ερευνητές ανέφεραν ότι αυτές οι πρακτικές παρέχουν μια συναρπαστική εικόνα για τις διαδικασίες σκέψης των αρχαίων Ρωμαίων και τους φόβους τους για τη ζωή μετά το θάνατο.«Είναι πολύ ανθρώπινο πράγμα να έχουμε περίπλοκα συναισθήματα για τους νεκρούς και απορίες για αν αυτό είναι πραγματικά το τέλος»,  δήλωσε η κ. Wilson.

Με μεγάλο μέρος του νεκροταφείου ακόμα ανεξερεύνητο, οι αρχαιολόγοι σκοπεύουν να επιστρέψουν στο χώρο το επόμενο καλοκαίρι για να ολοκληρώσουν τις ανασκαφές τους.

 

Πηγή : Independent

Διαβάστε περισσότερα

Ο θρύλος του Αιγαίου

Όλες οι ιστορίες υπάρχουν για κάποιο λόγο και γεννήθηκαν από κάποια αιτία. “δεν έχει σημασία ποιος τις λέει αλλά ο τρόπος που τις διηγείται.” S.King

Σε κάποιο χωριό του βόρειου Αιγαίου… 50 χρόνια πριν. Την εποχή που κυριαρχούσε ο τρόμος, η προδοσία, η πείνα. Η αρχή της εξέγερσης ενάντια σε εκείνους που θέλησαν να κατακτήσουν ό, τι ποτέ δεν ήταν δικό τους. Η εποχή των Ανταρτών, των ηρώων, των κλεφτών, όπως τους αποκαλούσαν εκείνοι που απειλούνταν από τις επιθέσεις τους.

Σ’ εκείνο το χωριό, υπήρχε ένας άνδρας, ας πούμε ότι εκείνον τον άνδρα τον έλεγαν Γιώργο. Ο Γιώργος είχε στο κέντρο του χωριού ένα καφενέ. Κανένας δεν τον εμπιστευόταν γιατί όταν έπεφτε η νύχτα φορούσε την μαύρη κουκούλα του ρουφιάνου και την επόμενη μέρα οικογένειες θρηνούσαν, ενώ οι φυλακές γέμιζαν από δήθεν κομουνιστές. Όμως όλοι πήγαιναν στο καφενείο του από φόβο, μήπως και ήθελε να τους εκδικηθεί, όπως και το έκανε, αν δεν πήγαιναν στο δικό του μαγαζί.

Το μόνο καλό του, ήταν ότι κάποιες στιγμές το σούρουπο έπαιρνε το κλαρίνο του κι έπαιζε δικούς του σκοπούς, τόσο όμορφα που όταν τον άκουγαν οι συγχωριανοί του ξεχνούσαν τις αδικίες που έκανε και το κρυφό τους μίσος.

Μια μέρα, οι χωροφύλακες έφεραν στο χωριό ένα φορτηγό που στην καρότσα του ήταν στοιβαγμένοι σαν ζώα Αντάρτες που τους είχαν πιάσει να πολεμούν στα βουνά. Κι ανάμεσά τους ένας καλόγερος, με γόνατο τσακισμένο από τα πολλά χτυπήματα, που ακόμα κι έτσι βάσταγε την παλικαρίσια όψη του για να μην δώσει χαρά σε αυτούς που τον έπιασαν. Τους ‘φεραν στο χωριό για παραδειγματισμό. Για να μην τολμήσει κανείς άλλος να φύγει για τα βουνά και να πολεμήσει. Μαζεύτηκε το χωριό ολάκερο κι όλοι κοιτούσαν μουδιασμένοι τους Αντάρτες, τους ήρωες, τους κλέφτες… μα πιότερο κοιτούσαν τον καλόγερο με το χαλασμένο πόδι. Κι ο Γιώργος τον πλησίασε και τον κοίταξε με μίσος. Τον έφτυσε κι άρχισε, χωρίς λόγο, το πόδι το χαλασμένο με λύσσα να κλωτσάει.

Ο καλόγερος διπλώθηκε και οι σπαραγμοί του ακούγονταν σαν ζώου που σφαδάζει, εκείνος όμως συνέχισε κι όλοι έβλεπαν την ευχαρίστηση του Γιώργου σε κάθε κλωτσιά και χτύπημα. Άλλος λόγος δεν βγήκε από το στόμα του καλόγερου παρά μονάχα μια κατάρα:

- Καταραμένος να ‘σαι! Στους δρόμους να περπατάς και μετά τον θάνατο.

Ο χωροφύλακας πυροβόλησε τον καλόγερο στο κεφάλι. Κι όλοι ανατρίχιασαν γιατί ήξεραν τις ιστορίες για τους βρικολακιασμένους που βρίσκονταν στο Ενετικό και κανένας ψαράς δεν πλησίαζε εκείνο το νησί, ακόμη και στη πιο φοβερή φουρτούνα, επειδή οι πεθαμένοι ακόμα εκεί περπατούν αλλά φοβούνται τα νερά και από ‘κεί δεν μπορούν να φύγουν.

Ένα δύο χρόνια πέρασαν. Αλλά τίποτα στο χωριό δεν είχε αλλάξει. Είχε πια αποκτήσει αποθήκες με τρόφιμα και το μίσος των συγχωριανών του πλέον δεν μπορούσε να περιγραφτεί. Πωλούσε τα πάντα στη πενταπλάσια τιμή και κανείς δεν μπορούσε να πει τίποτα, γιατί όταν η φαμίλια σου πεινάει δεν χωράνε πολλές κουβέντες κι εκείνος δεν ήταν για πολλά παζάρια.

Ο ιερέας του χωριού, ας πούμε ότι τον έλεγαν παπα-Μιχάλη, ακόμα και σήμερα όσοι από τους παλιούς ζούνε ακόμη και τον θυμούνται, μιλούν για έναν άνθρωπο γεμάτο καλοσύνη. Για τον αφανή ήρωα που πάντα με διακριτικότητα έτρεχε να συμπαρασταθεί σε όσους ήξερε ότι είχαν ανάγκη. Κι όσα χρήματα έπαιρνε από τον μισθό του, παρόλο που κι ο ίδιος είχε οικογένεια, έπαιρνε τρόφιμα και τα άφηνε σε αυτούς που δεν είχαν τίποτα. Ήταν πρώτα πατέρας, φίλος, αδελφός κι μετά ιερέας.

Ένα μεσημέρι είχε πάρει λίγο στάρι να αλέσει από αυτό που θέριζε μόνος του από τα λιγοστά χωράφια του. Ο Γιώργος τον κατηγόρησε ότι το είχε κλέψει από τη δική του αποθήκη. Πάνω στη λογομαχία που είχαν ο Γιώργος έσπρωξε τον παπα-Μιχάλη κι εκείνος εκτός εαυτού τον καταράστηκε.

Την ίδια χρονιά ο Γιώργος χτύπησε σε σκουριασμένο καρφί το χέρι του και από το κτύπημα είχε σχεδόν χάσει τα λογικά του. Επιτιθόταν σε όσους αγαπούσε περισσότερο, στην γυναίκα και στο μικρό γιο του. Όλοι παρακαλούσαν τον θάνατο να έρθει να απαλλάξει κι εκείνον και την οικογένεια του. Μέσα στην ίδια χρονιά πέθανε.

Δεν είχαν περάσει τρία μερόνυχτα από την ταφή του κι άρχισαν οι πρώτοι διστακτικοί ψίθυροι. Πρώτα από τον αλαφροΐσκιωτο του χωριού. Όλοι το γύρισαν στο καλαμπούρι.

