Διαυγή όνειρα, εφιάλτες και παράλυση ύπνου

 

Διαυγές υπόβαθρο ονείρων

Το διαυγές όνειρο (lucid dreaming) είναι μια διαχωρισμένη κατάσταση, η οποία συνδυάζει πτυχές της εγρήγορσης και του ονείρου. Συγκεκριμένα, υποδηλώνει τη συνειδητή επίγνωση του ονείρου κατά τη διάρκεια του συνεχούς ύπνου. Ένα κεντρικό χαρακτηριστικό είναι ότι οι έμπειροι είναι συνήθως σε θέση να αντιλαμβάνονται τη διαυγή κατάσταση τους κατά τη διάρκεια περιόδων ονείρου χρησιμοποιώντας προσυμφωνημένα σήματα κίνησης των ματιών. Ταυτόχρονα, το διαυγές όνειρο διαθέτει χαρακτηριστικά που σχετίζονται με τη συνείδηση, όπως πρόσβαση σε μνήμες εγρήγορσης, αυξημένη ενόραση και έλεγχο, θετικό συναίσθημα, διάσπαση του σώματος και λογική σκέψη. Άλλα κριτήρια που χρησιμοποιούνται για τη διάκριση των διαυγών ονείρων είναι η μνήμη της κατάστασης εγρήγορσης, η αίσθηση της ελευθερίας λήψης αποφάσεων και οι πλήρεις διανοητικές ικανότητες. Ωστόσο, λίγα διαυγή όνειρα περιλαμβάνουν όλα αυτά τα χαρακτηριστικά.

Η έννοια του διαυγούς ονείρου προϋπήρχε της σύγχρονης επιστήμης όπως αποδεικνύεται από το έργο αρχαίων μελετητών. Η σύγχρονη εννοιολόγηση του διαυγούς ονείρου προέκυψε από την εξέταση του Frederik van Eeden των προσωπικών του εμπειριών ονείρων. Ο van Eeden (1913) όρισε τα διαυγή όνειρα ως μια κατάσταση στην οποία «…η επανένταξη των ψυχικών λειτουργιών είναι τόσο πλήρης που ο κοιμώμενος θυμάται την καθημερινή ζωή και τη δική του κατάσταση, φτάνει σε μια κατάσταση τέλειας επίγνωσης και είναι σε θέση να κατευθύνει την προσοχή του , και να επιχειρήσει διαφορετικές πράξεις ελεύθερης βούλησης».

Η ανάπτυξη της φυσιολογικής μέτρησης και η βελτιωμένη κατανόηση του ύπνου ταχείας κίνησης των ματιών (REM) επέτρεψε στους ερευνητές να παράγουν εμπειρικά στοιχεία που υποστήριζαν την ύπαρξη διαυγών ονείρων και διευκόλυναν την ανάπτυξη αντικειμενικών τεχνικών μέτρησης. Για παράδειγμα, η δυνατότητα καταγραφής προσυμφωνημένων αλληλουχιών οφθαλμικών κινήσεων μέσα σε διαυγή όνειρα έγινε καθιερωμένη διαδικασία.

Η κατανόηση του διαυγούς ονείρου έχει αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια. Ενδεικτικά, οι Stumbrys et al. (2014) διεξήγαγε μια έρευνα μεγάλης κλίμακας ( N = 684) που εντόπισε σημαντικά χαρακτηριστικά των διαυγών ονείρων. Διαπίστωσαν ότι οι διαυγείς ονειροπόλοι συνήθως έχουν τις πρώτες τους εμπειρίες κατά την εφηβεία, και αυτές συμβαίνουν αυθόρμητα. Σημείωσαν επίσης ότι η μέση διάρκεια διαυγούς ονείρου είναι περίπου 14 λεπτά. Όσον αφορά τη φαινομενολογία, οι διαυγείς ονειροπόλοι είναι συνήθως ενεργοί μέσα στα όνειρά τους και κινούνται με διάφορες ενέργειες (π.χ. πετώντας). Παρόλο που, δεν είναι πάντα σε θέση να επιτύχουν τους στόχους τους λόγω της αφύπνισης, των εμποδίων στο περιβάλλον του ονείρου ή της αποτυχίας να ανακαλέσουν την πρόθεση ( Stumbrys et al., 2014 ).

Η συχνότητα εμφάνισης διαυγών ονείρων ποικίλλει μεταξύ των μελετών ως συνάρτηση της μεθοδολογίας (ερωτήσεις ερευνητή, κριτήρια ταξινόμησης, τύπος συλλογής δεδομένων που χρησιμοποιήθηκε, κ.λπ.) και τύπου δείγματο. Μια μετα-ανάλυση που έγινε από τους Saunders et al. (2016) παρέχει την καλύτερη προσέγγιση του επιπολασμού (αριθμός ατόμων που βιώνουν τουλάχιστον ένα διαυγές όνειρο) και της συχνότητας (αυτοί που αναφέρουν ένα ή περισσότερα διαυγή όνειρα ανά μήνα). Αυτό υπολόγισε ότι το 55% των ενηλίκων είχαν τουλάχιστον ένα διαυγές όνειρο στη ζωή τους, με το 23% των ενηλίκων να βιώνουν διαυγή όνειρα τακτικά (μία φορά το μήνα ή περισσότερο).

Ατομικές διαφορές που σχετίζονται με το διαυγές όνειρο

Σημειώνοντας τις ατομικές διαφορές στον επιπολασμό και τη συχνότητα, πολλές έρευνες έχουν επικεντρωθεί στον εντοπισμό των ψυχολογικών μεταβλητών που διευκολύνουν τα διαυγή όνειρα. Συγκεκριμένα, η εργασία που εξέτασε τον ρόλο της προσωπικότητας διαπίστωσε ότι οι Πέντε Μεγάλοι παράγοντες της προσωπικότητας (άνοιγμα στην εμπειρία, ευσυνειδησία, νευρωτισμός, εξωστρέφεια και ευχαρίστηση) εξηγούν ένα μικρό αλλά σημαντικό μέρος της παραλλαγής. Συγκεκριμένα, οι Hess et al. (2017) διαπίστωσε ότι το άνοιγμα στη θετική εμπειρία προέβλεψε τη συχνότητα των διαυγών ονείρων, ενώ η ευχαρίστηση συσχετίστηκε αρνητικά. Επιπλέον, ο έλεγχος της συχνότητας των εφιαλτών εξάλειψε τη σχέση μεταξύ νευρωτισμού και συχνότητας διαυγών ονείρων. Τα ευρήματα της διαφάνειας συμφωνούν με τους Schredl και Erlacher (2004), ο οποίος ανέφερε μικρές σημαντικές σχέσεις μεταξύ της συχνότητας των διαυγών ονείρων, του ανοίγματος στην εμπειρία, των σχετικών διαστάσεων (λεπτά όρια, απορρόφηση, φαντασία) και των ανοιχτών πτυχών της φαντασίας, της αισθητικής και των συναισθημάτων.

Εκτός από τους μεγάλους πέντε παράγοντες προσωπικότητας, τα διαυγή όνειρα συσχετίζονται με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας. Για παράδειγμα, οι συχνά διαυγείς ονειροπόλοι (έναντι μη διαυγών ονειροπόλων) βαθμολογούνται σημαντικά υψηλότερα στον εσωτερικό τόπο ελέγχου, την ανάγκη για γνώση και δημιουργικότητα ( Blagrove and Hartnell, 2000 ). Οι Zink και Pietrowsky (2013) προτείνουν ότι αυτά τα χαρακτηριστικά καταδεικνύουν τη γνωστική πολυπλοκότητα και ευελιξία. Προτείνουν επίσης μια προτίμηση για εστιασμένη στον εαυτό της προσοχή, γνωστική δραστηριότητα και ισχυρές επιδιώξεις φαντασίας. Συνολικά, αυτά τα συμπεράσματα συνάδουν με μελέτες που αναφέρουν ότι η αυτοαναστοχαστικότητα και ο ενεργός έλεγχος είναι αναπόσπαστα χαρακτηριστικά του διαυγούς ονείρου.

Σημειώνοντας αυτό, οι Zink και Pietrowsky (2013) υπέθεσαν ότι η δημιουργικότητα παίζει πρωταρχικό ρόλο στα διαυγή όνειρα. Πράγματι, οι Stumbrys και Daniels (2010) βρήκαν ότι τα διαυγή όνειρα συνέβαλαν στην επίλυση προβλημάτων σε δημιουργικές εργασίες. Παράλληλα με τη δημιουργικότητα, τα διαυγή όνειρα συσχετίζονται με σχετικές μεταβλητές. Ρητά, η τάση και η απορρόφηση της φαντασίας. Αυτές οι δομές σχετίζονται επίσης με άλλες εμπειρίες ύπνου (δηλαδή, αναδρομική ανάκληση ονείρου και ανάκληση ονείρου, παραδοξότητα, ζωηρότητα, χρωματικότητα και επίδραση του ονείρου). Συνολικά, η σχετική βιβλιογραφία προτείνει ότι οι συσχετισμένες δομές της δημιουργικότητας, της τάσης φαντασίας και της απορρόφησης αντιπροσωπεύουν ένα γνωστικό στυλ που βασίζεται στην εντατική και απορροφητική εμπλοκή της φαντασίας .

Δοκιμή πραγματικότητας και διαυγές όνειρο

Μέσα στην ψυχολογική βιβλιογραφία, υπάρχουν διαφορετικοί ορισμοί του τεστ πραγματικότητας. Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν την εννοιολόγηση που χρησιμοποιήθηκε από την υποκλίμακα του τεστ πραγματικότητας (IPO-RT) του Inventory of Personality Organization (IPO). Το IPO είναι ένα μέτρο αυτό-αναφοράς που ταξινομεί την παθολογία της προσωπικότητας σε κλινικά και μη κλινικά δείγματα. Η επιλογή του IPO-RT προέκυψε από την παρατήρηση ότι η υποκλίμακα ευρετηριάζει εσωτερικά δημιουργούμενες δημιουργικές, ευφάνταστες και ζωντανές νοητικές αισθήσεις/εικόνες. Ρητά, το IPO-RT οριοθετεί τον έλεγχο πραγματικότητας ως «την ικανότητα διαφοροποίησης του εαυτού από τον μη εαυτό, του ενδοψυχικού από τα εξωτερικά ερεθίσματα και για τη διατήρηση της ενσυναίσθησης με τα συνηθισμένα κοινωνικά κριτήρια της πραγματικότητας». Κατά συνέπεια, το IPO-RT εστιάζει στην επεξεργασία πληροφοριών και παρέχει μια αξιολόγηση των μηχανισμών αξιολόγησης. Έτσι, οι υψηλές βαθμολογίες στο IPO-RT είναι ενδεικτικές ενός αυτοπροσανατολισμένου, υποκειμενικού στυλ επεξεργασίας πληροφοριών, το οποίο ευρετηριάζει την ατομική εξάρτηση από εσωτερικά παραγόμενα δεδομένα, συγκεκριμένα την εντατική, απορροφητική ευφάνταστη εμπλοκή.

Σημειώνοντας τα κύρια χαρακτηριστικά του διαυγούς ονείρου και το γεγονός ότι η δοκιμή πραγματικότητας μοιράζεται σημαντικά χαρακτηριστικά με τα διαυγή όνειρα (δημιουργικότητα, εσωτερική εστίαση, τάση φαντασίας, κ.λπ.), αυτή η εργασία εξέτασε τον βαθμό στον οποίο η δοκιμή πραγματικότητας προέβλεψε τα διαυγή όνειρα. Σε συμφωνία με αυτή την προοπτική, οι ερευνητές χρησιμοποιούν το IPO-RT ως έμμεσο, αντιπροσωπευτικό μέτρο του διαισθητικού στυλ σκέψης. Αυτή η προσέγγιση προέρχεται από το έργο του Epstein (1990 , 1994), ο οποίος ανέπτυξε τη γνωστική-βιωματική αυτοθεωρία, η οποία διαφοροποιεί τη βιωματική (γρήγορη, αυτόματη, ολιστική και χαρακτηρίζεται από τάση γενίκευσης/σύνδεσης) και ορθολογική (αργή, σκόπιμη, επίπονη και λογική) επεξεργασία. Σε αυτό το πλαίσιο, οι υψηλές βαθμολογίες αντιπροσωπεύουν μια προτίμηση για υποκειμενικές, εσωτερικά παραγόμενες πληροφορίες και δείχνουν μεγαλύτερη τάση για ελλείμματα τεστ πραγματικότητας.

Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι η IPO-RT δειγματοληπτεί ένα ευρύ φάσμα γνωστικών-αντιληπτικών φαινομένων. Αναγνωρίζοντας αυτό, ο Irwin (2004) υποστήριξε ότι η λύση ενός παράγοντα που απεικονίζεται στην αρχική εργασία αντιπροσώπευε μια υπεραπλούστευση του περιεχομένου τομέα. Αυτό που εφαρμόζεται στην έρευνα ύπνου, υποδηλώνει ότι συγκεκριμένες πτυχές του τεστ πραγματικότητας μπορεί να είναι πιο προγνωστικές για τα διαυγή όνειρα. Αναγνωρίζοντας αυτό, η παρούσα εργασία αντιμετώπισε το IPO-RT ως ένα πολυδιάστατο μέτρο. Η παραγοντική δομή που επιλέχθηκε προέρχεται από τους Dagnall et al. (2017), ο οποίος εντόπισε τέσσερις παράγοντες: παραισθήσεις (ακουστικές και οπτικές), παραληρηματική σκέψη (πιστεύω αντίθετα με την πραγματικότητα), κοινωνικά ελλείμματα (δυσκολίες στην ανάγνωση κοινωνικών ενδείξεων) και αισθητηριακή/αντιληπτική σύγχυση (αδυναμία κατανόησης συναισθημάτων και αισθήσεων). Αυτοί οι παράγοντες αντιπροσώπευαν το 55% της διακύμανσης της απόκρισης και ήταν εννοιολογικά σύμφωνοι με το κατασκεύασμα της δοκιμής πραγματικότητας εντός του IPO-RT.

Επακόλουθη ψυχομετρική αξιολόγηση του IPO-RT από τους Dagnall et al. (2018) επιβεβαίωσε την παρουσία μιας δομής δύο παραγόντων που αποτελείται από μια γενική διάσταση που περιλαμβάνει τους τέσσερις διακριτούς, αλλά αλληλοσυσχετιζόμενους υποπαράγοντες. Η εξέταση του ρόλου που παίζουν οι υποπαράγοντες του τεστ πραγματικότητας στα διαυγή όνειρα παρέχει μια πιο ακριβή, λεπτομερή κατανόηση των γνωστικών-αντιληπτικών συνθηκών που εμπλέκονται στα διαυγή όνειρα.