- Βρικόλακες; Τι λες, βρε χαϊβάνι, Παναγή; Δεν υπάρχουν πια τέτοια πλάσματα!

- Μα αφού τον είδα σας λέω! Στο σταυρό που σας κάνω! Καθότανε όπως πάντοτε, εκεί να πέρα, όξω από τον καφενέ του. Ίδιος κι απαράλλακτος με το φέσι του. Μα τα μάτια του… Παναγιά μου, τα μάτια του! Γουρλωτά! Κόκκινα σαν αίμα!

Ένιωσαν ένα παγωμένο χέρι να ανεβαίνει στον αυχένα τους κι το στομάχι τους να βράζει. Μια ακόμη καρπαζιά για τον μπεκρή τρελό-Παναγή που ποτέ δεν ξέρει τι λέει και χάχανα υστερικά από το φόβο. Μα εκείνος ήξερε πως κατά βάθος όλοι γνώριζαν το δίκιο του και δεν ξανάπε τίποτα. Απόφευγε το δρόμο για τον καφενέ του Γιώργη όπως και το τρίστρατο για το πατρικό του.

Οι μέρες περνούσαν κι οι ιστορίες κάλπαζαν από στόμα σε στόμα. Τα παιδιά κρυφάκουγαν με στόματα ορθάνοιχτα τους μεγάλους όταν τα έβαζαν να πλαγιάσουν το βράδυ, να συζητούν με πνιχτές φωνές τα βράδια για τον Γιώργη τον βρικολακιασμένο που κάνει περαντζάδες στις στράτες του χωριού. Συζητούσαν μεταξύ τους στο σχολειό για τα φοβερά εκείνα πράματα και πετάγονταν ιδρωμένα κάθε φορά που η νύχτα τα έπαιρνε στους δρόμους από το παιχνίδι.

Ένα βράδυ είχε μείνει στο χωριό ο δάσκαλος για να διορθώσει κάποια γραπτά. Είχε κάτσει μέσα σε μία αίθουσα και κόντευε να τα τελειώσει. Όταν ετοιμαζόταν πια να φύγει, είδε κάποιον να στέκεται στην πόρτα της αίθουσας.

- Καλησπέρα σας!

Απόκριση δεν πήρε. Μίλησε δύο τρεις φορές ακόμη, επειδή νόμιζε ότι δεν ακούστηκε λόγω της αίθουσας που ήταν πολύ μεγάλη. Ο άνθρωπος τον πλησίασε και μόνο όταν έφτασε πολύ κοντά άσπρισε σαν σάβανο αντικρίζοντας τα γουρλωτά, κόκκινα σαν το αίμα μάτια του. Έντρομος ούρλιαξε και πετάχτηκε φωνάζοντας ακόμα από την είσοδο του σχολείου. Την επόμενη μέρα οι τρεις πρώτες τάξεις του δημοτικού δεν είχαν πια δάσκαλο.

Τις επόμενες νύχτες τον είδαν κι άλλοι χωριανοί. Κανείς δεν κυκλοφορούσε πλέον μετά τη δύση του ηλίου. Είχαν πάψει οι επισκέψεις και οι βραδινές βεγγέρες που μικροί και μεγάλοι διασκέδαζαν, καλαμπούριζαν και γέμιζαν με γέλια και τραγούδια τις νυχτιές. Δεν πήγαινε άλλο πια! Κάποιος έπρεπε να κάνει κάτι. Κι αυτός ο κάποιος ήταν ο παπα-Μιχάλης.

Σαράντα νύχτες κράτησαν τα τρισάγια για τον εξορκισμό του νεκρού. Κανείς δεν ξαναείδε πια τον Γιώργη μετά την τεσσαρακοστή πρώτη νύχτα. Ούτε τον παπα-Μιχάλη, τον πατέρα, τον αδελφό, τον φίλο. Πέθανε αμέσως μετά από το τελευταίο τρισάγιο.

alitoteam

Διαβάστε περισσότερα

Πορφυρία ~ η παράξενη ασθένεια

Ερευνητές αποδίδουν στην πορφυρία (μια γενετική ασθένεια του αίματος) τις φυσικές παραμορφώσεις, την ευαισθησία στο φως και τη δεδηλωμένη απέχθεια προς το σκόρδο και τους σταυρούς που εκδηλώνουν οι γνωστοί και σεσημασμένοι "βρικόλακες". Θα μπορούσαμε λοιπόν να πούμε ότι ο γνωστός και σεσημασμένος κόμης δράκουλας, έπασχε από μια κληρονομική αρρώστια;

Ο καθηγητής David Dolphin, ένας αναγνωρισμένος και σοβαρός βιοχημικός του πανεπιστημίου του Βανκούβερ του Καναδά, μελετώντας τα συμπτώματα που παρουσιάζει ο κόμης Δράκουλας στο βιβλίο του Μπραμ Στόκερ, έφτασε στο συμπέρασμα ότι ο μύθος του βαμπιρισμού δεν είναι και τόσο μύθος, μιας και τα συμπτώματα της πορφυρίας (κόκκινα ούρα, νευρικές κρίσεις, κ.α.) ανταποκρίνονται σε μεγάλο βαθμό στους θρύλους των βρικολάκων που όλοι γνωρίζουμε, αλλά και σε άλλους σχετικούς θρύλους της Ασίας που μας είναι σχετικά άγνωστοι. ''Oλες οι εκδηλώσεις αυτής της ασθένειας "κολλάνε" πλήρως στο πρότυπο που έθεσε ο ερευνητής. ''Eτσι, με μιας, δικαιολογείται γιατί οι βρικόλακες δεν βγαίνουν έξω αν δεν είναι νύχτα, γιατί πίνουν αίμα και γιατί αποφεύγουν - σαν το διάολο το λιβάνι - να φάνε σκόρδο.

Η πορφυρία, μια πολύ σπάνια ασθένεια, περιγράφεται κυρίως ως μια έλλειψη ερυθρών αιμοσφαιρίων από το αίμα, επιφέροντας μια υπερευαισθησία, βλέπε υπεραλλεργία, στο φως του ήλιου. Επιπλέον, εκείνος που πάσχει από αυτή είναι αντικείμενο σοβαρών παραμορφώσεων. Πιο συγκεκριμένα, το σύστημα που είναι υπεύθυνο για την ανάπτυξη και την κατανομή των τριχών στο σώμα του λειτουργεί πλέον ανώμαλα και, ακόμα πιο εντυπωσιακό, η μύτη και τα δάχτυλά του ατροφούν και συρρικνώνονται, σε σημείο που να μοιάζουν περισσότερο με άκρα ή νύχια αρπακτικού πουλιού παρά με χέρια ανθρώπου.

Η εξέλιξη της ασθένειας επιφέρει επίσης μια δυσκαμψία των χειλών και των ούλων του πάσχοντα και ο μορφασμός στον οποίον οδηγείται αναγκαστικά αφήνει να φανούν τελείως τα δόντια του. Δε θέλει και πολύ για τη λαϊκή φαντασία, τα απλά και του μέσου ανθρώπου κυνόδοντα να αποκτήσουν την όψη πραγματικών κοφτερών δοντιών άγριου θηρίου. Είναι προφανές ότι οι βρικόλακες των περασμένων αιώνων ήταν πραγματικά άτυχοι. Δεν είχαν στη διάθεσή τους γυαλιά ηλίου, αλλά ούτε και μπορούσαν να κάνουν μετάγγιση αίματος για να βάλουν μέσα τους τα ερυθρά αιμοσφαίρια που τους έλειπαν. Σήμερα οι μέθοδοι αυτές για την καταπολέμηση της πορφυρίας είναι ευρέως διαδεδομένοι, και το μόνο που έχει να ρισκάρει ο ασθενής είναι η περίπτωση να κολλήσει aids.Σε ό, τι αφορά στο σκόρδο, είναι γνωστό ότι το φυτό αυτό περιέχει μια χημική ουσία που δρα ανασταλτικά με κάποια ένζυμα του ήπατος. ''Eνας υγιής άνθρωπος αν φάει σκόρδο θα έχει σίγουρα προβλήματα με την μυρωδιά της ανάσας του, ένας άνθρωπος όμως που πάσχει από πορφυρία, θα δει τα προβλήματά του να δεκαπλασιάζονται αυτομάτως από τη στιγμή που θα βάλει μόλις μια σκελίδα σκόρδου στο στόμα του. Τα τριχωτά και παραμορφωμένα από την ασθένεια πρόσωπά τους άλλωστε θα μπορούσαν να εξηγήσουν από μόνα τους τη θρυλική απέχθεια των βρικολάκων για τους καθρέφτες και.. τους σταυρούς, εφόσον μπροστά σε ένα τέτοιο θέαμα, οι ασθενείς θα μπορούσαν να πιστέψουν ότι είναι "δαιμονισμένοι". Εκείνο όμως που χτυπάει περισσότερο τη φαντασία, είναι το γεγονός ότι οι "βρικόλακες", μην έχοντας κάποιον τρόπο να πραγματοποιήσουν εκείνη την εποχή μεταγγίσεις αίματος, δεν είχαν άλλη λύση από το να πίνουν μεγάλες ποσότητες αίματος.

Επιπλέον, οι γάμοι ανάμεσα σε ανθρώπους με το ίδιο αίμα συγγένειας να κυλά μέσα τους, πολύ συχνοί πριν από κάποιους αιώνες, διευκόλυναν την εγκατάσταση της ασθένειας σε κάποιες συγκεκριμένες "γαλαζοαίματες" περιοχές, όπως ήταν και η Τρανσυλβανία, πατρίδα του Δράκουλα. Είναι γνωστό ότι οι βασιλείς της Αγγλίας ''Aννα, Γεώργιος ο 3ος, Γεώργιος ο 4ος, αλλά και ο βασιλιάς της Πρωσίας Φρειδερίκος ο 2ος είχαν χτυπηθεί από την πορφυρία.

Απ'' ότι φαίνεται, εκείνο που κατά τη διάρκεια αιώνων απομάκρυνε την προσοχή των γιατρών από τους "βρικόλακες" ήταν οι λαϊκές "διαγνώσεις". Οι διαγνώσεις των ανθρώπων του λαού, των απλών ανθρώπων που τρομοκρατούνταν με το ασυνήθιστο θέαμα που εξέπεμπε η κατάσταση των άτυχων ασθενών. Προσπαθήστε να φανταστείτε πώς έβλεπαν τότε έναν τύπο που έβγαινε από το σπίτι του μόνο τη νύχτα, που είχε όψη θηρίου και τρίχες παντού. ''Eναν άνθρωπο που ίσως να μην ήταν άλλος από εκείνο που όλοι έβλεπαν σαν την πηγή όλων των κακών που θα τους έβρισκαν..

alitoteam

Διαβάστε περισσότερα

Βρυκόλακας στο Μπέρμινχαμ;

Οι αστικοί μύθοι είναι γνωστό πως περιστασιακά ωθούν τα όρια της αξιοπιστίας, αλλά οι κάτοικοι του μπέρμιγχαμ δυσκολεύονται να γελάσουν όταν τους λένε οτι υπάρχει η δυνατότητα ένα βαμπίρ να τριγυρνάει στην πόλη τους.ιστορίες για ένα άτομο που καταδιώκει τα θύματα του στούς δρόμους του μπέρμιγχαμ, και δαγκώνει στο λαιμό τους περαστικούς, άρχισαν να προκύπτουν τον περασμένο μήνα.

Σύμφωνα με τις φήμες, δάγκωσε ένα άτομο που περπατούσε κατά μήκος ενός δρόμου, κατόπιν επιτέθηκε ξαφνικά στους γείτονες που ήρθαν για να σώσουν τον άνθρωπο που δάγκωνε . μια γυναίκα λέει πως ο παράξενος τύπος της δάγκωσε το χέρι. Τα τοπικά ΜΜΕ έχουν πλημμυρίσει από τότε με κλήσεις από ανθρώπους που μένουν κοντά στο Saltley, οι οποίοι φοβήθηκαν όταν άκουσαν ότι άνθρωποι που άφησαν μέσα στο σπίτι τους τον σύγχρονο βρυκόλακα δαγκώθηκαν, Αλλά η αστυνομία των δυτικών προαστίων θεωρεί πως το όλλο θέμα είναι μια καλοστημένη ''''φάρσα''''.

Μέχρι σήμερα δεν έχουμε λάβει οποιεσδήποτε ιατρικές αναφορές από ανθρώπους που δηλώνουν ότι έχουν δαγκωθεί.''''φαίνεται πως έχουμε έναν καινούριο αστικό μύθο, έγραψε στην εφημερίδα Evening Mail του Μπέρμιγχαμ ένας δημοσιογράφος''''. Εκείνοι που υποστηρίζουν ότι έχουν δει τον σύγχρονο βρυκόλακα λένε ότι είναι μαύρος και ότι είναι γύρω στα 30.

"απο όλλα αυτά που έχω ακούσει είναι ότι ένας τύπος βγαίνει έξω το βράδυ και επιτίθεται σε ανθρώπους όπως ένα λυσσασμένο σκυλί, "μας λέει ο Josephine McNally, ο οποίος δουλεύει στο Old Barley Mow bar κοντά στην περιοχή όπου εμφανίζεται ο παράξενος τύπος.το θέμα μάλιστα έφτασε μέχρι το δημαρχείο του Saltley χθες. "έχω ακούσει ότι αυτός ο τύπος είναι τρελλός και ότι δαγκώνει όποιον βρεί μπροστά του" είπε ένας υπάλληλος του δημαρχείου.

alito team 

Διαβάστε περισσότερα

Η κατάρα της Σάρας Έλλεν. Βρυκόλακας ή Αγία;

Το 1913, στο Μπλάκμπερν της Αγγλίας, η Σάρα Έλλεν Ρόμπερτς και οι αδελφές της, Έρικα και Αντρέα, αφού κατηγορήθηκαν για μαύρη μαγεία, βαμπιρισμό και φόνο, καταδικάσθηκαν όλες σε θάνατο. Η τιμωρία που αποφασίστηκε για αυτές ήταν να αλυσοδεθούν και να κλειστούν ζωντανές σε ένα φέρετρο - σφραγισμένο με μολύβι – ώστε να μην μπορούν να δραπετεύσουν. Λίγο πριν κλειστεί το καπάκι του φέρετρου, η Σάρα, ουρλιάζοντας από οργή και τρόμο ταυτόχρονα, καταράστηκε όσους ήταν υπεύθυνοι για το τραγικό τέλος της. Η κατάρα της ήταν πως μετά από 80 χρόνια θα επέστρεφε με τη μορφή μιας όμορφης γυναίκας, ώστε να εκδικηθεί την οικογένεια των ανθρώπων που ήταν υπεύθυνοι για τον θάνατο της ίδιας και των αδελφών της. Το φέρετρο σφραγίστηκε και η Σάρα Έλλεν βυθίστηκε σε ένα σκοτάδι γεμάτο από μοναχικές στιγμές απόγνωσης, σκέψεις και συναισθήματα οργής στη καρδιά και το μυαλό της.