Διαυγές Όνειρο και Παραφυσικές Εμπειρίες/Πεποιθήσεις

Εκτός από το IPO-RT, η παρούσα μελέτη περιελάμβανε παραφυσικά μέτρα (δηλαδή, πεποίθηση και εμπειρία). Προηγούμενη εργασία ενημέρωσε αυτήν την απόφαση. Πρώτον, ο Glicksohn (1990) διαπίστωσε ότι η πίστη στο παραφυσικό συσχετίζεται θετικά με υποκειμενικές παραφυσικές εμπειρίες, οι οποίες με τη σειρά τους συνδέθηκαν με επίπτωση τουλάχιστον μιας αλλοιωμένης κατάστασης συνείδησης και επιπέδου απορρόφησης. Με βάση αυτό το εύρημα, ο Glicksohn (1990)κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι αλλοιωμένες καταστάσεις συνείδησης συχνά αντανακλούν ψυχολογικά στοιχεία της σχέσης μεταξύ της παραφυσικής πεποίθησης και της εμπειρίας. Σχετικά με την παρούσα εργασία, φαινόμενα καταδεικνύονται από αλλαγμένες καταστάσεις συνείδησης που σχετίζονται με το συνεχές ύπνου-εγρήγορσης: διαυγή όνειρα, μεταβάσεις μεταξύ ύπνου και εγρήγορσης (υπναγωγικές και υπνοπομπικές καταστάσεις) και εξωσωματική εμπειρία (δηλ. η εμπειρία του διαχωρισμός από το φυσικό σώμα). Επιπλέον, η παραφυσική εμπειρία συσχετίστηκε με τη συχνότητα εμφάνισης διαυγών ονείρων.

Δεύτερον, αν και η άμεση σχέση μεταξύ της παραφυσικής πεποίθησης και του διαυγούς ονείρου είναι αδύναμη (βλ. Glicksohn, 1990 ; Denis and Poerio, 2017 ), οι μελέτες γενικά παρατηρούν σημαντικές θετικές σχέσεις μεταξύ των παραφυσικών πεποιθήσεων και των βασικών κατασκευών που σχετίζονται με το διαυγές όνειρο. Ιδιαίτερα, το άνοιγμα στην εμπειρία ( Smith et al., 2009 ), η δημιουργικότητα ( Irwin, 1993 ; Thalbourne and Delin, 1994 ; Thalbourne, 2005 ) και η λεπτότητα των ορίων όπως μετράται με τη μεταβλητότητα ( Dagnall et al., 2010c ). Η transliminality υποδηλώνει υπερευαισθησία σε ψυχολογικό υλικό ( Thalbourne and Maltby, 2008). Ιδιαίτερα, είναι «μια υποθετική τάση για ψυχολογικό υλικό να περνά (trans) κατώφλια (όρια) μέσα ή έξω από τη συνείδηση».

Τέλος, η πίστη στο παραφυσικό συσχετίζεται θετικά (μέτρια) με την τάση για ελλείμματα τεστ πραγματικότητας ( Drinkwater et al., 2012 ; Dagnall et al., 2014 ). Σωρευτικά, αυτά τα ευρήματα υποδηλώνουν σχέσεις μεταξύ των διαυγών ονείρων, των ελλειμμάτων του τεστ πραγματικότητας και της εμπειρίας του παραφυσικού.

Άλλες αποσπασμένες εμπειρίες που σχετίζονται με τον ύπνο με γρήγορη κίνηση των ματιών (υπνική παράλυση και όνειρα) και παραφυσικές εμπειρίες/πιστεύω

Όσον αφορά τη συνάφεια με την παρούσα μελέτη, αξίζει να σημειωθεί ότι ο Glickson (1990) διαπίστωσε ότι μόνο η παραφυσική εμπειρία προέβλεψε τα διαυγή όνειρα. Γνωρίζοντας αυτό, οι συγγραφείς εστίασαν σε «παραγωγικές» ψυχικές εμπειρίες που συναντώνται συνήθως (βλ. Glicksohn, 1990 , Dagnall NA et al., 2016 ). Συγκεκριμένα, δεκτικές μορφές psi (τηλεπάθεια, πρόγνωση, προαίσθηση και τηλεθέαση) και επικοινωνία με πνεύματα (επαφή με τον αποθανόντα, ψυχική ικανότητα, μεσολάβηση και πνευματισμός). Θεματικά, αυτά τα φαινόμενα περιλαμβάνουν τη διανοητική μετάδοση και λήψη πληροφοριών μέσω άγνωστων δυνάμεων ή δυνάμεων, και συνδυάζονται με μια ανοιχτή και διαισθητική προσέγγιση των εμπειριών ( Schmeidler, 1985 ).

Μαζί με τα διαυγή όνειρα, οι συγγραφείς συμπεριέλαβαν και άλλες ασύνδετες εμπειρίες που σχετίζονται με τον ύπνο REM (δηλαδή, παράλυση ύπνου και όνειρα). Η υπνική παράλυση ήταν δικαιολογημένη επειδή συσχετίζεται θετικά με τα διαυγή όνειρα ( Denis and Poerio, 2017 ) και οι εμπειρίες αναφέρουν συχνά ταυτόχρονες ασυνήθιστες/ανώμαλες αντιλήψεις και αισθήσεις ( Denis et al., 2018 ). Η υπνική παράλυση συνδυάζει στοιχεία εγρήγορσης και ύπνου REM, που χαρακτηρίζεται από την αδυναμία εκτέλεσης εκούσιων κινήσεων κατά την έναρξη ή την αφύπνιση του ύπνου (δηλαδή, ο ύπνος είναι «ακινητοποιημένος» αλλά αντιληπτικά ξύπνιος) (βλ. American Academy of Sleep Medicine, 2014 , Jalal, 2018 ). .

Ένα βασικό χαρακτηριστικό της υπνικής παράλυσης που σχετίζεται με την τρέχουσα εργασία ήταν οι συνοδευτικές παραισθήσεις (ισχυρές οπτικές εικόνες) ( Spanos et al., 1995 ). Αυτές συχνά παίρνουν τη μορφή ασυνήθιστων εμπειριών «όπως φαντάσματα» και προκαλούν ακραίες αντιδράσεις φόβου ( Jalal, 2018 ). Ο Cheyne τα τοποθετεί σε τρεις κατηγορίες: εισβολέας (αίσθηση κακής παρουσίας και πολυαισθητηριακές ψευδαισθήσεις εισβολέα), incubus (αίσθημα πίεσης στο στήθος, ασφυξία και σωματικός πόνος) και αιθουσαίο-κινητικό (χαρακτηριστικό ψευδαίσθησης-κίνησης και εξω- εμπειρίες από το σώμα) ( Cheyne et al., 1999b , Cheyne, 2003 ). Οι ψευδαισθήσεις εισβολέα και incubus συνήθως συνυπάρχουν και συνοδεύονται από φόβο, ενώ οι αιθουσαιοκινητικές παραισθήσεις είναι πιο θετικές ( Cheyne, 2003).

Όπως και με τα διαυγή όνειρα, μελέτες αναφέρουν ότι οι παράγοντες της προσωπικότητας επηρεάζουν την εμφάνιση υπνικής παράλυσης. Ιδιαίτερα, τα πιο λεπτά όρια προσωπικότητας συσχετίζονται με την ευχάριστη υπνική παράλυση και τα άτομα με υψηλότερη απορρόφηση επιδεικνύουν μεγαλύτερη τάση για υπνική παράλυση με παραισθήσεις ( Lišková et al., 2016 ).

Επιπλέον, οι Denis και Poerio (2017) βρήκαν ότι η υπνική παράλυση και τα διαυγή όνειρα συνδέονταν με την πίστη στο παραφυσικό. Οι Denis και Poerio (2017) προτείνουν το άνοιγμα στην εμπειρία εξηγεί αυτή τη σύνδεση. Επιπλέον, η ικανότητα φαντασίας παίζει σημαντικό ρόλο τόσο στα διαυγή όνειρα όσο και στην παράλυση ύπνου. Σχετικά, ο ισχυρότερος προγνωστικός παράγοντας των επεισοδίων υπνικής παράλυσης ήταν οι εφιάλτες ( Spanos et al., 1995 ; Lišková et al., 2016 ). Οι εφιάλτες είναι εξαιρετικά τρομακτικά όνειρα από τα οποία το άτομο ξυπνά άμεσα ( Spoormaker et al., 2006). Αν και η σχέση μεταξύ εφιαλτών και διαυγών ονείρων είναι περίπλοκη και δύσκολο να εδραιωθεί, η επικράτηση και η αγωνία των εφιαλτών συνδέονται επίσης με υψηλότερα επίπεδα τάσης για φαντασία και ψυχολογική απορρόφηση. Σημειώνοντας αυτό, η παρούσα μελέτη εξέτασε τους εφιάλτες μαζί με τα διαυγή όνειρα και την υπνική παράλυση για πληρότητα.

Διαβάστε περισσότερα

Μέντιουμ και Πνευματιστές

Ένα από τα πιο συνηθισμένα ερω­τήματα που τίθενται από το κοινό όταν έρχεται ενώπιον ανθρώπων που ισχυρίζονται πως διαθέτουν μαντι­κές ιδιότητες είναι το εξής: πώς κάποιο άτομο τις αποκτά και με ποιον τρόπο τις αναγνωρίζει;

Ένα από τα πιο γνωστά μέντιουμ, η Ντόρις Κόλινς, απαντώντας σε αυτό, γράφει: «Υπάρχει μια κατηγορία μέντιουμ που ούτε βλέπουν εικόνες ούτε ακούνε φωνές, μπορούν ωστόσο να λειτουργήσουν σε πολύ υψηλό επίπεδο, αποδεικνύοντας ότι ο εγκέφαλος δέχεται από κόπου πρότυπα σκέψης τα οποία μόνο ένα "ευαίσθητο" άτομο μπορεί να ερμηνεύσει και μάλιστα με πολύ προσωπικό τρόπο. Πρόκειται για αυτούς που είναι ικανοί να απομονώνουν την πληροφόρηση από τον κόσμο που τους περιβάλλει και να ταξιδεύουν με τη σκέψη τους σε άλλα επίπεδα, όπου μπορούν να δουν τι συμβαίνει».

Η Ντόρις Κόλινς πιστεύει ότι τα «ευ­αίσθητα» άτομα λειτουργούν με έναν κοινό παρονομαστή. Αυτοί που ούτε «ακούνε» ούτε «βλέπουν» δεν διαφέρουν από αυτούς που και βλέπουν εικόνες και ακούνε φωνές. Απλώς οι πρώτοι δεν αναγνωρίζουν τις δυνατότητες του εγκεφάλου τους. Ένα αρχάριο μέντιουμ μπορεί να λάβει συγκεχυμένα μηνύματα, αυτό όμως είναι κάτι που μπορεί να συμβεί και σε πεπειραμένο μέντιουμ αν ασχοληθεί βιαστικά με το θέμα του.

 

Πώς αναπτύσσεται η ικανότητα των μέντιουμ;

Εδώ η Ντόρις Κόλινς απαντά:

«Το να έχει ένα μέντιουμ μεγάλη ή μέτρια ικανότητα πρόβλεψης δεν έχει τόση σημασία όση το πώς και για ποιον σκοπό χρησιμοποιεί αυτή την ικανότητα. Οι περισσότεροι άνθρω­ποι, για να μην πούμε όλοι, έχουν διαίσθηση ανεπτυγμένη σε έναν άλφα ή βήτα βαθμό. Σε κάποιους από εμάς βρίσκεται σε ενεργό κατάσταση και σε άλλους σε υπολανθάνουσα. Το χάρισμα αυτό είναι σαν ένα σπάνιο φυτό που χρειάζεται νερό για να μεγαλώσει.

Αν το φροντίσεις σωστά, θα αναπτυχθεί. Αν το αγνοήσεις, θα πεθάνει.

Τα μέντιουμ ενθαρρύνουν τα νεαρά άτομα που έχουν αυτό το χάρισμα να το αναπτύ­ξουν. Επιμένουν όμως και θεωρούν πολύ σημαντικό να τα παροτρύνουν ώστε να προβληματιστούν και για ποιον σκοπό θέ­λουν να αναπτύξουν αυτό το χάρισμα και πού θα το χρησιμοποιήσουν.

Γιατί ποιος ο λόγος να αναπτυχθεί ένα τόσο σπάνιο χάρισμα, που ουσιαστικά αποτελεί δύναμη, αν δεν χρησιμοποιηθεί για καλό σκο­πό; Μπορεί η γνώση να είναι από μόνη της σημαντική, αν χρησιμοποιηθεί για το καλό της ανθρωπότητας όμως μπορεί να είναι κάτι καταπληκτικό. Μπορεί ωστόσο εύκολα, αν χρησιμοποιηθεί λάθος, να γίνει κάτι τερατώ­δες και να προκαλέσει  καταστροφή Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει με τα μέντιουμ. Θα πρέπει να έχουν συναίσθηση αυτού που κάνουν και να χρησιμοποιούν το χάρισμά τους με μέτρο και διακριτικότητα

Γιόγκι και βουδιστές με υπερφυσικές δυνάμεις

«Οι πνευματικοί σύλλογοι και μάλιστα της Εκκλησίας είναι κατάλληλοι χώροι για την ανάπτυξη υπερφυσικών ικανοτήτων. Επικρατεί μια λάθος αντίληψη στον κόσμο: ότι υπερφυσικές δυνάμεις και πνευματισμός έχουν άμεση σχέση με τη νύχτα και το σκοτάδι» συνεχίζει το διάσημο μέντιουμ Ντόρις Κόλινς, η οποία όμως δεν θεωρεί την Εκκλησία τον μοναδικό χώρο για την ανάπτυξη αυτού του χαρίσματος.

Οι βουδιστές, για παράδειγμα, αναπτύσ­σουν τις υπερφυσικές τους ικανότητες μέσω του διαλογισμού, ενώ οι γιόγκι με τον αφαιρετικό διαλογισμό και την πνευματική αυτοσυγκέντρωση έχουν αναπτύξει υπερ­φυσικές ικανότητες σε απίστευτα μεγάλο βαθμό. Οι Εβραίοι, είτε θέλουν είτε όχι να αναγνωρίσουν το γεγονός, έχουν αποδείξει τις πολύ μεγάλες υπερφυσικές τους ικανότη­τες. Αν μάλιστα διαβάσει κανείς την Παλαιό Διαθήκη, θα βρει αναφορές σε άτομα που χρησιμοποιούσαν οι Εβραίοι σε θέσεις - κλειδιά για να προβλέπουν το μέλλον.

 

Παράξενες γνώσεις

Υπάρχουν πολλά κανάλια επικοινωνίας που μπορεί να ακολουθήσει ένα μέντιουμ, που ωστόσο δεν είναι αντιληπτά σε έναν κοινό άνθρωπο, παρά μόνο όταν του τα εξηγήσουν. Είναι σαν να προσπαθεί ένας Έλληνας να καταλάβει μια ρωσική ταινία χωρίς να γνωρίζει αυτή τη γλώσσα. Θα την καταλάβει μόνο αν μάθει ρωσικά ή αν υπάρχει κάποιος δίπλα του εκείνη τη στιγμή που θα του εξηγεί.

Κατά τον ίδιο τρόπο, η ποιότητα ερμη­νείας του κάθε μέντιουμ ποικίλλει, γιατί το καθένα λειτουργεί με διαφορετικούς τρόπους, ασχέτως αν οι τρόποι αυτοί έχουν, όπως ήδη είπαμε, έναν κοινό παρονομαστή.

Ένα μέντιουμ που έχει, για παράδειγμα, καλλιτεχνική φύση θα εκφραστεί αναλόγως. Όπως υπάρχουν άνθρωποι που βλέπουν ασπρόμαυρα όνειρα και άλλοι έγχρωμα, έτσι και ο μέντιουμ - «καλλιτέ­χνης» θα ερμηνεύσει τα πράγματα... με χρώμα. Και μάλιστα, κατά έναν περίεργο τρόπο, δεν βλέπει με τα μάτια του αυτά τα χρώματα, αλλά τα νιώθει ή τα «βλέπει» στο μυαλό του. Η γνώση έρχεται από την αίσθηση!

 

Μέντιουμ και ευσυνειδησία

Όσοι έχουν αναπτύξει τη διορατική τους ικανότητα, επισημαίνει το μέντιουμ Ντόρις Κόλινς, πρέπει πάντα να θυμούνται να τη χρησιμοποιούν με επαγγελματισμό και ευ­συνειδησία. Το μέντιουμ κρατά στα χέρια του όχι μόνο το μυαλό του ατόμου με το οποίο ασχολείται, αλλά πολλές φορές και την ίδια του τη ζωή. Το μέντιουμ μπορεί να ξεχάσει όσα θα κάνει και θα πει. Το άτομο όμως που θα το συμβουλευτεί δεν θα ξεχάσει ποτέ. Ο τρόπος με τον οποίο το μέντιουμ χρησιμοποιεί την ικανότητά του ενέχει πάρα πολύ μεγάλη ευθύνη. Οι γιατροί, για παράδειγμα, έχουν κανόνες πάνω στους οποίους βασίζονται και λειτουργούν με τους ασθενείς τους. Τα μέντιουμ έχουν λιγότερο συγκεκριμένους κανόνες, γι' αυτό είναι πολύ σημαντικό να λειτουργούν με τιμιότητα και ειλικρίνεια. Αν κάνουν κάποιο λάθος, ας το ομολο­γήσουν. Είναι προτιμότερο από το να το κρύψουν.

Όσοι έχουν αναπτύξει διορατική ικανότητα πρέπει πάντα να τη χρησιμοποιούν με επαγγελματισμό και ευσυνειδησία. Το μέντιουμ κρατά στα χέρια του όχι μόνο το μυαλό του ατόμου με το οποίο ασχολείται, αλλά πολλέ5 ψορέ5 και την ίδια του τη ζωή. Το μέντιουμ μπορεί να ξεχάσει όσα θα κάνει και θα πει. Το άτομο όμως που θα το συμβουλευτεί δεν θα ξεχάσει ποτέ...

 

Τι σημαίνει υπερφυσικό;

Πώς εξηγούν οι φιλόσοφοι, οι μυστικιστές, αλλά και η ίδια η επιστήμη τις ανθρώπινες υπερφυσικές ιδιότητες; Ας σταθούμε σε ένα πολύ σοβαρό ερώτημα: τι είναι υπερφυσικό; Και ας επιχειρήσουμε να απαντήσουμε με υπευθυνότητα, παίρνοντας ως παράδειγμα την παρακάτω μαρτυρία:

«Μια μέρα, μετά το μεσημεριανό φαγητό μου, μπήκα βιαστικά στο γραφείο που μοιρα­ζόμουν με τη δεσποινίδα Α και τη δεσποινίδα Β. Λοιπόν μια παράξενη γυναίκα στεκόταν εκεί και μιλούσε μαζί τους. Παρατήρησα μια δυνατή μυρωδιά υγραερίου και είπα: "Τι τρομερή μυρωδιά! Ανοίξτε το παράθυρο να βγει έξω. Ποιος αυτοκτόνησε εδώ;"...

Τρία πρόσωπα άσπρα σαν σεντόνια γύρισαν προς το μέρος μου και η δεσποινίς Α ταλα­ντεύτηκε και τρίκλισε. Η παράξενη γυναίκα με τράβηξε παράμερα και με κατσάδιασε. Όταν ξαναγύρισα στο δωμάτιο, τρομερά ντροπιασμένη, είδα ότι η δεσποινίς Α έκλαιγε. Η αστυνομία μόλις της είχε τηλεφωνήσει για να της πει ότι η αδελφή της είχε αφήσει την τελευταία της πνοή στο διαμέρισμά της, στην άλλη άκρη της πόλης. Πέθανε από γκάζι, αλλά δεν ήταν σαφές αν ήταν ατύχημα ή αυτοκτονία».

Για να εξετάσουμε τη συγκεκριμένη μαρτυ­ρία, θα πρέπει παράλληλα να «εξετάσου­με» και διάφορες παραμέτρους, όπως...

1. Συνέβη πραγματικά το φαινόμενο; Η γυ­ναίκα δηλαδή στο παραπάνω παράδειγμα είχε πραγματικά την εμπειρία που περιγράφεται ή μήπως απλώς τη φαντάστηκε; Περιγράφηκαν ακριβώς οι άμεσες περιστά­σεις και το περιβάλλον;

2. Μήπως η γυναίκα της περίπτωσής μας έχει μια ικανότητα να βγάζει συμπεράσματα από τη συμπεριφορά των άλλων; Μήπως έχει ασυνήθιστα οξεία ακοή, ώστε να ακούσει αποσπάσματα της συνομιλίας από τον διάδρομο; Μήπως ακόμα δεν ήταν παρά μια απλή σύμπτωση;

Αν ελεγχθούν και απορριφθούν τα παραπά­νω, τότε έχουμε ένα παράδειγμα εμπειρίας που δεν ταιριάζει στην εικόνα του πώς συνήθως λαμβάνουμε πληροφορίες από τον εξωτερικό κόσμο.

Ως εκ τούτου, τέτοιου είδους εμπειρίες ονο­μάζονται υπερφυσικές, καθώς δεν μπορούν να εξηγηθούν με τους νόμους της φύσης. Δεν σημαίνει αυτό υποχρεωτικά ότι τα φαινόμενα αυτά πάνε ενάντια στους νόμους της φύσης.

Μια πιο ακριβής εξήγηση είναι ότι οι γνώσεις μας για τους νόμους της φύσης είναι ακόμη ατελείς. Με πλήρεις γνώσεις θα μπορούσαμε να εξηγήσουμε αυτά τα φαινόμενα, και σε αυτή την περίπτωση δεν θα ήταν πλέον υπερφυσικά.

Υπάρχει ένα ολόκληρο σύστημα διδασκαλι­ών με βάση την επικοινωνία μεταξύ ορατού και αόρατου κόσμου. Επικοινωνία όχι με την έννοια που της δίνουν οι πνευματιστικές συγκεντρώσεις, τα λεγάμενα «τραπεζάκια», που και με αυτά όμως θα ασχοληθούμε σε επόμενη φάση της έρευνάς μας, για να δούμε πώς και τι ακριβώς συμβαίνει.

 

Η εμπειρία του μεγάλου Π. Ντ. Ουσπένσκι

Έχουμε ήδη αναφερθεί σε άτομα που έζησαν μυστικι­στικές εμπειρίες σε ειδικές στιγμές της ζωής τους. Αν όμως για τους συνηθισμέ­νους ανθρώπους οι κατα­στάσεις αυτές είναι στιγμι­αίες και προσωρινές, για τους «μυημένους» αποτελούν τρόπο ζωής.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο στοχαστής και συγγραφέας Π. Ντ. Ουσπένσκι, ο οποίος υπήρξε οπαδός του Ρώσου φιλοσόφου και μυστικιστή Γκουρτζίεφ, που χρησιμοποί­ησε μεθόδους γιόγκα και μαγείας για να περιέλθει σε καταστάσεις «μυστικιστικής αντίληψης».

Στο βιβλίο του με τίτλο «Ένα μοντέλο του σύμπαντος» ο Ουσπένσκι παραδέχεται ότι με αυτούς τους τρόπους η επιθυμητή μετάβαση στην κατάσταση μυστικισμού επερχόταν πιο γρήγορα και πιο εύκολα απ' ό,τι περίμενε. Ο Ουσπένσκι στην πραγ­ματικότητα δεν έκανε τίποτε άλλο από το να ακολουθεί μεθόδους γνωστές από αρχαιοτάτων χρόνων, τις οποίες χρησιμοποιούσαν οι μάγοι των φυλών, οι μάντεις, οι μύστες και οι ιερείς.

Ας θυμηθούμε την Πυθία, που πριν από κάθε μαντεία μασούσε φύλλα δάφνης, τους δρυΐδες, που έπιναν ένα «μαγικό» ποτό για να «διαβάσουν» τα μυστικά σημάδια στο δάσος, τους μάγους των αφρικανικών φυλών και τις θρησκευτικές τελετουργίες τους, όπου με τον ρυθμό της μουσικής έφταναν σε καταστάσεις υπέρβασης και επικοινωνούσαν με τα πνεύματα των προγόνων τους - αν και σε όλα αυτά βέβαια προκύπτουν πολλά ερωτήματα.

Ο Ουσπένσκι ωστόσο στο βιβλίο του πε­ριγράφει με γλαφυρότητα τη μυστικιστική εμπειρία που έζησε. Πρόκειται για μια περι­γραφή που θεωρείται από τις πιο σημαντικές και πιο λεπτομερείς στο σύνολο της βιβλιο­γραφίας σχετικά με τον μυστικισμό.

 

Το καθετί είναι «ένα»

«Το άγνωστο» παρατηρεί ο στοχαστής Ουσπένσκι «δεν μοιάζει σε τίποτα με ό,τι θα μπορούσαμε να υποθέσουμε γι' αυτό. Η απόλυτα απρόσμενη φύση σε καθετί που απαντάται στο πλαίσιο αυτών των εμπειρι­ών, από το μεγαλύτερο ως το μικρότερο, καθιστά την περιγραφή τους δύσκολη».

Και συνεχίζει κάνοντας μια παρατήρηση κεντρικής σημασίας:

«Πρώτα απ' όλα, το καθετί είναι ενοποιη­μένο, τα πάντα συνδυάζονται μεταξύ τους, το καθετί εξηγείται από κάτι άλλο και εξηγεί με τη σειρά του ένα τρίτο πράγμα. Λεν υπάρχει τίποτα ξεχωριστό, δηλαδή τίποτα δεν μπορεί να κατονομαστεί ή να περιγρά­φει χωριστά. Για να περιγράφει κανείς τις πρώτες εντυπώσεις, τις πρώτες αισθήσεις, είναι απαραίτητο να τις περιγράφει όλες μεμιάς. Ο νέος κόσμος με τον οποίο έρχεται κανείς σε επαφή δεν έχει πλευρές, οπότε είναι αδύνατον να περιγράφει κανείς πρώτα τη μία πλευρά και μετά την άλλη. Το πάντα είναι ορατά από οποιοδήποτε σημείο...».

 

Οι χρησμοί της Πυθίας: Παραληρήματα ή θείες εμπνεύσεις;

Η Πυθία των Δελφών κάθε φορά που έπρε­πε να χρησμοδοτήσει υποβαλλόταν προπα­ρασκευαστικά σε νηστεία και καθαρμούς. Την ημέρα της χρησμοδοσίας λουζόταν στα νερά της Κασταλίας, κατέβαινε στο άδυτο του ναού, έπινε νερό από την πηγή, μασούσε φύλλα δάφνης και ανέβαινε σε τρίποδο για να πει τον χρησμό.

Το τι συνέβαινε από εκεί και πέρα έχει απα­σχολήσει κατά καιρούς πολλούς ερευνητές. Στους κύκλους των φιλολόγων επικρατεί η άποψη ότι η Πυθία υπό την επίδραση των αναθυμιάσεων έπεφτε σε κατάστα­ση μανιακής διέγερσης, λέγοντας λόγια εντελώς ασυνάρτητα και ακατάληπτα. Οι ιερείς που παρακολουθούσαν ωστόσο τα ερμήνευαν, συντάσσοντας τον ανάλογο χρησμό σε στίχους ή πεζό λόγο.

Στη θεωρία που θέλει την Πυθία άτομο υστερικό, με συχνές νευρικές διεγέρσεις, ενισχυόμενες με πρακτικές που προκαλούσαν με διάφορες μεθόδους οι ιερείς, αντι­τάσσονται οι μαρτυρίες που υποστηρίζουν ότι η Πυθία έλεγε η ίδια τους χρησμούς στα ερωτήματα που της υποβάλλονταν και η προφητική της έκσταση ήταν θεία έμπνευση.

Το θέμα έλκει τους ερευνητές, που εξακο­λουθούν να συλλέγουν στοιχεία από την εποχή που το μαντείο των Δελφών σίγησε οριστικά με τον τελευταίο χρησμό του προς τον αυτοκράτορα Ιουλιανό τον Παραβάτη: «Είπατε τω βασιλεί, χαμαί πέσε δαίδαλος αυλά, ουκέτι Φοίβος έχει καλύβαν; ου  μαντίδα δάφνην, ου παγόν λαλεούσαν, απέσβετο και λάλον ύδωρ». Δηλαδή: «Πείτε στον βασιλιά πως έπεσε κατάχαμα το περίτεχνο οίκημα, κι ούτε ο Φοίβος Απόλλων έχει πια κατοικία, ούτε δάφνη μαντική, ούτε πηγή ομιλούσα, και το ομιλούν νερό στέρεψε».