Μετά την εκτέλεση της Σάρας Έλλεν και των αδελφών της, γνωστοποιήθηκε στον σύζυγό της ότι δεν θα επιτρεπόταν να θαφτεί στην Αγγλία, καμία από τις τρεις αδελφές. Η κατάρα της Σάρας Έλλεν, σε συνδυασμό με την ιδέα ότι ήταν βρικόλακας τρομοκρατούσε τους κατοίκους του Μπλάκμπερν. Ο σύζυγός της, Τζον Ρόμπερτς, γνωστός επίσης και σαν ο Δράκουλας με τις τρεις συζύγους, έφυγε από το Μπλάκμπερν με το νεκρό σώμα της γυναίκας του και των δύο αδελφών της αναζητώντας έναν τόπο όπου θα μπορούσε να τις θάψει.

Για τέσσερα χρόνια ο Τζον Ρόμπερτς γυρνούσε όλο τον κόσμο με τα τρία νεκρά σώματα, προσπαθώντας να βρει ένα μέρος για να τις θάψει. Ο απεγνωσμένος Τζον δεν επιθυμούσε απλά να θάψει τα σώματα οπουδήποτε, αλλά ήθελε να το κάνει με επίσημη άδεια και ιερή ευλογία, χωρίς να αποκρύψει, ούτε την αιτία και τον τρόπο καταδίκης των τριών γυναικών, ούτε όσα πραγματικά είχαν συμβεί πριν το θάνατό τους. Ταξιδεύοντας με πλοίο και όποιο άλλο μέσο μπορούσε να βρει, έχοντας τα σώματα σε φέρετρα, επισκέφθηκε αμέτρητα μέρη και εισέπραξε αμέτρητα όχι, αντίστοιχα.

Τελικά, πήρε την άδεια να θάψει το σώμα της μίας αδελφής της Σάρας Έλλεν, της Έρικας, στην Ουγγαρία, ενώ το σώμα της άλλης αδελφής, της Άντρεα, κατάφερε να το θάψει σε ένα μυστικό μέρος στο Μεξικό. Το ταξίδι του για την αναζήτηση του τόπου όπου θα έθαβε την αγαπημένη του σύζυγο, επιτέλους έφτασε σε ένα τέλος όταν βρέθηκε στο λιμάνι μίας μικρής πόλης του Περού, του Πίσκο. Εκεί, πληρώνοντας κάποιο ποσό, κατάφερε να πάρει επίσημη άδεια να θάψει την γυναίκα του με τις ευλογίες κάποιου ιερέα. Στον τάφο που έχτισε εκεί, τοποθέτησε μία αναθηματική επιγραφή, στην οποία κανείς διάβαζε: «Για την πολυαγαπημένη μου σύζυγο Σάρα Έλλεν, γεννήθηκε το 1872, πέθανε στις 9 Ιουνίου του 1913.»

Ο Τζον Ρόμπερτς, λίγες ημέρες μετά την ταφή έφυγε από το Περού και κανείς, δεν έμαθε ποτέ τι απέγινε με αυτόν. Η κατάρα της Σάρας ξεχάστηκε, όμως μετά από 80 χρόνια, καθώς η ημερομηνία της επετείου του θανάτου της και – κυρίως – της εκπλήρωσης της κατάρας της πλησίαζε, οι τοπικές εφημερίδες του Μπλάκμπερν θυμήθηκαν την ιστορία της και την δημοσίευσαν με τον προκλητικό τίτλο: «Θα επιστρέψει η Σάρα Έλλεν για την εκδίκηση που υποσχέθηκε;» Κάποιοι δημοσιογράφοι από το Περού διάβασαν το θέμα και αναδημοσίευσαν την ιστορία, η οποία σύντομα έγινε γνωστή σε όλο τον πληθυσμό της πόλης του Πίσκο.

Άνθρωποι άρχισαν να επισκέπτονται τον τάφο της Σάρας Έλλεν και οι φήμες για την περίπτωσή της άρχισαν να διαδίδονται παντού. Σύντομα, οι μεγαλύτερες εφημερίδες του Περού άρχισαν να δημοσιεύουν θέματα για την κατάρα της Σάρας. Ο πληθυσμός του Πίσκο ήταν πλέον τρομοκρατημένος, η ένταση μεταξύ των κατοίκων αυξανόταν συνεχώς, κι έγινε ακόμα μεγαλύτερη καθώς η ημερομηνία για την εκπλήρωση της κατάρας, η 9η Ιουλίου 1993, πλησίαζε.

Σύντομα, το μόνο θέμα συζήτησης στο Πίσκο ήταν η κατάρα της Σάρας Έλλεν. Τα πράγματα έγιναν ακόμα χειρότερα, όταν άνθρωποι που επισκέφθηκαν τον τάφο της στο νεκροταφείο, μαρτύρησαν πως είδαν την ταφόπλακά της να ραγίζει, κάτι που θεωρήθηκε σημάδι κακοτυχίας. Την ίδια ημέρα και μέχρι τη νύχτα περισσότεροι από χίλιοι ερευνητές, αποκρυφιστές και – απλά – περίεργοι, είχαν συγκεντρωθεί γύρω από τον τάφο με τον αριθμό 118, πιστεύοντας ότι η Σάρα θα έβγαινε μέσα από αυτόν, ακριβώς τα μεσάνυχτα.

Το επόμενο πρωί οι εφημερίδες, μεγαλοποίησαν ακόμα περισσότερο το γεγονός κάνοντας αναφορές στις μαρτυρίες σχετικά με το ράγισμα της ταφόπλακας. Όπως ήταν φυσικό μετά και από αυτά τα δημοσιεύματα, καραβάνια ανθρώπων από όλο το Περού άρχισαν να καταφθάνουν. Κάποιοι προσεύχονταν και προσέφεραν λουλούδια στην γυναίκα-βρικόλακα παρακαλώντας να μην βγει από την κρύπτη, ενώκάμερες της τηλεόρασης κάλυπταν τα γεγονότα του νεκροταφείου, προσδίδοντας φυσικά την ανάλογη ένταση και δραματοποιώντας με στόμφο τις αντιδράσεις του πλήθους. Για τις επόμενες εβδομάδες η μικρή πόλη του Περού βρισκόταν στα διεθνή θέματα των σταθμών όλου του κόσμου.

Πολλοί επίσης, εκμεταλλεύθηκαν το γεγονός για να ωφεληθούν οικονομικά, αφού αυξήθηκε το ενδιαφέρον του πληθυσμού στο Περού για τους βρικόλακες. Ένας εκδοτικός οίκος ανακοίνωσε την έκδοση ενός νέου βιβλίου με τίτλο: «Η Ευγενική και Ρομαντική Πλευρά της Σάρας Έλλεν». Ένας επιχειρηματίας αποφάσισε να καταπολεμήσει - προς όφελόςτου - τον βαμπιρισμό της Περουβιανής οικονομικής ύφεσης, πουλώντας ένα «Σετ Αντί-Βαμπίρ», το οποίο μπορούσε κανείς να αποκτήσει με δυόμισι δολάρια. Το σετ περιείχε έναν σταυρό, ένα σφυρί και ένα παλούκι από αυθεντικό αγγλικό ξύλο. Εξηγούσε μάλιστα πως: «Όλο αυτό το ξύλο ήταν εισαγόμενο και δεν μπορούσε να έχει πάνω του κανένα καρφί ή μέταλλο».

Σύμφωνα με αυτόν, μόνο με αυτή την προϋπόθεση θα μπορούσε το «Αντί-Βαμπίρ» σετ να λειτουργήσει σωστά και αποτελεσματικά. Κάθε κάτοικος του Πίσκο άρχισε να ψάχνει για μέσα προστασίας από τους βρικόλακες και εξαιτίας της μεγάλης ζήτησης η τιμή του σκόρδου διπλασιάστηκε μέσα σε μία εβδομάδα. Αν εκείνο τον καιρό άνοιγε κανείς την πόρτα οποιουδήποτε σπιτιού στο Πίσκο, θα έβρισκε σκελίδες σκόρδου να κρέμονται από πίσω και θα έβλεπε απλωμένα στις γωνίες του σπιτιού περίεργα βότανα του Αμαζόνιου. Όλοι, με κάποιον περίεργο τρόπο, γνώριζαν πως οι βρικόλακες αντιπαθούν το σκόρδο, ειδικά το αρσενικό σκόρδο που έχει το μέγεθος ενός μήλου, και είναι μία ιδιαίτερα απίστευτη ποικιλία που υπάρχει μόνο στο Περού. Αυτό το σκόρδο, εξαιτίας του μεγάλου του μεγέθους, υποτίθεται ότι είχε πολύ δυνατότερα αποτελέσματα εναντίον των βρικολάκων. Οι άνθρωποι ξεκίνησαν ξαφνικά να επισκέπτονται τις εκκλησίες περισσότερο, και ο αριθμός των λειτουργιών έφτασε τις εννέα, σε καθημερινή βάση.

Την ημέρα που αναμενόταν η νεκρανάσταση της Σάρας Έλλεν Ρόμπερτς, οι τίτλοι στις πρώτες σελίδες των κυριότερων εφημερίδων, ήταν: El Popular: «Γυναίκα-Βρικόλακας αφήνει μήνυμα σε Πνευματιστή» (Mulher Vampiro Deja Mensaje a Espiritista), El Libertados: «Όλο το Περού περιμένει την 9η Ιουλίου: Θα αναστηθεί η γυναίκα-βρικόλακας;» (Todo el Peru a la expectativa EL 9 DE JUNIO: RESSUSCITARA LA MUJER VAMPIRO?) Οι εφημερίδες σε διάφορα μέρη του πλανήτη, επίσης έγραφαν για το γεγονός. Την ημέρα εκείνη, ένας δημοσιογράφος από την Βραζιλία που κάλυπτε την ιστορία, ανέφερε τα εξής: «Κοιτάζοντας από ψηλά, η μικρή πόλη του Πίσκο φαίνεται να κοιμάται ειρηνικά. Αλλά στην πραγματικότητα εκεί κάτω υπάρχουν... εξορκισμοί, παλούκια, ξύλινοι σταυροί. Τελικά, είμαστε στο Περού ή στην Τρανσυλβανία;»

Οι τοπικές αρχές είχαν αυξήσει τα μέτρα ασφάλειας στονεκροταφείο και ιδιαίτερα γύρω από τον τάφο γιατί ήθελαν να αποτρέψουν πιθανή βεβήλωση και τυμβωρυχία. Η αστυνομία προσπαθούσε να ελέγξει το πλήθος αλλά, τόσο οι κάτοικοι του Πίσκο, όσο και οι τουρίστες, σαν υπνωτισμένοι εισέβαλλαν στο νεκροταφείο καταπατώντας τους τάφους. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι συγκεντρώθηκαν γύρω από τον τάφο, και περιμένοντας να φτάσουν τα μεσάνυχτα έκαναν περίεργες τελετές εξορκισμούς και «καθαρισμούς», ενώ άλλοι περίμεναν έξω από το νεκροταφείο το αποτέλεσμα της υπόθεσης.

Μεταξύ των ανθρώπων αυτού του ποικιλόμορφου πλήθους, μία εξωτική φιγούρα τράβηξε την προσοχή των μικροφώνων. Ήταν μία αυτοαποκαλούμενη μάγισσα, δημοσιογράφος και αστρολόγος τον ελεύθερο χρόνο της, η οποία έλεγε προσευχές και πέταγε πέταλα στον ουρανό. Κάποιος άλλος πέταξε αίμα στην κρύπτη, η οποία γινόταν μαύρη από την ποσότητα των κεριών τριγύρω και του καπνού που έβγαζαν. Οι ραδιοφωνικοί σταθμοί, την «ώρα μηδέν» μετέδιδαν απευθείας από το νεκροταφείο, πως ηκατάρα δεν εκπληρώθηκε, ενώ το πλήθος ακουγόταν να χειροκροτεί και να ζητωκραυγάζει ευτυχισμένο.

Το ξημέρωμα ο Δήμαρχος, Έντγκαρ Νούνιες εμφανίστηκε στον τάφο της Σάρας Έλλεν με ένα στεφάνι από λουλούδια και καθώς το πλήθος εισέβαλλε και πάλι στο νεκροταφείο, εκείνος έλεγε τα εξής: «Η Σάρα Έλλεν είναι τώρα πολίτης του Πίσκο και αποτελεί σημάδι για την επερχόμενη πρόοδο.» Επίσης ζήτησε από τις Βρετανικές αρχές «συγχώρεση» στη μνήμη της Σάρας Έλλεν, της οποίας η ταφή δεν είχε επιτραπεί στην Αγγλία. Κατόπιν ανακήρυξε την 9η Ιουλίου σε «ημέρα συνάντησης των ψυχών για ειρήνη» προς τιμήν της.

Ο γυναικολόγος της τοπικής κλινικής του Πίσκο επιβεβαίωσε πως πολλές ντόπιες, εγκυμονούσες γυναίκες που αναμενόταν να γεννήσουν περίπου εκείνη την χρονική περίοδο, είχαν εγκαταλείψει την πόλη προκειμένου να γεννήσουν αλλού και να αποτρέψουν την περίπτωση της μετενσάρκωσης της γυναίκας-βρικόλακα μέσω του νεογέννητου παιδιού τους. Ένας Περουβιανός μουσικός, ο Χούλιο Αντράντε, συνέθεσε ένα τραγούδι με τίτλο Σάρα Έλλεν που υπάρχει στο cd του Algo mas de mim... Το βίντεο-κλιπ του τραγουδιού ξεκινά με μία όμορφη γυναίκα που φοράει μαύρα ρούχα και φεύγει από ένα νεκροταφείο, ενώ το ουρλιαχτό ενός λύκου ανοίγει το τραγούδι.

Η Σάρα Έλλεν θεωρείται σήμερα από πολλούς, μία Αγία του Πίσκο.

Διαβάστε περισσότερα

Ο βρυκόλακας του Highgate

Στον κόσμο των υπερφυσικών αστικών μύθων, δεν υπάρχει πιο περίεργος από την ιστορία του Vampire Highgate, ο οποίος υποτίθεται ότι στοίχειωνε το νεκροταφείο Highgate του Λονδίνου στις αρχές του 1970. Τα εγκαταλελειμμένα και κατάφυτα νεκροταφεία είναι παράξενα και υποβλητικά, αλλά το Highgate μάλλον έπεισε τη φαντασία πολλών νέων ανθρώπων, συμπεριλαμβανομένων των Seán Manchester και David Farrant.