Χρησμός ωστόσο που σήμερα αμφι­σβητείται, καθώς θεωρείται χριστια­νικό εύρημα με σκοπό τη «μείωση» της αξίας του μαντείου των Δελφών. Καλώς ή κακώς, η προσφορά του μαντείου εξετάζεται με κριτήρια εγκεφαλικά, που ίσως στο μέλλον οδηγήσουν σε ασφαλέστερα συ­μπεράσματα.

Η άλλη τροχιά του χρόνου

Ο Ουσπένσκι, συνεχίζοντας τη διήγησή του, σημειώνει ότι η φυσιολογική αίσθηση της διάκρισης ανάμεσα στο αντικειμενικό και το υποκειμενικό εξαφανιζόταν σε αυτές τις στιγμές. Εδώ έχουμε έναν από τους πιο βασικούς ισχυρισμούς, που είναι κοινός σε όλες τις περιγραφές μυστικιστικής εμπειρίας: βλέπει κανείς τα πάντα να συσχετίζονται μεταξύ τους. Και η λέξη «βλέπει» όμως αξίζει να υπογραμμιστεί. Αυτός ο κόσμος των άπειρων σχέσεων, στον οποίο τα πάντα συνδέονται με κάτι άλλο, γίνεται ορατός μεμιάς, σαν να ήταν μέσα από το μάτι ενός πουλιού. Και η γλώσσα γίνεται στη στιγμή άχρηστη, γιατί δεν μπορεί να αποτυπώσει παρά ένα ένα τα πράγματα.

«Ο άνθρωπος χάνεται ανάμεσα στον απέρα­ντο αριθμό των τελείως νέων εντυπώσεων, για την έκφραση των οποίων δεν διαθέτει ούτε λέγεις ούτε φόρμες».

Το αντικειμενικό και το υποκειμενικό θα μπορούσαν να αλλάξουν θέση. Το ένα θα μπορούσε να πάρει τη θέση του άλλου. Είναι πολύ δύσκολο να εκφραστεί αυτό. Η συνηθισμένη δυσπιστία του υποκειμενικού εμφανιζόταν σε κάθε σκέψη, κάθε αίσθηση, κάθε εικόνα, «αντικειμενικοποιόταν» αμέσως σε πραγματικά ουσιαστικές μορφές, που δεν διέφεραν κατά κανέναν τρόπο από τις μορφές των αντικειμενικών φαινομένων, και ταυτόχρονα τα αντικειμενικά φαινόμενα εξαφανίζονταν με κάποιον τρόπο, έχαναν κάθε πραγματική υφή, έμοιαζαν τελείως υποκειμενικά, φανταστικά, επινοημένα, χωρίς πραγματική υπόσταση.

Αυτός ο περίεργος κόσμος έμοιαζε περισσό­τερο από οτιδήποτε άλλο με «έναν κόσμο εξαιρετικά πολύπλοκων μαθηματικών σχέσεων».

Κάτι περίεργο συνέβαινε επίσης με την αίσθηση του χρόνου, καθώς έμοιαζε να υπάρχει ένα τεράστιο χάσμα ανάμεσα στον καθένα και στα λόγια του.

«Όταν είχε τελειώσει μια σύντομη πρόταση» αναφέρει χαρακτηριστικά ο Ουσπένσκι «την έννοια της οποίας δεν μπορούσα καθόλου να συλλάβω, ένιωθα ότι είχα ζήσει τόσο πολλά κατά τη διάρκεια εκείνης της ώρας, που δεν θα μπορούσα ποτέ να καταλάβω πάλι έναν άλλον άνθρωπο. Αισθανόμουν ότι είχα προχωρήσει πολύ γρήγορα γι' αυτόν...»

 

«Ένα τασάκι μπορεί να τρελάνει έναν άντρα»

Όλα αυτά, λέει ο Ουσπένσκι, συνοδεύονταν από τρομακτικά δυνατές συναισθηματικές καταστάσεις: «Τα δεχόμουνα όλα μέσω των αισθήσεων και ένιωθα συναισθήματα που δεν είχα αισθανθεί ποτέ στη ζωή μου». Έτσι, ο εσωτερικός του κόσμος έγινε ένα «καλειδοσκόπιο ευχαρίστησης, θαύματος, απορίας, έξαλλης χαράς και τρόμου, που εναλλάσσονταν διαρκώς το ένα με το άλλο». Η κατάσταση έμοιαζε να επιτρέπει την προσέγγιση στην άπειρη γνώση, αλλά όταν αναζητούσε μια απάντηση σε ένα συγκεκριμένο ερώτημα «άρχιζε από πολύ μακριά, και προοδευτικά διευρυνόταν, συμπεριλαμβάνοντας... τα πάντα, οπότε στο τέλος η απάντηση στο ερώτημα περιελάμβανε τις απαντήσεις σε κάθε δυνατό ερώτημα».

Το ίδιο πρόβλημα συναντούσε και όταν κοίταζε φυσικά αντικείμενα: ένα τασάκι, για παράδειγμα, έμοιαζε να οδηγεί σε απειράριθ­μη διαδοχή εννοιών και συσχετισμών, οπότε έγραψε σε ένα κομμάτι χαρτί: «Ένα τασάκι μπορεί να τρελάνει έναν άντρα».

Γιατί ο Ουσπένσκι κατέγραψε κάτι τέτοιο; Γιατί «απλούστατα» ακόμα και το τασάκι, όπως και καθετί άλλο, έμοιαζε να επικοι­νωνεί μαζί του, σχεδόν σαν να είχε φωνή!

 

Ξυπνώντας στο άχρωμο κενό

Τα πειράματα του Ουσπένσκι κατέληγαν συ­νήθως σε ύπνο, το ξύπνημά του ωστόσο το επόμενο πρωί αποτελούσε μια τρομακτική και απογοητευτική εμπειρία, την οποία ο ίδιος περιέγραφε ως εξής:

«Ο κόσμος στον οποίο ήμουν αναγκασμένος να ξυπνώ ένιωθα πλέον πως περιελάμβανε κάτι το εξαιρετικά πιεστικό και τυραννικό, ενώ ταυτοχρόνως έμοιαζε απίστευτα κενός, άχρωμος και δίχως ζωή. Ήταν σαν τα πάντα μέσα του να ήταν ξύλινα, σαν να ήταν μια τεράστια ξύλινη μηχανή με ξύλινους τροχούς που έτριζαν, ξύλινες σκέψεις, ξύλινες αισθή­σεις... Ήταν όλα τρομερά αργά, μόλις που κινούνταν ή κινούνταν με ένα μελαγχολικό ξύλινο τρίξιμο. Όλα ήταν νεκρά, άψυχα, χωρίς αισθήματα. Ήταν φρικτές αυτές οι στιγμές του ξυπνήματος σε έναν ψεύτικο κόσμο μετά τον αληθινό, σε έναν νεκρό κό­σμο μετά τον ζωντανό, σε έναν περιορισμένο κόσμο, κομμένο σε μικρά κομμάτια, μετά τον άπειρο και ολόκληρο κόσμο».

 

Ο «άλλος» μας εαυτός

Ένα ακόμα ενδιαφέρον κεφάλαιο για την κρυμμένη πλευρά του ανθρώπινου εγκεφάλου και τις δυνατότητές του είναι αυτό με το οποίο έχουν ασχοληθεί από παλιά οι φιλόσοφοι και οι επιστήμο­νες. Εισχωρώντας πιο βαθιά στον «άλλο» εαυτό μας, διαπιστώνουμε ότι τα όνειρα δεν είναι παρά εικόνες και οράματά του. Το ίδιο και η ύπνωση, που πολλοί ειδικοί της παραψυχολογίας χρησιμοποίησαν ως πειραματική μέθοδο για να δουν με ποιον ακριβώς τρόπο λειτουργεί το «αγνοημένο» τμήμα του εγκεφάλου μας.

Τα παράξενα πειράματα Κάρπεντερ & Σαρκό

Οι υπνωτιστές δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να αφυπνίζουν αυτή την κρυμμένη πτυχή μας. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν ένα από τα πειράματα του δι­άσημου Γάλλου καθηγητή Σαρκό και ένα άλλο του καθηγητή Κάρπεντερ, τα οποία είχαν αναπτυχθεί ευρέως κατά τη δεκαετία του 1980.

Ειδικότερα, στο παρισινό νοσοκομείο Σαλπετριέρ ο Σαρκό αρεσκόταν να κάνει τους υπνωτισμένους ασθενείς του να γαβγίζουν σαν σκύλοι ή να ανοιγοκλείνουν τα χέρια τους στο πλάι σαν πουλιά. Από την άλλη, ο καθηγητής Κάρπεντερ προτιμούσε πιο πολιτισμένες, ας πούμε, εκδηλώσεις: του άρεσε, για παράδειγμα, να επιδεικνύει ότι η ύπνωση μπορεί να εντείνει τις δυνάμεις του ανθρώπινου νου.

 

Ο Κάρπεντερ και ο... Σωκράτης

Μία από τις πιο εντυπωσιακές παρουσιάσεις του καθηγητή Κάρπεντερ έλαβε χώρα στην Ουάσιγκτον, παρουσία ενός ακροατηρίου «κυριών και κυρίων υψηλής καλλιέργειας», που περιελάμβανε έναν απόφοιτο ανώτερης σχολής, ο οποίος αναφέρεται μόνο ως «Κ». Ο «Κ» λοιπόν τέθηκε σε ύπνωση και μετά ρωτήθηκε από τον Κάρπεντερ αν ήθελε να συναντήσει τον αρχαίο φιλόσοφο Σωκρά­τη. Εκείνος απάντησε ότι θα το θεωρούσε μεγάλη τιμή αν ο... Σωκράτης ζούσε ακόμα. Ο Κάρπεντερ του εξήγησε πως είχε τη δύ­ναμη να καλέσει το πνεύμα του Σωκράτη και δείχνοντας μια γωνία του δωματίου αναφώνησε: «Να τος».

Ο «Κ» κοίταξε στο σημείο που του υπέδειξε και το πρόσωπό του πήρε μια έκφραση δέους και σεβασμού. Ο Κάρπεντερ έκανε τις συστάσεις και ο «Κ» κοιτούσε άφωνος, σε αμηχανία, αν και διατηρούσε ακόμα αρ­κετά την ψυχραιμία του ώστε να προσφέρει στον Σωκράτη μια καρέκλα. Ο Κάρπεντερ εξήγησε στη συνέχεια ότι ο Σωκράτης είχε τη διάθεση να απαντήσει σε οποιεσδήποτε ερωτήσεις και έτσι ο «Κ» προχώρησε, αν και με κάποιον δισταγμό, για να αρχίσει η συζήτηση. Αφού ο Κάρπεντερ είχε εξηγήσει ότι δεν ήταν σε θέση να ακούσει τις απαντή­σεις του φιλόσοφου, ο «Κ» λειτουργούσε πλέον ως μεσάζων και επαναλάμβανε καθετί που έλεγε ο Σωκράτης. Αυτή η καταπλη­κτική «συζήτηση» συνεχίστηκε επί δύο ώρες και οι απαντήσεις ήταν τόσο φαεινές και ευλογοφανείς, που ένα μέρος από το ακροατήριο άρχισε να αναρωτιέται μήπως υπήρχε πραγματικά κάποιο αόρατο πνεύμα στο δωμάτιο.

 

alitoteam

 

Διαβάστε περισσότερα

H εκδίκηση της γαίας: έρχεται το τέλος του ανθρώπου;

Τι συμβαίνει στον πλανήτη γη; Τα τελευταία χρόνια η συμπεριφορά της γης μοιάζει να θέλει να αποβάλλει από το σώμα της εκείνα τα στοιχεία που την πληγώνουν! Αυτά τα παράσιτα είμαστε εμείς οι άνθρωποι. Οι επιστήμονες ισχυρίζονται ότι η ανεξέλεγκτη και απρόσκοπτη δραστηριότητα του ανθρώπου τον τελευταία αιώνα άλλαξε ριζικά τη φυσιολογική πορεία των φυσικών μηχανισμών, με αποτέλεσμα αυτή τη στιγμή η ανθρωπότητα να βρίσκεται στο πιο επικίνδυνο σημείο της ιστορίας της: ένα βήμα πριν την καταστροφή! Και σε αυτήν την καταστροφή θα συμπαρασύρει μαζί της ολόκληρο το φυτικό και ζωικό βασίλειο… κι όλα αυτά σύμφωνα με τους ερευνητές, επειδή ο άνθρωπος διαστρέβλωσε τη σχέση του με το φυσικό του σπίτι.

Την ιερή σχέση με τη μεγάλη θεά, τη Γαία

Θα μπορούσε να φανταστεί κανείς τη Γη, τον πλανήτη μας, ως ένα ζωντανό οργανισμό ο οποίος αποτελεί μέρος ενός γενικότερου συνόλου – ενός πιο πολύπλοκου συστήματος – μέσα στο οποίο υπάρχει κι εξελίσσεται; Σύμφωνα με πολλούς επιστήμονες η απάντηση είναι ναι! Η Γη διέπεται από τους κανόνες που επικρατούν στο Σύμπαν και με τη σειρά της επιβάλλει τους δικούς της κανόνες στα πλάσματα που ζουν σε αυτήν.

Υπάρχει ένα γενικότερο σύστημα νόμου και τάξης μέσα στο οποίο κινούνται τα ουράνια σώματα κι άλλα μικρότερα συστήματα κανόνων που επικρατούν πάνω στη Γη. Όλα σχετίζονται σε ένα βαθμό μεταξύ τους, αφού αποτελούν μέρος ενός γενικότερου συνόλου. Οποιαδήποτε ανεξέλεγκτη διαφοροποίηση στο συσχετισμό αυτό προκαλεί μια σειρά αλυσιδωτών αντιδράσεων.