Τον Δεκέμβριο του 1969 ο David Farrant έψαξε για περισσότερους μάρτυρες, όταν ανέφερε «μια γκρίζα φιγούρα» στο νεκροταφείο Highgate. Αρκετοί ντόπιοι ανταποκρίθηκαν, αλλά λίγες θεάσεις είχαν κοινά χαρακτηριστικά. Παρ' όλα αυτά, όταν ο Seán Manchester δήλωσε στην Hampstead and Highgate Express ότι «ένας βασιλιάς βαμπίρ των απέθαντων» θάφτηκε στο νεκροταφείο στις αρχές του 18ου αιώνα, η γκρίζα εικόνα έγινε ο Highgate Vampire και ένας αστικός μύθος γεννήθηκε.

Ο Manchester υποστήριξε πως ο βρικόλακας είχε κληθεί από σατανιστές, και πως το σώμα του θα έπρεπε να παλουκωθεί, να αποκεφαλιστεί και να καεί -σύνηθες πρακτική κάποτε για τα βαμπίρ, αλλά παράνομη σήμερα. Ο ανταγωνισμός μεταξύ του Farrant και του Manchester έφθασε στο αποκορύφωμά του την Παρασκευή 13 Μαρτίου 1970 όταν ένας όχλος ξεκίνησε ένα "επίσημο" κυνήγι βαμπίρ στο Highgate παρά τις προσπάθειες της αστυνομίας να τους σταματήσει. Μετά από αυτό το αλλοπρόσαλλο θέαμα, τα πράγματα έγιναν ακόμα πιο παράξενα, και ο Farrant -ο οποίος, σύμφωνα με την ιστοσελίδα του, πάντα αντιτίθονταν ότι ευθύνονται τα βαμπίρ για τα όσα υπερφυσικά συνέβαιναν στο Highgate- συνελήφθη τον Αύγουστο του 1970 έχοντας στη κατοχή του έναν σταυρό και έναν ξύλινο πάσσαλο.

Ο Manchester προχώρησε ακόμη περισσότερο, και σε μια προφανή περίπτωση του θρύλου τοποθέτησε σκόρδο και αγίασμα σε μια κατακόμβη, που υποστήριξε ότι είχε οδηγηθεί από ένα κορίτσι που υπνοβατούσε. Σχεδίαζε να καρφώσει ένα παλούκι σε ένα σώμα αλλά απετράπη από κάποιον σύντροφο του. Οι παράξενες δραστηριότητες των David Farrant και Seán Manchester έχουν παγιώσει τον θρύλο του Vampire Highgate στην τοπική λαογραφία.

Διαβάστε περισσότερα

Υπάρχουν Βαμπίρ;

Στη φυλακή έξι ρουμάνοι χωρικοί, επειδή έφαγαν την καρδιά ενός.. βαμπίρ.

Έξι κάτοικοι του χωριού Μαροτινούλ ντε Σους στη νότια Ρουμανία καταδικάστηκαν σε φυλάκιση έξι μηνών ο καθένας, επειδή έφαγαν την καρδιά ενός άντρα που είχε πεθάνει λίγο καιρό πριν, τον οποίο θεωρούσαν βαμπίρ, ανακοίνωσε δικαστική πηγή.

Στα έξι άτομα επιβλήθηκε επίσης πρόστιμο 21 εκατομμυρίων λέι (550 ευρώ) ως αποζημίωση στη χήρα και την κόρη του εκλιπόντος.

Το Φεβρουάριο του 2004 οι έξι χωρικοί ξέθαψαν το πτώμα του Πέτρε Τομά, 76 χρόνων, ο οποίος είχε πεθάνει από καρκίνο, λέγοντας ότι ο νεκρός «είχε γίνει βαμπίρ» και «τους ρουφούσε το αίμα τα βράδια».

Σύμφωνα με πολλούς μάρτυρες, οι καταδικασθέντες έκαψαν την καρδιά, ανακάτεψαν τις στάχτες με νερό και το ήπιαν. Αμέσως δήλωσαν ότι ανέκτησαν τις δυνάμεις τους και πρόσθεσαν πως το βαμπίρ δεν θα τους στοιχειώνει πια.

Αυτοψία που διενεργήθηκε από ιατροδικαστή στην πόλη Κραϊόβα επιβεβαίωσε πως η καρδιά του νεκρού είχε αφαιρεθεί. Απαντώντας σε ερωτήσεις των αστυνομικών, πολλοί κάτοικοι του χωριού δήλωσαν πως αυτή η τελετή «είναι γνωστή και πραγματοποιείται εδώ και πολύ καιρό» στην περιοχή και έχει αποδειχθεί «αποτελεσματική εναντίων των βαμπίρ».

alitoteam

Διαβάστε περισσότερα

Βρυκόλακες στην Υπάτη και στα χωριά της Ελλάδος

Μέχρι τα μισά του 19ου αιώνα, δεκάδες ήταν οι μαρτυρίες για τις εμφανίσεις βρυκολάκων στα χωριά της Ελληνικής υπαίθρου.

Χωρικοί και παπάδες κυνηγού Βρυκόλακα που κρύβεται στη κουφάλα μιας βελανιδιάς

Έλεγαν οι παλαιότεροι ότι δεν υπήρχε μέρα μέσα στην χρονιά που να μην είχε ακουστεί ότι την προηγούμενη νύκτα σε κάποιο χωριό εμφανίστηκε βρυκόλακας και που οι χωρικοί τον ξεφορτώθηκαν καίγοντας τον ή κόβοντας του το κεφάλι.....

Όχι μόνο οι λαογράφοι μας Ν. Πολίτης και Δ. Καμπούρογλου, αλλά και αρκετοί ξένοι περιηγητές στην Ελλάδα, έχουν καταγράψει πάμπολλες μαρτυρίες για εμφανίσεις βρυκολάκων στα χωριά της Ελληνικής υπαίθρου τουλάχιστον από τα χρόνια της Τουρκοκρατίας.

Πάμπολλα δε ήταν τα ονόματα με τα οποία οι απλοί χωρικοί, εκτός του πρωταρχικού και κυρίαρχου ονόματος, ο Βρυκόλακας, με τα οποίααποκαλούσαν τους βρυκόλακες. Μερικά από αυτά ήταν: Βορδόλακας, Ζορκόλακας, Βουρδούλακας, Βολδόλακας, Βαρβάλακας, Βουλκούλακας, Καταχανάς, Φάντακας, Κατσικάς, Λάμπασμα, Σαρκωμένος, Ανακαθούμενος, Απέθαντος κ.ο.κ. Ο μεγάλος αυτός δε αριθμός των ονομάτων για τους Βρυκόλακες, δείχνει και το πόσο πολύ πίστευαν οι Έλληνες χωρικοί στην ύπαρξη των βρυκολάκων.