Το παραπάνω «σχήμα» μπορεί να φαντάζει υπεραπλουστευμένο, προσπαθεί όμως να εξηγήσει τη διεθνή του τάση της νέας Οικολογίας. Την προσέγγιση, δηλαδή, που τα τελευταία χρόνια επιχειρούν ως επί το πλείστον τα μέλη των οικολογικών οργανώσεων, τονίζοντας ότι η η οικολογική συνείδηση είναι ζήτημα αυτογνωσίας και ηθικής. Τι πρόκειται όμως να συμβεί εάν δεν αποκαταστήσει ο άνθρωπος τη σχέση του με τη Φύση – ή έστω ότι έχει απομείνει από αυτήν; Μα φυσικά, ότι και σε μια αρχαία τραγωδία, όταν ο άνθρωπος αναζητά να υπερβεί τον ίδιο το Θεό. Η ύβρις που διαπράττουμε καθημερινά απέναντι στην ίδια τη Φύση θα σημάνει και την αρχή τους τέλους μας. Την αρχή της αλλαγής του πλανήτη μας και των ειδών που ζουν πάνω του. Σε μερικές δεκαετίες τίποτε δεν θα είναι όπως το ξέρουμε. Ή μήπως αυτό έχει ήδη συμβεί;

Γη και Ιερό

Οι μύθοι της ανθρωπότητας για την αρχή του Κόσμου, δεν αποτελούν μια απλοϊκή εξήγηση των φυσικών φαινομένων. Εάν όλοι οι μύθοι συγκριθούν, θα αναδυθεί ένα θαυμαστό μοντέλο: η συλλογική μνήμη της ανθρωπότητας. Οι μύθοι είναι τα όνειρά της. Κι αυτά τα όνειρα είναι μια ακόμη μορφή της πραγματικότητας, ίσως αυτή που είναι πιο δύσκολο να εξηγηθεί. Ωστόσο, μέσα από αυτούς τους μύθους μπορούμε να αντιληφθούμε την ιερή σχέση των ανθρώπων με τη Φύση. Μια σχέση που τους τελευταίους αιώνες έχει χαθεί, όχι όμως ολοκληρωτικά…

Στις απαρχές του κόσμου, ο Ουρανός και η Γη δεν είχαν αποχωριστεί. Ύστερα ήρθε η θηλυκή θεότητα Ιζανάμι και η αρσενική ο Ιζανάγκι. Στάθηκαν πάνω στην πλωτή γέφυρα του Ουρανού κι άρχισαν να αναδεύουν τον Ωκεανό με ένα καμάκι στολισμένο με πετράδια, μέχρι που αυτούς έπηξε και δημιουργήθηκε το πρώτο νησί, το Οκονόρο. Στο νησί αυτό έχτισαν ένα σπίτι με έναν κεντρικό πέτρινο στύλο που είναι η ραχοκοκαλιά του κόσμου. Η Ιζανάμι βάδισε από τη μια κατεύθυνση γύρω από το στύλο και ο Ιζανάγκι από την άλλη. Όταν βρέθηκαν πρόσωπο με πρόσωπο, παντρεύτηκαν…

Η ιστορία του Ιζανάγκι και της Ιζανάμι αποτελεί μέρος του Σιντοϊσμού, της παλιότερης θρησκείας της Ιαπωνίας. Στις αρχές του χρόνου βασίλευε το χάος και αυτό το χάος είχε σχήμα αβγού κότας. Μέσα στο αβγό βρισκόταν το Γιν και το Γιανκ, οι δυο αντίθετες ουσίες που αποτελούν το Σύμπαν. Το Γιν και το Γιανκ είναι το σκοτάδι και το φως, το θηλυκό και το αρσενικό, το κρύο και το ζεστό, το υγρό και το ξηρό. Κάποια μέρα, τα αντιμαχόμενα στοιχεία έσπασαν το αβγό. Το βαθύτερα στοιχεία βούλιαξαν, σχηματίζοντας τη Γη, και τα πιο ελαφριά επέπλευσαν σχηματίζοντας τον Ουρανό. Ανάμεσα στη Γη και στον Ουρανό ήταν ο Παν-κου, το πρώτο ον. Κάθε μέρα επί 18.000 χρόνια, η Γη και ο Ουρανός απομακρύνονταν και ο Παν-κου μεγάλωνε τόσο ώστε να συμπληρώνει το κενό ανάμεσά τους.

Σύμφωνα με την αρχαία κινέζικη φιλοσοφία, όλα τα πράγματα συνδυάζουν τα δυο αντίθετα, το Γιν και το Γιανκ. Το Γιν είναι αρνητικό, ψυχρό σκοτεινό, βαρύ και θηλυκό, ενώ το Γιανκ είναι θετικό, φωτεινό, ζεστό και αρσενικό. Το σύμβολο του Γιν και Γιανγκ είναι το διάγραμμα ενός αβγού, χωρισμένο σε κρόκο και ασπράδι, σε σκοτάδι και φως, σε Γιν και Γιανγκ.

 

Ο ονειροχρόνος, στον οποίο κινείται ο παράλληλος κόσμος που μας περιβάλλει, είναι ο χρόνος των Σαμάνων. Είναι ο χρόνος των Αβοριγίνων Αυστραλών, των αυτοχθόνων κατοίκων της Ωκεανίας. Στη δική τους εξήγηση για τον κόσμο η Γη ήταν αρχικά μια πεδιάδα. Όλα ήταν σκοτεινά. Δεν υπήρχε ζωή ούτε θάνατος. Ο Ήλιος, η Σελήνη και τα αστέρια κοιμούνταν κι αυτοί, μέχρι που τελικά ξύπνησαν από την ίδια τους την αιωνιότητα και ξεπρόβαλαν στην επιφάνεια. Όταν οι προαιώνιοι πρόγονοι σηκώθηκαν, περιπλανήθηκαν στη Γη, άλλοτε με τη μορφή ζώου, άλλοτε με ανθρώπινη μορφή, άλλοτε με μορφή ζώου κι ανθρώπου και φυτού…

παράλληλα με τους μύθους της δημιουργίας, όλοι οι λαοί του κόσμου έχουν διατηρήσει στις παραδόσεις τους και την ανάμνηση του μεγάλου Κατακλυσμού. Ειδικότερα οι πολιτισμοί που αναπτύχθηκαν στην περιοχή της Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής έχουν κοινή αναφορά στον Κατακλυσμό που διάρκεσε έξι ημέρες και έξι νύχτες σύμφωνα με τις γραφές των λαών της Μεσοποταμίας, ενώ σύμφωνα με την Αγία Γραφή κράτησε 40 μερόνυχτα.

Η μνήμη της «μεγάλης πλημμύρας» πέρασε στους μύθους του κόσμου και καταγράφηκε στο συλλογικό ασυνείδητο. Στους Έλληνες με το μύθο του Δευκαλίωνα και της Πύρας, στην Ινδία με το ψάρι που τράβηξε το σκάφος του Μανού, στην περσική παράδοση με τη «βάρα», ένα υπόγειο σπήλαιο στο οποίο μπήκε ο Γίμα για να σωθεί, στο Κοράνι με την προσευχή του Αλάχ προς τη Γη. Οι Εσκιμώοι, οι Λιθουανοί, οι Ουαλοί, οι Αζτέκοι και οι Μάγια αναφέρονται κι αυτοί στη μεγάλη καταστροφή. Μια καταστροφή που όλοι οι λαοί την απέδωσαν στο Θεό, στη Φύση και που τα αίτιά της ήταν η διακοπή της ιερής σχέσης ανάμεσα στον άνθρωπο και στο Θείο. Κάτι ανάλογο δηλαδή με την κατάσταση που επικρατεί στις μέρες μας… το πιο σημαντικό όμως από όλα αυτά είναι ότι, συγκρίνοντας κανείς τις παραδόσεις των λαών, συνειδητοποιεί πως, εκτός από συλλογική μνήμη, υφίσταται ένας κοινός νους και μια κοινή πορεία για την ανθρωπότητα στο σύνολό της. Με την έννοια αυτή, ότι συμβαίνει στη Γη έχει επίδραση θετική ή αρνητική σε εμάς και στο σύστημα στο οποίο ανήκουμε.

Συμπαντικές δυνάμεις

Την ώρα που τα Μέσα Ενημέρωσης σε όλον τον κόσμο ασχολούνται με το φαινόμενο του θερμοκηπίου και την τρύπα του όζοντος, αρκετοί επιστήμονες – ο αριθμός τους έχει αυξηθεί την τελευταία δεκαετία – βλέπουν ακόμη πιο μακρυά και προσπαθούν να εξηγήσουν όσα συμβαίνουν στη Γη, περιγράφοντας φαινόμενα που καταγράφονται στο σύμπαν. Ο πλανήτης μας άλλωστε δεν αποτελεί παρά ένα μικρό μέρος του ηλιακού μας συστήματος που με τη σειρά του ανήκει σε έναν από τους εκατομμύρια γαλαξίες που βρίσκονται σε αέναη κίνηση. Οι ισορροπίες που δημιουργούνται αλλά και οι σχέσεις μεταξύ όλων αυτών των ουράνιων σωμάτων είναι λεπτές.

Σύμφωνα με μια πρόσφατη έρευνα Βρετανών επιστημόνων, η αύξηση της θερμοκρασίας στη Γη σχετίζεται με τον Ήλιο. Το ίδιο πιστεύει και ο καθηγητής Eugene Parker από το Εργαστήριο Αστροφυσικής και Διαστημικής Έρευνας του Πανεπιστημίου του Σικάγο. Σύμφωνα με τη θεωρία αυτή, τα τελευταία 100 χρόνια έχει διπλασιαστεί η ενέργεια που εκπέμπει ο Ήλιος με αποτέλεσμα να είναι κατά πολύ μεγαλύτερη και η ηλιακή ακτινοβολία που φτάνει στη Γη. Οι θερμότεροι ωκεανοί απορροφούν λιγότερο διοξείδιο του άνρθακα από την ατμόσφαιρα, με αποτέλεσμα να αυξάνονται στη γήινη ατμόσφαιρα οι συγκεντρώσεις του διοξειδίου του άνθρακα και άλλων αερίων.

Την ώρα που διαβάζετε αυτές τις γραμμές μια ακόμη ηλιακή καταιγίδα έχει ξεσπάσει. Όχι δεν πρόκειται για μελλοντικό σενάριο καταστροφολογίας. Μαγνητικές καταιγίδες, που αλλιώς λέγονται ηλιακά κύματα φωτιάς, εκπέμπονται συνεχώς από τον Ήλιο. Την ενέργεια και την θερμοκρασία που εξαπολύει ο Ήλιος τη συγκρατεί και τη ρυθμίζει η προστατευτική ασπίδα που μας περιβάλλει, δηλαδή το γήινο μαγνητικό πεδίο αλλά και το στρώμα του όζοντος. Μόνο που η ασπίδα μας σε ορισμένα της σημεία φαίνεται ότι έχει ραγίσει…

Το σύμπαν ζει, αναπνέει και εξελίσσεται. Αυτή η μορφή που προκαλεί ανακατατάξεις συνεχώς. Είναι πιθανόν λοιπόν όσο το σύμπαν συνεχίζει να επεκτείνεται και να ψύχεται – οι επιστήμονες έχουν ορισμένα στοιχεία για τον ισχυρισμό τους αυτό – να αλλάξουν ριζικά οι νόμοι που επιβάλουν τη συγκεκριμένη μορφή τάξης και να προκληθεί μια νέα έκρηξη ενέργειας που θα ανατινάξει τα πάντα.

Μια φορά κάθε 400.000 – 500.000 χρόνια το μαγνητικό πεδίο της Γης μικραίνει και παραμένει σε μια κατάσταση σχεδόν μηδενική για έναν περίπου αιώνα. Όταν στη συνέχεια επανεμφανιστεί, οι πόλοι του πλανήτη είναι ανεστραμμένοι. Ήδη το μαγνητικό πεδίο του πλανήτη έχει εμφανίσει μείωση κατά 5%. Σε αυτή τη μείωση αποδίδονται πολλά από τα ακραία φυσικά φαινόμενα, όπως για παράδειγμα οι σεισμοί.

Τα αίτια για την ασθένεια της Γαίας είναι πολλά, μα κανένα δεν είναι σίγουρο, όπως δεν είναι σίγουρη και η κατάληξή τους.

alitoteam

Διαβάστε περισσότερα

Προσευχή και ευεργετικές επιδράσεις

Της αναγνώστριας Μαρίας Σκαμπαρδώνη

Η ευεργετική επίδραση της προσευχής πλέον τονίζεται από διάφορες επιστημονικές και ψυχολογικές έρευνες. Και είναι γεγονός, η προσευχή απελευθερώνει στον εγκέφαλο τις ενδορφίνες, τις ορμόνες της χαράς, ησυχάζει τον άνθρωπο από τα βιοτικά άγχη και διαφυλάσσει την αισιοδοξία του. Ιατρικές έρευνες έχει αναδείξει τη σημαντική επίδραση της προσευχής στην αντιμετώπιση της κατάθλιψης, αλλά και σε διάφορες ομάδες που αντιμετωπίζουν κάποιο σοβαρό πρόβλημα υγείας, όπως οι γυναίκες με καρκίνου του μαστού.

Δεν είναι απαραίτητο κάποιος να πιστεύει ή να διαπνέεται από κάποια έντονη θρησκευτική πίστη, ώστε να προσεύχεται και να δέχεται τα πλούσια οφέλη που εκείνη μπορεί να χαρίσει στον άνθρωπο. Δεν είναι απαραίτητο κάποιος να ανήκει σε ένα συγκεκριμένο θρήσκευμα, αφού εκείνη είναι το χαρακτηριστικό γνώρισμα όλων των θρησκειών που υπάρχουν στον πλανήτη.

Η προσευχή είναι η αγωνιώδης προσπάθεια του ανθρώπου να επικοινωνήσει με το θείο και να ξεπεράσει, έστω και για λίγο, τις υλικές ανάγκες και την προσκόλληση στα γήινα και καθημερινά. Είναι ένας τρόπος να καλλιεργήσεις την πνευματικότητα σου και παράλληλα να αισθάνεσαι περισσότερο ασφαλής και ευτυχισμένος. Ο άνθρωπος που αφιερώνει χρόνο στο να προσεύχεται, κάμπτεται λιγότερο από τις δυσκολίες και αισθάνεται περισσότερη δύναμη στο να αντέξει και να ξεπεράσει τις δύσκολες στιγμές. Είναι μία διαδικασία η οποία ξεγυμνώνει τον άνθρωπο και τον καλεί να αναλογιστεί όλα αυτά που συμβαίνουν στον εσωτερικό του κόσμο με την εξωτερίκευση όλων των επιθυμιών του.

Η προσευχή είναι κυρίως μία υπόθεση προσωπική που αφορά μόνο τον άνθρωπο που την ασκεί. Αν κάποιος έστω για δέκα λεπτά την ημέρα αφιερώνει χρόνο στο να προσεύχεται, τότε με τον καιρό θα αρχίσει να αισθάνεται μέσα του περισσότερη πνευματική αντοχή και λιγότερο το αίσθημα θλίψης απέναντι στις δύσκολες στιγμές.

Η καλλιέργεια της πνευματικότητας είναι ο τρόπος ο οποίος θα ενισχύσει μέσα μας τη δύναμη στο να πράξουμε το αδύνατο και ο οποίος θα μας διδάξει ότι οι ανάγκες του ανθρώπου δεν είναι μόνο υλικές ή δεν περιορίζονται μόνο στην προσπάθεια απόκτησης περισσότερου πλούτου.