Στην Ελληνική παράδοση ο βρυκόλακας, ο σκοτεινός αυτός δαίμονας, ο δραπέτης του κάτω κόσμου, δεν είναι τίποτα περισσότερο από έναθορυβοποιό πνεύμα που βγαίνει τις νύκτες και ενοχλεί τους ζωντανούς, διψασμένο από την ανάμνηση της ζωής που είχε κάποτε, εν αντιθέσει βέβαια με τις παραδόσεις και την λογοτεχνία των Δυτικών λατίνων και των λαών των Βαλκανίων, όπου εκεί ο βρυκόλακας παρουσιάζεται ως ένα αιμοβόρο τέρας που βγαίνει την νύκτα για να ρουφήξει το αίμα των άτυχων ζωντανών που θα συναντήσει μπροστά του.....

ΒΡΥΚΟΛΑΚΑΣ ΣΤΗΝ ΥΠΑΤΗ ΤΟ 1850

Ο Δημήτρης Αινιάν, αγωνιστής του Εικοσιένα και βιογράφος του Καραϊσκάκη, γράφει για ένα περιστατικό σχετικό με την εμφάνιση βρυκόλακα όπως του το αφηγήθηκε ο πάρεδρος ενός χωριού παραδίπλα από τα τότε Τουρκικά εδάφη και κοντά στην Υπάτη Φθιώτιδας που συνέβηκε το 1850 [Βιβλιοθήκη του Λαού, Τόμος Α΄1852, σ.282-290].

Ο Βρυκόλακας πήγαινε στο σπίτι του και τρόμαζε την δυστυχισμένη τη γυναίκα του.....

Πριν δυο χρόνια βρυκολάκιασε ένας συγχωριανός μας. Φαινόταν τις νύκτες φωτιά από τον τάφο του και πάρα πολλές φορέςπήγαινε στο σπίτι του, έκανε κτύπους και θορύβους, ανακάτευε τα πράγματα μέσα στο σπίτι του και η δυστυχισμένη γυναίκα του, που την τρόμαζε και την κυνήγαγε γύρω από το τραπέζι, κινδύνευε να πεθάνει από τον φόβο της, γιατί κανείς από τους γειτόνους της δεν πήγαινε να την βοηθήσει. 

Όταν δε νύκτωνε όλοι είμαστε αναγκασμένοι να κλείνουμε καλά τις πόρτες και τα παράθυρα στα σπίτια μας και να τα φυλάμε καλά για να μην έλθει και μπει ο βρικόλακας και στα δικά μας σπίτια. 

Τέλος πάντων αφού δεν μπορούσαμε να υποφέρουμε αυτήν την δυστυχισμένη ζωή, αποφασίσαμε να ανοίξουμε τον τάφο του πεθαμένου και βρυκολακιασμένου συγχωριανού μας. Και τι βρίσκουμε μέσα στον τάφο του;

Αυτόν ολόκληρο και απείραχτο, όπως ήταν τότε που τον θάψαμε και είχε κιόλας παχύνει περισσότερο και ήταν και τροφαντός.....

Όλοι απορήσαμε όταν τον είδαμε, έτσι όπως ήταν. 

Τότε μας λέγει ο εφημέριός μας να φέρουμε ένα παλούκι και αφού τον έφεραν μας είπε:

"Πάρτε ένας από εσάς το παλούκι και κρατώντας τον με τα δύο χέρια, με όλη την δύναμή του να κτυπήσει το σώμα του βρυκολιασμένου επάνω στην καρδιά ώστε το παλούκι να περάσει από την άλλη τη μεριά".

αποφασίσαμε να ανοίξουμε τον τάφο του πεθαμένου και βρυκολιασμένου συγχωριανού μας

Κανείς από εμάς δεν κινήθηκε από φόβο για να πάρει το παλούκι και να κάνει αυτό που είπε ο εφημέριος.

Τότες ο εφημέριος απευθύνθηκε σε ένα δυνατό και ψηλό νεαρό για τον οποίο υπέθεσε ότι θα είχε, λόγω σώματος και ύψους και περισσότερο θάρρος από μας τους υπόλοιπους και του είπε:

"Μη φοβάσαι παιδί μου, γιατί είναι ντροπή ένας άνθρωπος, όπως είσαι εσύ, να φοβάσαι από έναν πεθαμένο. Έπειτα, δεν ξέρεις ότι σήμερα είναι Σάββατο, μέρα που ο βρυκόλακας δεν έχει καμιά εξουσία και δύναμη να κάνει κακό;

Ο νέος και από ντροπή αλλά και από σεβασμό στον εφημέριο, δεν τόλμησε να αρνηθεί και παίρνοντας το παλούκι, στάθηκε πάνω από το σώμα του βρυκόλακα και με όλη του την δύναμη το κάρφωσε στην καρδιά. Αλλά με φρίκη όλοι μας είδαμε ότι το παλούκι δεν μπήχτηκε στο σώμα και ο βρυκόλακας μαζεύτηκε ως να ήταν ζωντανός. 

Ακόμα και μέχρι σήμερα αυτό το θυμάμαι ακόμα....

Τότες το παλούκι έπεσε από τα χέρια του νεαρού συγχωριανού μας και από τη μεγάλη μας τρομάρα θα φεύγαμε όλοι αν δεν μας εμψύχωνε ο εφημέριος μας λέγοντας μας ότι ο βρυκόλακας το Σάββατο δεν μπορεί να μας κάνει κακό. 

Μας διατάζει λοιπόν τότε να φέρουμε ξύλα και να ανάψουμε μια φωτιά πάνω στον βρυκόλακα. Καταφέραμε να τον κάψουμε μετά από τρεις ώρες και από τότε δεν είδαμε άλλον βρυκόλακα στο χωριό μας, εκτός από έναν που βρυκολάκιασε εχθές και το οποίον αύριο θα τον ξεθάψουμε για να τονκάψουμε και αυτόν.......

ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ ΒΡΥΚΟΛΑΚΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
ΣΤΗΝ ΖΑΚΥΝΘΟ.....

Ο ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΟΣ ΚΑΙ ΝΕΩΤΕΡΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ είναι γεμάτος από μαρτυρίες και αναφορές για εμφανίσεις βρικολάκων. Ο Σικελός περιηγητής  Xavier Scrofani που περιόδευσε από τα μέσα του 1795 έως και στις αρχές του 1796 στο χρονικό του καταγράφει μια ιστορία για βρυκόλακα στην Ζάκυνθο: 

Την νύκτα της κηδείας του εμφανίστηκε βρυκολακιασμένος στο κρεβάτι της

Μια νεαρή γυναίκα, η Ελένη Ματαράγκα, αγαπούσε ένα συγχωριανό της. Τελικά επειδή αυτός ήταν φτωχός, οι γονείς της την πάντρεψαν με έναν άλλο πλουσιότερο. Ο νεαρός επειδή έχασε την Ελένη μετά από λίγες μέρες πέθανε από την στεναχώρια του. 

 

Την νύκτα της κηδείας του εμφανίστηκε βρυκολακιασμένος στο κρεβάτι της. Μια δυό τρεις φορές, αρκετές φορές και κάθε βράδυ. Πως να γλυτώσει από τον βρικόλακα;

Μια νύκτα που έλειπε ο άντρας της από το χωριό, πήρε μια τσάπα, ένα σφυρί και καρφιά, πήγε στο νεκροταφείο, ξέθαψετο πτώμα και το κάρφωσε με τέσσερα καρφιά στα χέρια και τα πόδια. Από τότε δεν ξαναφάνηκε στο κρεβάτι της ο βρικόλακας [Voyage en Grece de Xavier Scrofani-Paris 1801]". 