Διαβάστε περισσότερα

Τα "Λάθη" στην Οδό

1. Η Ακτή της Πραγματικότητας

Όλα όσα ζουν οι άνθρωποι στον εξωτερικό κόσμο είναι ένα όνειρο, ένα ψέμα. Και χιλιάδες χρόνια να ζήσουν, χιλιάδες ζωές, πάλι ψέμα θα είναι. 

Δεν έχει σημασία αν είσαι ο Πρίγκηπας του Ολύμπου, ή ο Πρίγκηπας των  Ιμαλαΐων, ο Άνθρωπος από την Ναζαρέτ, ή ένας απλός άνθρωπος χαμένος μέσα στο όνειρο. Έτσι κι αλλιώς όλα όνειρο είναι.

Αυτό που έχει σημασία είναι να διασχίσεις την Θάλασσα του Ονείρου με βάρκα το ίδιο το ψέμα. Δεν έχεις άλλη επιλογή. Αρκεί να μην λησμονείς ποτέ την Βαθύτερη Επιθυμία της Καρδιάς σου, την Αλήθεια και να μην χάνεις ποτέ τον Στόχο σου που είναι να Φτάσεις στην Ακτή της Πραγματικότητας.

Δεν έχει σημασία πόσο χρόνο θα ξοδέψεις. Έτσι κι αλλιώς ο χρόνος είναι μια αυταπάτη. Μονάχα η Αιωνιότητα Είναι Αληθινή.

Να Γνωρίζεις, κι ας μην μπορείς να το κατανοήσεις ακόμα, πως στην Χώρα της Αλήθειας δεν εισχωρεί το ψέμα, ούτε ο χρόνος, ούτε ο θάνατος. Εδώ Όλα Είναι Ένα, Όλα Είναι Αγάπη, Όλα Είναι Ειρηνικά. Εδώ η Αιωνιότητα Κυλάει χωρίς Ανησυχίες.

2. Φαινόμενα χωρίς ουσία

Όλοι οι Μεγάλοι Σοφοί, κι ο Ορφέας κι ο Λάο Τσε κι ο Σιντάρτα κι ο Σανκάρα, κι ο Ιησούς κι ο Μωάμεθ, έχουν πει πως «όλα δημιουργήθηκαν από το μηδέν», δεν είναι μετασχηματισμοί κάποιας ουσίας, μήτε έχουν δική τους ουσία. Είναι μονάχα φαινόμενα στο απέραντο φόντο του μηδενός, που συγκρατούνται από τους δικούς τους νόμους και θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται έτσι, σαν φαινόμενα.

Πραγματικά, δεν χρειάζεται τίποτα άλλο από το να Παρατηρείς Ήσυχα όλα όσα γίνονται. Το να ταυτίζεσαι με όλα αυτά, να επιθυμείς, να επιδιώκεις να είσαι κάτι, να προσπαθείς να κρατηθείς στην φαινομενική ύπαρξη, είναι μια μάταιη προσπάθεια. Όλα αυτά διαρκούν όσο τα τροφοδοτείς. Κι όταν τα εγκαταλείπεις σβήνουν στο τίποτα.

Όλα αυτά δεν είναι παρά ένα σχήμα στον αέρα, πνοή που φεύγει. Κι έρχεται η ώρα – για άλλους ήρθε, για άλλους θα έρθει – που όλα διαλύονται στο Φως της Κατανόησης, όπως διαλύεται η πρωινή ομίχλη στο λαμπερό φως του Ήλιου.

Κι όταν όλα σβήνουν στο Αιώνιο Τώρα, μονάχα η Απεραντοσύνη Απλώνεται Παντού, Γαλήνια κι Ευτυχισμένη. Μια Παρουσία Πάνω και Πέρα από το τίποτα. Η Αληθινή Ύπαρξη, Μόνη Μέσα στον Εαυτό Της, Χωρίς Όρια.

Τι είναι όλο αυτό το Όνειρο; Κι η Δημιουργία κι οι κόσμοι, κι οι γαλαξίες κι η γη και τα επτά δισεκατομμύρια συνειδήσεις φυλακισμένες μέσα σε υλικά σώματα; Και η ζωή, ο πολιτισμός, οι επιθυμίες, οι αγωνίες, οι προσπάθειες, οι επιτυχίες κι οι αποτυχίες, η ψεύτικη ευτυχία κι η αληθινή δυστυχία; Τι είναι όλα αυτά; Όλα γεννήματα της άγνοιας και του πάθους, ένα όνειρο μόνο, τίποτα άλλο.

3. Κάπου Αλλού Είναι ο Θεός

Μπορείτε να Δείτε πουθενά τον Θεό; Μπορείτε να τον Ακούσετε με τα αυτιά σας; Μπορείτε να τον Αγγίξετε με τα χέρια σας; Όλα αυτά που βλέπουμε, ακούμε, αγγίζουμε, ανήκουν στον κόσμο των φαινομένων. Κι όσες πληροφορίες παίρνουμε μέσα από τις αισθήσεις ανήκουν στον χώρο των σκιών.

Άραγε, μπορείτε με την σκέψη να Βρείτε τον Θεό; Ό,τι σκεφτείτε είναι σκέψη. Κι η Ιδέα του Θεού δεν είναι ο Ζωντανός Θεός, είναι σκέψη. Κι η Προσευχή στην Ιδέα του Θεού δεν είναι επικοινωνία με τον Ζωντανό Θεό αλλά τυφλή κι αδιέξοδη «επικοινωνία» με ένα είδωλο της σκέψης μας.

Τότε; Τότε, Κάτι Άλλο Είναι ο Θεός. Κάπου Αλλού Είναι ο Θεός. Κάπως Αλλιώς Πρέπει να Βρούμε τον Θεό. Με την Ζωντανή Εμπειρία που είναι πέρα από τις αισθήσεις, πέρα κι από την σκέψη.

Ο Θεός Είναι Μέσα μας. Μέσα μας. Πέρα από τις δραστηριότητες των αισθήσεων, πέρα από τις περιπλανήσεις της σκέψης στους κόσμους της φαντασίας, πέρα από όλα, Απλώνεται ο Πραγματικός Χώρος της Αληθινής Παρουσίας. Εδώ, Τώρα, Βρίσκεται η Απέραντη Χώρα της Ελευθερίας, της Αλήθειας, της Αιωνιότητας.

Και δεν χρειάζεται να βρούμε δρόμο για να Φτάσουμε εδώ. Μήτε χρειάζεται ιδιαίτερη προσπάθεια. Είμαστε Ήδη Εγκατεστημένοι στην Αληθινή Ουσία, που είναι πέρα από εξωτερικές δραστηριότητες, πέρα από εξωτερικά φαινόμενα. Σσσσς! Ησυχία! Νοιώστε Το! Εδώ, Τώρα! Μέσα στην Απόλυτη Ακινησία της δραστηριότητας! Στην Κόψη της Στιγμής! Η Ζωή! Η Αληθινή Ζωή! Η Πηγή από Όπου Ξεχειλίζουν τα Πάντα! Η Αλήθεια, η Ενότητα, η Αγάπη!

4. Ο Αληθινός Δρόμος

Όλοι οι Δρόμοι προς την Αλήθεια είναι κατασκευές των ανθρώπων.

Κι όποιο Δρόμο κι αν ακολουθήσεις στο τέλος αναγκάζεσαι να εγκαταλείψεις τις αυταπάτες σου και να Αντικρύσεις την Πραγματικότητα Κατάματα

Η Τελική Αποκάλυψη είναι ότι η Πραγματικότητα Είναι Εδώ, Τώρα. Και την Αντιλαμβάνεσαι Πλήρως όταν βιώνεις άμεσα αυτό που συμβαίνει, όταν δεν παρεμβάλλεται η σκέψη κι οι αυταπάτες που η σκέψη δημιουργεί. 

Αυτή ακριβώς η Συνειδητοποίηση είναι η Άπυλη Πύλη που σε βγάζει έξω από την δραστηριότητα της σκέψης, έξω από τον κόσμο της φαντασίας, έξω από τον χρόνο, στο Αιώνιο Τώρα, στον Απέραντο Χώρο της Πραγματικότητας.

Αυτό που Χρειάζεται είναι να Δεις, Εδώ, Τώρα, Άμεσα. Αν Βλέπεις, Βλέπεις την Πραγματικότητα. Βλέπεις Που είσαι, Βλέπεις Τι κάνεις, Βλέπεις Που μπορείς να πας. Είσαι Ελεύθερος να Ζήσεις Όπου θέλεις. Στον κόσμο ή πέρα από τον κόσμο, στην Απεραντοσύνη της Αιωνιότητας.

5. Ο Αληθινός Διαλογισμός

Ο Αληθινός Διαλογισμός στον οποίο αναφέρονται όλοι αυτοί που έχουν Εμπειρία της Πραγματικότητας, χρησιμοποιώντας διάφορες ονομασίες, δεν είναι κάποια δραστηριότητα αλλά Άμεση Βίωση της Ζωής. Χαρακτηρίζεται σαν Εμπειρία πέρα από την σκέψη, απουσία σκέψης, σιωπή της σκέψης…

Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει να μένουμε στην Φυσική Κατάσταση της Αντίληψης, στην Ομαλή Ροή της Αντίληψης χωρίς «πρόσθετες» διακυμάνσεις, που μπορεί να προέρχονται από «μνήμες», γνώσεις, εμπειρίες, σχολιασμό ή κράτημα σε κάτι;

Όλη αυτή η πρόσθετη δραστηριότητα μας ρίχνει στην σκέψη, στον γραμμικό χρόνο της σκέψης, στον εικονικό κόσμο που φτιάχνει η σκέψη.

Η Φυσική Εξέλιξη της Αντίληψης είναι μια Συνεχής Ροή χωρίς «κράτημα» πουθενά, χωρίς διακυμάνσεις, που αποκαλύπτει την Πραγματικότητα όπως είναι. Είναι η Απόλυτη Ισορροπία στην Κόψη του Χρόνου, στον μηδενικό χρόνο, στο Απόλυτο Παρόν, που δεν ανήκει στον γραμμικό χρόνο της σκέψης. Είναι η Αληθινή Ζωή, κι η Πύλη για την Αιωνιότητα.

Το Μόνο Κοάν στο οποίο πρέπει να απαντήσουμε, να απαντήσει ο καθένας: «Που Είμαι»; Τώρα. Εδώ.

6. Η Απελευθέρωση

Η Πραγματικότητα Υπάρχει και Βιώνεται πέρα από τον κόσμο των φαινομένων, πέρα από κάθε υποκειμενική αντίληψη και πέρα από κάθε αντικειμενική διαφοροποίηση. Όπου υπάρχει «εαυτός» (υποκειμενική αντίληψη) κι όπου υπάρχει «εμπειρία ενός εαυτού» (αντικειμενική διαφοροποίηση) δεν υπάρχει πραγματικότητα αλλά μόνο φαινόμενα.

Υπάρχουν μόνο φαινόμενα. Δεν υπάρχουν καλά και κακά φαινόμενα, καλό και κακό, καλή και κακή εμπειρία. Όλα είναι αυταπάτη, ένα όνειρο, ένα ψέμα. Κι όλες οι «κρίσεις» είναι προϊόντα της σκέψης. Για να λειτουργήσουμε όμως μέσα στον κόσμο των φαινομένων, μέσα στο ψέμα, χρειάζεται να χρησιμοποιήσουμε σαν όχημα το φαινόμενο, το ψέμα. Υπάρχουν στέρεα και ασφαλή ψέματα για να περάσουμε Πέραν κι υπάρχουν ψέματα που μας παρασέρνουν στον βυθό της αυταπάτης. Η Αγαθότητα, η μη-προσκόλληση, ο μη-εγωισμός, χτίζουν ένα ασφαλές ψέμα, έναν «εαυτό» που μας βοηθά να περάσουμε Πέραν, μια σχεδία στον κόσμο της αυταπάτης. Αντίθετα, η κακία, η προσκόλληση, ο εγωισμός, μας δένουν με τα φαινόμενα και δεν μπορούμε να απελευθερωθούμε. Έτσι καλό-κακό υπάρχουν μόνο από ωφελιμιστική άποψη.

Η Απελευθέρωση είναι ο Δρόμος της Απάρνησης, της Μη-Προσκόλλησης, της Ταπεινότητας και της Εξάλειψης του εγώ. Όταν Ελευθερωνόμαστε από την προσκόλληση στα φαινόμενα, η Ψυχική Ενέργεια (ή Ό,τι αποτελεί την Πραγματική Ύπαρξη τέλος πάντων) Απελευθερώνεται κι Εκδηλώνεται σε Ευρύτερους Χώρους Εμπειρίας. Ο κόσμος των φαινομένων «φαίνεται» από μια Πιο Υψηλή Οπτική θέση. Η Ημέρα της Απελευθέρωσης δεν ανατέλλει ποτέ σε αυτόν τον κόσμο των φαινομένων. Ανατέλλει πάντα στους Ανώτερους Κόσμους. Κι όσοι Απελευθερώνονται Βιώνουν ήδη την Ζωή στους Ευρύτερους Κόσμους, πέρα από το σώμα, που αργά ή γρήγορα κλείνει τον «κύκλο» του.

Η Πραγματικότητα, ο Αληθινός χώρος της Ελευθερίας, η Αληθινή Ζωή, είναι η Απελευθέρωση από όλα τα φαινόμενα, είναι ο Χώρος Χωρίς Όρια, όπου δεν υπάρχει «εαυτός», ούτε «εμπειρία» αλλά μονάχα Ζωή που Ξετυλίγεται στην Παρούσα Στιγμή που Πορεύεται στην Αιωνιότητα.

Αν Θέλουμε να Ανυψωθούμε στην Πραγματικότητα μόνο Μια Οδός Υπάρχει, η Οδός της Απάρνησης. Είναι η Πύλη για να Περάσουμε Πέραν. Μην προσπαθείς να φανταστείς τι υπάρχει πέρα από τον κόσμο των φαινομένων, γιατί κι αυτή η σύλληψη ανήκει στον χώρο των φαινομένων. Η Απεραντοσύνη Δεν Χωρά Πουθενά, σε καμία φαντασία του ανθρώπου. Μόνο Βιώνεται.

7. Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι

Υπάρχουν κάποιο άνθρωποι που ζουν εδώ στη γη όπως σε μια φυλακή. Η Ψυχή τους, η Ψυχική Ενέργεια που είναι η Πραγματική Ύπαρξή τους, έχει ήδη απελευθερωθεί από την αυταπάτη κι έχει ανυψωθεί σε μια Άλλη Πραγματικότητα, πέρα από τον κόσμο των φαινομένων. Αλλά το σώμα τους κρατά ακόμα σε επαφή με τον κόσμο των φαινομένων.