ΣΤΗΝ ΚΟΡΙΝΘΟ

Επίσης ο Scrofani στο ίδιο χρονικό του περιγράφει λεπτομερώς μια τελετή εξορκισμού βρικόλακα στην Κορινθία όπως την είδε ο ίδιος και στην οποίαπαρευρισκόταν και ο μητροπολίτης Κορινθίας Γρηγόριος.

Πρώτα πρώτα οι κάτοικοι συγκεντρώνουν ένα χρηματικό ποσό για τον μητροπολίτη. Ύστερα οι συγγενείς ετοιμάζουν ένα πλούσιο τραπέζι μέσα στο νεκροταφείο, μπροστά στον ανοικτό τάφο του βρικολακιασμένου συγχωριανού τους. Αν είναι φτωχοί και δεν έχουν χρήματα τα έξοδα τα αναλαμβάνει ο πλουσιότερος του χωριού. 

Κάρφωμα βρυκόλακα...

Ο μητροπολίτης καλεί τον πεθαμένο, "εις το όνομα του Θεού" να γευτεί τα φαγητά που του προσφέρονται. Η άρνηση αποτελεί απόδειξη ότι είναι πραγματικά πεθαμένος και αφορισμένος και ότι μόνο το πνεύμα του προκαλεί τις ενοχλήσεις στους συγχωριανούς του. Ύστερα ο μητροπολίτης φοράει την μίτρα του και σπάζει σε μια λεκάνη 31 αυγά, προσθέτει μερικά άνθη πορτοκαλιάς, αλεύρι και εξαιρετικό κρασί, τα ανακατεύει με μια δέσμη από κλαριά μυρτιάς, ραντίζει το πτώμα με το παραπάνω μείγμα και δίνει εντολή να ξαναθάψουν το πτώμα μέσα στον τάφο. Μόλις τελειώσει η τελετή, ο μητροπολίτης μαζί με τους άλλους παπάδες πίνουν το μείγμα που είχε ετοιμάσει και τρώνε τα φαγητά του πεθαμένου. 

Είδα την τελετή με τα ίδια μου τα μάτια, γράφει ο Σικελός περιηγητής και νόμισα πως βρίσκομαι μπροστά σε μάγους της Θεσσαλίας. Η τελετή εξορκισμού του βρικόλακα έγινε από τον μητροπολίτη Κορινθίας Γρηγόριο.


Η ΑΠΑΛΛΑΓΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΡΥΚΟΛΑΚΑ

Ο καθιερωμένος τρόπος απαλλαγής από την τυραννία του βρικόλακα ήταν η εκταφή, το κάρφωμα με παλούκι στην καρδιά ή και το κάρφωμα με καρφιά μέσα στο φέρετρο, το ζεμάτισμα και το κάψιμο της καρδιάς ή και ολόκληρου του πτώματος. 

ΣΤΗΝ ΚΥΝΟΥΡΙΑ

Μια παράδοση από την Κυνουρία για βρυκόλακα, όπως την διασώζει ο Κ.Ι. Μαντζουράνης [Κυνουριακαί παραδόσεις, Λαογρ. τ. Δ΄ σ. 473 - 1914] λέει: Μαζώχτηκαν παπάδες και ούλος ο λαός και επήγανε στο μνήμα ούλοι και λέγανε "μέσα είσαι, μέσα είσαι". Ανοίξανε το μνήμα και τον βρήκανε και τήραε [κοίταγε]. Σκίσανε τα στήθια του και βγάλανε την καρδιά του. Βράσανε λάδι και ξύδι και την έκαψαν. Από τότε δεν ματαβγήκε........

Σκελετός "καρφωμένου" με 4 καρφιά, στο στέρνο, στην λεκάνη και στους αστραγάλους από τυχαία εσκαφή για την ανέγερση οικίας στην Ανάβυσσο το 1981. Η φωτ.α του Γιάννη Γιαννόπουλου

ΕΝΑ ΑΝΟΣΙΟΥΡΓΗΜΑ ΣΤΗΝ ΑΝΔΡΟ.
Ένα δημοσίευμα της εφημερίδας "Νέα εφημερίς" της Άνδρου στις 16-1-1893 περιγράφει ένα τρομερό γεγονός που συνέβηκε στο χωριό Βουρκωτή του νησιού:

Η γυναίκα ενός χωρικού υπέφερε από επιλόχιο πυρετό. Ο σύζυγος, επειδή πριν λίγες μέρες πέθανε η μητέρα του, πίστεψε πως βρυκολάκιασε και βασάνιζε την νύφη της.

"Το επίμονον της συζύγου του πάθος απέδωκεν ο σύζυγος εις την προ τινών ημερών θανούσα μητέρα του ήτις, κατά την κρίσιν του, επειδή ζώσα δεν ηυτύχησε να ίδη εγγονόν, ήδη νύκτωρ επεφοίτα επί της κλίνης της ασθενούς και τεκούσης νύμφης της και παρενώχλει αυτήν. Και ο αλητήριος, χωρίς να διστάση, εξέθαψε το πτώμα της ιδίας μητρός και, φρικτόν ειπείν, διεμέλισεν αυτό εις τεμάχια, άτινα εδώ κι΄εκεί κατέρριψε......" 

Ο ΘΥΤΗΣ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΤΟ ΘΥΜΑ

Από τις παραπάνω μαρτυρίες ένα είναι το κοινό στοιχείο και το μόνο σίγουρο: ότι τελικά εκείνος που δέχεται την αγριότερη επίθεση, δεν είναι ο ζωντανός αλλά ο πεθαμένος που τον πίστευαν για βρυκόλακα. Ο θύτης που έγινε το θύμα.......... 

ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ

Αλλά και στην αρχαία Ελλάδα υπάρχουν πάμπολες αναφορές για την ύπαρξη πλασμάτων της νύκτας που μοιάζουν με φαντάσματα περισσότερα,παρά με βρικόλακες. Υπήρχαν οι συνοδοί της βασίλισσας της νύκτας, της Εκάτης, που ήταν αποκρουστικά τέρατα - δαίμονες, που περισσότερο φόβιζαν παρά ρουφούσαν το αίμα των ανθρώπων.

 Δεισιδαιμονίες; Πιθανόν. Ίσως τότε που οι άνθρωποι ήταν πιο απλοί και πιο κοντά στην φύση τις νύκτες να ένιωθαν τις σκιές που έρχονταν από τον κάτω κόσμο, χωρίς σώμα και ψυχή, αλλά γεμάτες από τις αναμνήσεις της προηγούμενης ζωής τους και τρομάζοντάς τους ήταν σαν να ήθελαν να τους θυμίσουν ότι δεν πρέπει να τους ξεχνούν, γιατί ζωή χωρίς την μνήμη των παλαιών που έρχεται από τα βάθη του χρόνου, είναι ζωή που δεν διαφέρεικαι πολύ από τον θάνατο..............

Υπάρχουν άραγε λοιπόν βρυκόλακες; Ίσως Ναί...........Ίσως Όχι. 

Πάντα όμως ο σκοτεινότερος δαίμονας και ο νυκτερινός δραπέτης του κάτω κόσμου, ο βρικόλακας, θα ελκύει και θα τρομάζει τους ανθρώπους, γιατί στην μορφή του θα προβάλλεται η ανθρώπινη προσδοκία για μια αθάνατη ζωή, αλλά και γιατί στην μορφή του  θα προβάλλεται επίσης και οανθρώπινος φόβος για την ανυπαρξία της ζωής μετά τον θάνατο....

Διαβάστε περισσότερα