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που ήδη Ζουν Αλλού, μια πιο Αληθινή Ζωή κι απλά περιμένουν να εξαντληθούν οι αιτίες που τους έριξαν εδώ στον πλανήτη της φρίκης.

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που φεύγοντας από εδώ δεν θα λυπηθούν, μήτε θα κοιτάξουν πίσω, γιατί ήδη η Ζωή τους είναι Αλλού. Κι ούτε λυπούνται για όσους αφήνουν πίσω, όλους αυτούς τους δυστυχισμένους που κοιμούνται τον ύπνο της αυταπάτης, του ξεχωριστού εαυτού, του εγωισμού, των επιθυμιών και των προσκολλήσεων.

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που γνωρίζουν ότι τούτος ο κόσμος είναι ο χειρότερος από τους κόσμους, ο Αληθινός Άδης των Ψυχών, η Κοιλάδα του Φόβου και των Δακρύων. Γνωρίζουν ότι οι περισσότεροι άνθρωποι του πλανήτη είναι στον λήθαργο της σκέψης και της φαντασίας και δεν θα ξυπνήσουν πριν την ώρα τους. Κι ό,τι κι αν ονειρεύονται οι άνθρωποι, είτε πως είναι ευτυχισμένοι, είτε ό,τι υποφέρουν, όλα είναι σαν το όνειρο της νύχτας που πέρασε. Τα όνειρα τελειώνουν με την ανατολή του Ήλιου κι αυταπάτες τελειώνουν με το Φως της Αλήθειας. Όλα προσωρινά είναι.

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που είναι ήδη Ευτυχισμένοι, Πραγματικά Ευτυχισμένοι, γιατί έχουν ξεφύγει από τον κόσμο των φαινομένων. Η Ζωή τους απλώνεται Ήρεμα στην Αιωνιότητα. Ζουν από τώρα στο Κόσμο του Φωτός κι έχουν από καιρό λησμονήσει τον κόσμο των σκιών, της διαμάχης και του πόνου.

8. Χειρονομώντας στην Σιωπή

Υπάρχουν φίλοι που με ρωτάνε γιατί δεν γράφω συχνότερα. Είναι αλήθεια πως εργάζομαι πολλές πολλές ώρες και δεν έχω χρόνο. Στην πραγματικότητα όμως, ο αληθινός λόγος, δεν είναι η έλλειψη χρόνου. Αναρωτιέμαι τι νόημα έχει.

Μιλώ δημόσια κοντά 10 χρόνια. Ε, και; Λέω κάτι, κάποιοι διαβάζουν. Μπορεί να τους κάνει για να οικοδομήσουν περαιτέρω την σκέψη τους ή να μην τους κάνει. Κι όλα προχωρούν έτσι.

Λέω ότι πρέπει να πάμε πέρα από την σκέψη, από την κατασκευή της πραγματικότητας με την σκέψη, στην Άμεση Όραση της Πραγματικότητας, στην Αληθινή Ζωή. Κανείς δεν ακούει. Το χρησιμοποιούν σαν μια ακόμα διανοητική πρόταση, πληροφορία.

Λέω ότι πρέπει να πάμε πέρα από τον εγωισμό, τον εαυτό, σε μια κοινή, Παγκόσμια Συνείδηση. Κανείς δεν ακούει. Λένε, τι θαυμάσια ιδέα! Αλλά μένουν στο εγώ.

Λέω ότι πρέπει πρώτα να «φτιάξουμε» τον εαυτό μας και μετά να συνεννοηθούμε με τους άλλους, να φτιάξουμε μια πιο ανθρώπινη κοινωνία, να «μοιραστούμε» την ζωή. Κανείς δεν ακούει. Όλοι είναι απομονωμένοι στο «δικό» τους, κι είναι εχθρικοί με όλους, ακόμα κι αυτούς που ονομάζουν φίλους.

Τελικά τι νόημα έχει να είμαστε εδώ; Να φλυαρούμε; Συχνά έχω την «αίσθηση» ότι όλοι μας ζούμε σε μια βωβή ταινία. Χειρονομούμε, φωνάζουμε, αλλά δεν ακούγεται κανένας ήχος. Απόλυτη Σιωπή.

Ίσως είχαν δίκηο οι Αρχαίοι Μύστες. Εδώ, η γη των ανθρώπων, είναι ο Άδης των Ψυχών, ο κόσμος των σκιών και της σιωπής.

9. Η Ζωή του Μύστη

Στην Ζωή ενός ανθρώπου που Βαδίζει την Οδό της Αφύπνισης, κι εφόσον πραγματικά βαδίζει την Οδό και δεν «φαντάζεται» απλά ότι βρίσκεται στον πνευματικό χώρο, όπως συμβαίνει με τους περισσότερους δήθεν «πνευματικούς» ανθρώπους, υπάρχουν Τρία Στάδια Ζωής, Εμπειρίας της Πραγματικότητας. Καθένας μπορεί να «συμπεράνει» για τον εαυτό του που βρίσκεται.

Το Πρώτο Στάδιο στην Ζωή του Μύστη είναι όταν «Αφυπνίζεται». Η Συνειδητότητα μεταφέρεται από τον εξωτερικό κόσμο των φαινομένων, υπεράνω του ψυχικού κόσμου των επιθυμιών και του απατηλού αντικαθρεφτίσματος της σκέψης, στα Εσωτερικά Επίπεδα. Η Είσοδος στα Εσωτερικά Επίπεδα γίνεται αντιληπτή από την Πλήρη Αντιστροφή της Εμπειρίας της Πραγματικότητας. Όσο η Ψυχική Ενέργεια (η Αληθινή Οντότητα) είναι παγιδευμένη στην αυταπάτη των κατώτερων κόσμων «νοιώθουμε» μέσα στον χώρο, μέσα στον κόσμο που μας περιβάλει. Η Απελευθέρωση της Ψυχής από την «μαγεία» των κατώτερων κόσμων φανερώνει ότι η Ψυχή τα Υπερβαίνει όλα κι οι κόσμοι είναι «μέσα» της κι ότι είναι απατηλή η αίσθηση ότι «εισερχόμαστε στους κατώτερους κόσμους (είναι αποτέλεσμα της «φυλάκισης» της Ψυχικής Ενέργειας στον κατώτερο φορέα της). Αλλά ο Εσωτερικός Κόσμος, αν και πολύ πιο πραγματικός από τον κόσμο των φαινομένων, παραμένει ένας κόσμος αντίληψης. Υπεράνω κάθε αντίληψης Βιώνεται ο Κόσμος του Είναι, το Αληθινό Βασίλειο του Θεού. Οι Βαθμίδες της Μύησης έχουν περιγραφεί σε όλες τις θρησκείες, τουλάχιστον για αυτούς που προχωρούν στο βάθος τους. Η Αφύπνιση στον Εσωτερικό Χώρο γίνεται στο Ανώτερο Κέντρο του Εσωτερικού Εγκεφάλου (στην «καρδιά» του εγκεφάλου). Η Πλήρης Αφύπνιση, επειδή είναι πραγματική απελευθέρωση, είναι εκτός χώρου, χρόνου, σώματος, αλλά συμβολικά, στην Εσωτερική Παράδοση, συνδέεται με το «κέντρο» του άνω μέρους του κεφαλιού.

Το Δεύτερο Στάδιο στην Ζωή του Μύστη είναι όταν «Αποσύρεται». Η Ανώτερη Οντότητα (η Ψυχική Ενέργεια, η Ψυχή) που έχει ενσαρκωθεί αποσύρεται από το σώμα και τον κόσμο των φαινομένων, που απογυμνωμένος από την αλήθεια φανερώνεται σαν μια φαντασμαγορία, κι έχει εμπειρία των ανώτερων πεδίων ύπαρξης, πέρα από τον κόσμο των εξωτερικών κόσμων. Πιο συγκεκριμένα αρχίζει ήδη να «ζει» στον ψυχικό κόσμο, στον κόσμο των επιθυμιών, που είναι γνωστός και σαν αστρικός κόσμος στην Εσωτερική Παράδοση. Είναι η Επόμενη Κατοικία του. Δεν επιστρέφει πλέον στον κόσμο των υλικών φαινομένων. Υπάρχει ακόμα «βαθύτερα» ένας νοητικός κόσμος, που είναι ο επόμενος σταθμός. Πρέπει Κάποιος να περάσει από αυτούς τους κόσμους για να Απελευθερωθεί στο Αληθινό Εσωτερικό Πεδίο, στους Ανώτερους Ουρανούς.

Το Τρίτο Στάδιο στην Ζωή του Μύστη είναι όταν «Αποχωρεί». Ο Μύστης Αποχωρεί Συνειδητά από το σώμα (αυτό που ονομάζουν οι άνθρωποι θάνατο). Αν Κάποιος δεν Αφυπνιστεί και δεν Αποχωρήσει εν ζωή, δεν μπορεί να Φύγει Συνειδητά από το σώμα. Οι περισσότεροι άνθρωποι (σχεδόν όλοι) φεύγουν σε κατάσταση σύγχυσης. Οι μεταθανάτιες εμπειρίες τους τους οδηγούν πάλι πίσω στη γη. Διαβάστε το Μπάρντο Τοντόλ, τον Φαίδωνα του Πλάτωνα. Η Εσωτερική Παράδοση τα έχει εξηγήσει όλα αυτά. Πίσω από τα σύμβολα μπορείτε να δείτε, να δούμε όλοι, την δική μας ζωή.

Όλα αυτά δεν είναι διανοητικές πληροφορίες για να φτιάξουμε μια όμορφη κοσμοθεωρία. Όλες οι κοσμοθεωρίες είναι ανοησίες. Εδώ μιλάμε για την ζωή μας, για αυτό που ζούμε, για το «παιχνίδι» στο οποίο ήδη συμμετέχουμε. Σε αυτό το «παιχνίδι» κερδίζει μονάχα όποιος «βλέπει». Οι τυφλοί πάντα καταλήγουν σε αδιέξοδα.

10. Εσύ, λοιπόν, τι κάνεις;

Εσύ, λοιπόν, τι κάνεις; Τι έχεις μάθει στην ζωή σου; Έχεις μάθει να κάθεσαι απολύτως ήσυχα; Έχεις μάθει να μην «ζητάς» πολλά από την ζωή σου; Έχεις μάθει να μην σκέφτεσαι «πάρα πολύ»; Έχεις μάθει να αντιλαμβάνεσαι ειρηνικά, χωρίς διαστρεβλώσεις, αυτό που συμβαίνει πραγματικά γύρω σου; Νοιώθεις πως Είσαι Ζωντανός, Ζωή, Ελευθερία, Απεραντοσύνη, Εδώ, Τώρα, στην Στιγμή που Ρέει; Τότε έχεις Νοιώσει την Αιωνιότητα, πέρα από τον χρόνο και τα παροδικά φαινόμενα.

Αν πάλι δεν γνωρίζεις τίποτα από όλα αυτά μην τα αναζητάς, δεν χρειάζεται να τα αναζητήσεις. Απλά σταμάτα να τρέχεις πίσω από τις αυταπάτες σου. Έτσι κι αλλιώς, στο τέλος, θα τα εγκαταλείψεις όλα και θα νοιώσεις την Αιωνιότητα που Είσαι. Γιατί Είσαι Εξαρχής, για Πάντα, Αυτό. Κι Αυτό θα Φανεί στο Τέλος. 

Η Ζωή δεν θέλει προσπάθεια. Η Ζωή δεν έχει αδιέξοδα. Τελικά όλα γίνονται μόνα τους.

Απλά ζήσε. Μην σκέφτεσαι την Ζωή. Μην κυνηγάς την Ζωή. Γιατί η Ζωή είναι αυτό που εκδηλώνεται μέσα σου. Όχι κάτι που αναζητάς ή προσπαθείς ή ονειρεύεσαι.

Η Ζωή πάντα βρίσκει τον δρόμο της. Σταμάτα να προβληματίζεσαι. Αυτό που έχει σημασία είναι τι νοιώθεις εσύ, όχι ο κόσμος έξω, οι καταστάσεις, οι συνθήκες, τα γεγονότα, ο χρόνος, η «ιστορία». Κοίτα τον Λωτό. Ανθίζει στην επιφάνεια του βούρκου, όποια στάθμη κι αν έχει ο βούρκος. Έτσι νοιώθει το Φως, την Απεραντοσύνη του Ουρανού, την Ελευθερία της Ζωής. Γίνε ο Λωτός στον βούρκο της ζωής.

Πηγή 

Διαβάστε περισσότερα

Νιρβάνα ~ Η Απόλυτη Ηρεμία

Νιρβάνα είναι μία λέξη που στα σανσκριτικά σημαίνει ‘’σβήσιμο φλόγας’’. Είναι μία έννοια που συναντάται ιδιαίτερα στα θρησκευτικά δόγματα του Τζαϊνισμού και του Βουδισμού, η οποία παραμένει ακόμα και σήμερα ιδιαίτερα αμφίσημη ως προς το περιεχόμενό της, κάνοντας πολλούς Βουδιστές να έρχονται σε αντιπαράθεση μεταξύ τους.

Σύμφωνα με την πίστη του Βουδισμού, η νιρβάνα συμβολίζει μία κατάσταση πλήρους ηρεμίας και αταραξίας, στην οποία το άτομο βρίσκεται σε απόλυτη συναισθηματική γαλήνη.

Σύμφωνα με το Βουδισμό, ο άνθρωπος μετά το θάνατό του επιστρέφει στη ζωή ξανά και ξανά παίρνοντας διάφορες μορφές, προσπαθώντας να καθαρίσει και να αναγεννήσει το κάρμα του. Όμως, οι άνθρωποι που έχουν καταφέρει να κατακτήσουν το στάδιο της κάθαρσης, βρίσκονται στον ουρανό βιώνοντας μία κατάσταση σωματικής ηρεμίας και πνευματικής γαλήνης, τη Νιρβάνα. Στον αρχέγονο Βουδισμό, η λέξη νιρβάνα συμβόλιζε την εκμηδένιση του πόνου και όλων αυτών που φυλακίζουν τον άνθρωπο και δεν του επιτρέπουν να είναι πραγματικά ελεύθερος. Στη νιρβάνα όλα τα στοιχεία της ύπαρξής μας βρίσκονται σε απόλυτη ισορροπία και αρμονία.

Η έννοια του Νιρβάνα θα μπορούσε να σημαίνει και την ηρεμία που αισθάνεται ένας άνθρωπος όταν απελευθερωθεί από κάθε υλική φροντίδα, η λύτρωση από το μαρτύριο της ζωής και των κοσμικών εννοιών.

Αν εξαιρέσει κάποιος το θρησκευτικό και πνευματικό νόημα, οι άνθρωποι θα είναι ελεύθεροι όταν αποδεσμευτούν από τις γήινες έννοιες και τα άγχη που στερούν από την ψυχή τη δυνατότητα να αναπνέει και να ζει αβίαστα.

ΜΑΡΙΑ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗ

Διαβάστε περισσότερα

[video] Η Κβαντική Θεωρία Αποδεικνύει Ότι Η Ψυχή Περνά σε Άλλο Σύμπαν Μετά το Θάνατο!

Ο συγγραφέας του βιβλίου, ο επιστήμονας Δρ Robert Lanza, που ψηφίστηκε από τους τους NY Times ως ο 3ος πιο σημαντικός εν ζωή επιστήμονας , δεν έχει καμία αμφιβολία ότι κάτι τέτοιο μπορεί να είναι πιθανό.

Εδώ και καιρό ο Lanza είναι γνωστός στην επιστημονική κοινότητα για τις προηγμένες μεθόδους που χρησιμοποιεί και είναι ειδικός στην αναγεννητική ιατρική και επιστημονικός διευθυντής της Advanced Cell Technology Company. Είχε κάνει εκτεταμένες έρευνες στο παρελθόν πάνω στα βλαστικά κύτταρα και πολλά επιτυχημένα πειράματα σχετικά με την κλωνοποίηση απειλούμενων ζωικών ειδών. Πριν λίγα χρόνια άρχισε να ασχολείται με τη Φυσική, την Κβαντομηχανική και την Αστροφυσική. Από αυτό το εκρηκτικό μείγμα επιστημών προέκυψε η νέα θεωρία του Βιοκεντρισμού, που ο καθηγητής επικαλείται από τότε. Ο Βιοκεντρισμός διδάσκει ότι η ζωή και η συνείδηση είναι θεμελιώδεις στο σύμπαν. Πιστεύει πως η συνείδηση δημιουργεί το υλικό σύμπαν και όχι κάτι άλλο πέρα απο αυτή.

Ο Lanza επικεντρώνει την αιτιολόγηση της θεωρίας του στην ίδια τη δομή του σύμπαντος, τους νόμους της φυσικής και τις δυνάμεις και τις σταθερές που διέπουν το σύμπαν, που φαίνεται να προάγουν και να έχουν τελειοποιηθεί για τη ζωή, πράγμα που σημαίνει ότι η νοημοσύνη υπήρχε πριν την ύλη. Ισχυρίζεται επίσης ότι ο χώρος και ο χρόνος δεν είναι αντικείμενα ή πράγματα, αλλά μάλλον εργαλεία της νόησης των όντων. Ο Lanza υποστηρίζει ότι κουβαλάμε και μεταφέρουμε τον χώρο και το χρόνο γύρω με μας, όπως η χελώνα μεταφέρει το καβούκι της. Αυτό σημαίνει ότι όταν το κέλυφος αποκολληθεί από πάνω μας (ο χώρος και ο χρόνος), εμείς εξακολουθούμε να υπάρχουμε.

Η θεωρία υπονοεί ότι δεν υπάρχει θάνατος της συνείδησης. Υπάρχει μόνο η σκέψη του συνειδησιακού θανάτου, επειδή οι άνθρωποι ταυτίζονται με το υλικό τους σώμα. Πιστεύουν ότι αφού το σώμα πρόκειται να χαθεί, αργά ή γρήγορα, το ίδιο θα γίνει και με τη συνείδησή. Εάν το σώμα δημιουργεί τη συνείδηση, τότε η συνείδηση θα εξαφανιστεί μαζί με το θάνατο του σώματος. Αλλά, αν το σώμα λαμβάνει τη συνείδηση με τον ίδιο τρόπο που η καλωδιακή τηλεόραση λαμβάνει τα δορυφορικά σήματα, τότε, φυσικά, η συνείδηση δεν τελειώνει με το θάνατο του υλικού περιβλήματος. Στην πραγματικότητα, η συνείδηση υπάρχει έξω από τους περιορισμούς του χρόνου και του χώρου. Είναι σε θέση να είναι οπουδήποτε: στο ανθρώπινο σώμα και έξω από αυτό. Με άλλα λόγια, είναι μη εντοπισμένη κατά τον ίδιο τρόπο που τα κβαντικά αντικείμενα είναι μη εντοπισμένα.
Ο Lanza πιστεύει, επίσης, ότι υπάρχουν ταυτόχρονα πολλαπλά σύμπαντα. Σε ένα από αυτά, το σώμα μπορεί να είναι νεκρό, ενώ σε κάποιο άλλο να συνεχίζει να υφίσταται απορροφώντας τη συνείδηση, που μεταπήδησε σε αυτό το σύμπαν. Αυτό σημαίνει ότι η συνείδηση κάποιου που πεθαίνει ταξιδεύει μέσω ενός τούνελ και καταλήγει όχι στην κόλαση ή στον παράδεισο, αλλά σε έναν παρόμοιο κόσμο με αυτόν που κάποτε κατοικούσε, αλλά αυτή τη φορά ζωντανή. Αυτή η διαδικασία επαναλαμβάνεται συνεχώς και απείρως.

Πολλαπλοί κόσμοι

Αυτή η ελπιδοφόρα, αλλά εξαιρετικά αμφιλεγόμενη θεωρία μεταξύ της επιστημονικής κοινότητας, έχει πολλούς αυθόρμητους υποστηρικτές, όχι μόνο ανθρώπους που αναζητούν μια ελπίδα, αλλά και ορισμένους γνωστούς επιστήμονες. Είναι οι φυσικοί και οι αστροφυσικοί που συμφωνούν με την ύπαρξη παράλληλων κόσμων και που προτείνουν τις θεωρίες για τα πολλαπλά σύμπαντα. Υπερασπίζονται αυτές τις θεωρίες και πιστεύουν ότι δεν υπάρχουν φυσικοί νόμοι που απαγορεύουν την ύπαρξη παράλληλων κόσμων.

Ο πρώτος που αναφέρθηκε σε παράλληλους κόσμους ήταν ο συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας H.G. Wells, ο οποίος αναφέρθηκε σε αυτούς το 1895 στην ιστορία του «Η πόρτα στον τοίχο». Μετά από 62 χρόνια, η ιδέα αυτή εξελίχθηκε από τον Δρ Hugh Everett στη μεταπτυχιακή του διατριβή στο Πανεπιστήμιο του Princeton. Η βασική του διατύπωση είναι ότι σε κάθε δεδομένη στιγμή, ο κόσμος χωρίζεται σε αναρίθμητα παρόμοια αντίγραφα, τα οποία την αμέσως επόμενη στιγμή εξελίσσονται διαφορετικά και χωρίζονται με τη σειρά τους σε άλλα. Σε ορισμένους από αυτούς τους κόσμους που μπορεί να είστε παρών, μπορεί να διαβάζετε αυτό το άρθρο σε ένα σύμπαν και σε άλλο να βλέπετε τηλεόραση.

Ο κινητήριος μοχλός για αυτές τις εκδοχές είναι οι πράξεις μας, εξήγησε ο Everett. Αναλόγως με τις επιλογές που έχουμε για να κάνουμε κάτι, το σύμπαν χωρίζεται σε όλες αυτές τις διαφορετικές περιπτώσεις.

Στη δεκαετία του 1980, ο Andrei Linde, επιστήμονας από το Ινστιτούτο Φυσικής του Lebedev, ανέπτυξε τη θεωρία των πολλαπλών συμπάντων. Σήμερα είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ. Ο Linde εξήγησε: Το Διάστημα αποτελείται από πολλές διαστελλόμενες σφαίρες, οι οποίες με τη σειρά τους δημιουργούν παρόμοιες σφαίρες και ούτω καθεξής έως το άπειρο. Απέχουν μεταξύ τους εντός του σύμπαντος και η κάθε μια δεν γνωρίζει την ύπαρξη της άλλης, αλλά αποτελούν μέρη του ίδιου φυσικού σύμπαντος.

Το γεγονός ότι το σύμπαν μας δεν είναι μοναδικό υποστηρίζεται από τα δεδομένα που έλαβε το διαστημικό τηλεσκόπιο Planck. Χρησιμοποιώντας τα δεδομένα, οι επιστήμονες κατάφεραν να συνθέσουν τον πιο ακριβή χάρτη του κοσμικού μικροκυματικού φόντου, που λέγεται επίσης κοσμική ακτινοβολία υποβάθρου, που οφείλεται στο Big Bang και υπάρχει μέχρι σήμερα. Από αυτόν τον χάρτη διαπιστώθηκε επίσης ότι το σύμπαν έχει πολλές σκοτεινές εσοχές που αντιπροσωπεύονται από μερικές τρύπες και εκτεταμένα κενά.

Η θεωρητικός φυσικός Laura Mersini-Houghton του Πανεπιστημίου της Βόρειας Καρολίνας με τους συνεργάτες της υποστηρίζει πως οι ανωμαλίες του μικροκυματικού κοσμικού υποβάθρου υφίστανται λόγω του γεγονότος ότι το σύμπαν μας επηρεάζεται από άλλα γειτονικά σύμπαντα. Οι τρύπες και τα κενά στον χάρτη είναι άμεσο αποτέλεσμα των επιδράσεων των γειτονικών συμπάντων στο δικό μας.

Ψυχή

Πριν αναπτύξαμε τις θεωρίες που δείχνουν πως υπάρχουν πολλές επιλογές που θα μπορούσε να έχει η ψυχή ώστε να μεταναστεύσει μετά το θάνατο, αλλά μπορούμε να αποδείξουμε την ύπαρξη της ψυχής; Υπάρχει κάποια επιστημονική θεωρία που να επικυρώνει μια τέτοια αξίωση; Σύμφωνα με τον Δρ Stuart Hameroff, οι επιθανάτιες εμπειρίες συμβαίνουν όταν οι κβαντικές πληροφορίες, που βρίσκονται στο νευρικό σύστημα, εγκαταλείπουν το σώμα και διαλύονται μέσα στο σύμπαν. Σε αντίθεση με την υλιστική προσέγγιση της συνείδησης, ο Δρ Hameroff προσφέρει μια εναλλακτική εξήγηση, που μπορεί ίσως να βασίζεται τόσο στην ορθολογική επιστημονική προσέγγιση, όσο και στην προσωπική διαίσθηση και εμπειρία.

Η Συνείδηση κατοικεί, σύμφωνα με τον Stuart και τον Βρετανό φυσικό Sir Roger Penrose, στους μικροσωληνίσκους των κυττάρων του εγκεφάλου, οι οποίοι είναι η αρχική τοποθεσία της κβαντικής επεξεργασίας. Μετά το θάνατο, η κβαντική πληροφορία απελευθερώνεται από το σώμα, πράγμα που σημαίνει ότι η συνείδησή την ακολουθεί. Υποστηρίζουν ότι η αίσθηση της συνείδησής είναι το αποτέλεσμα των επιπτώσεων της κβαντικής βαρύτητας σε αυτούς τους μικροσωληνίσκους, μια θεωρία που ονομάστηκε ενορχηστρωμένη αντικειμενική μετατροπή (Orch-OR).

Η Συνείδηση ή τουλάχιστον η ανεπεξέργαστη πρώιμη μορφή της θεωρείται πως είναι μια θεμελιώδης ιδιότητα του σύμπαντος, σύμφωνα με τους παραπάνω επιστήμονες, που υπάρχει από την πρώτη στιγμή του σύμπαντος κατά τη διάρκεια του Big Bang. «Σε ένα τέτοιο σύστημα, η πρωτο-συνειδησιακή εμπειρία είναι μια από τις βασικές ιδιότητες της φυσικής πραγματικότητας προσπελάσιμη από τις κβαντικές διαδικασίες που σχετίζονται με τη δραστηριότητα του εγκεφάλου.
Οι ψυχές μας, στην πραγματικότητα, αποτελούνται από το ίδιο υλικό με το οποίο είναι κατασκευασμένο το σύμπαν και μπορεί να υπάρχουν από την αρχή του χρόνου. Οι εγκέφαλοί μας είναι απλώς δέκτες της πρωτο-συνείδησης την οποία ενισχύουν, πράγμα που είναι ενύπαρκτο στη δομή του χωροχρόνου. Έτσι, πράγματι, ένα μέρος της συνείδησής, το άυλο, θα ζήσει μετά το θάνατο του φυσικού σώματος.

Ο Δρ Hameroff δήλωσε στο ντοκιμαντερ Through the Wormhole του Science Channel: «Αν η καρδιά σταματήσει να χτυπά, το αίμα σταματά να ρέει στις φλέβες, έτσι οι μικροσωληνίσκοι χάνουν την κβαντική κατάσταση τους. Η κβαντική πληροφορία εντός των μικροσωληνίσκων δεν καταστρέφεται, δεν μπορεί να καταστραφεί, απλώς διανέμεται και διασκορπίζεται στο σύμπαν«. Ο Robert Lanza προσθέτει εδώ ότι όχι μόνο θα υπάρχει στο υφιστάμενο σύμπαν, αλλά ίσως υπάρχει και σε ένα άλλο σύμπαν.

Εάν ο ασθενής αναβιώσει, συνέλθει και η καρδιά του αρχίσει να χτυπά ξανά, αυτή η κβαντική πληροφορία επανέρχεται πίσω στα μικροσωληνίσκους και ο ασθενής περιγράφει την εμπειρία του.
Και προσθέτει: "Αν ο ασθενής δεν αναβιώσει, και πεθάνει, είναι πιθανό αυτή η κβαντική πληροφορία να μπορεί να υπάρξει έξω από το σώμα, ίσως επ ‘αόριστον, ως ψυχή."

Η σύνδεση της συνείδησης με την κβαντική θεωρία εξηγεί πράγματα όπως τις επιθανάτιες εμπειρίες, την αστρική προβολή, τις εξωσωματικές εμπειρίες, ακόμα και τη μετενσάρκωση χωρίς να χρειάζεται να προσφύγουμε σε θρησκευτικές ιδεολογίες. Η ενέργεια της συνειδητότητας μπορεί να ανακυκλώνεται εκ νέου σε διαφορετικά σώματα με κάποιον τρόπο ή να υπάρχει έξω από το φυσικό σώμα σε κάποιο άλλο επίπεδο της πραγματικότητας ή να μεταβαίνει σε ένα άλλο σύμπαν.

Μετάφραση και Επιμέλεια Κειμένου: share24.gr via theawesomeinfo.com

Διαβάστε περισσότερα